04.09.2025, 17:13 ✶
Jeśli tak miała wyglądać jego wieczność…
Nie protestowałby.
Przymknął powieki jak rozleniwiony kot, przyjmując pieszczotę, słodkie półprawdy, kokieteryjne gierki. Był po raz pierwszy od sześciu lat wyspany. Był najedzony. Miał przed sobą po raz pierwszy od dawna jakąś perspektywę na zabawę. Na wspólną zabawę.
– Chcę, żebyś zabrała mnie do Anglii. Może jeszcze nie wynajęli mojego apartamentu komu innemu chociaż… – odchrząknął, nie otwierając oczu, próbując jakkolwiek wymyślić sobie nadchodzące dni. – Może na początek znajdę inne miejsce? Nie mam korzeni, to dziwne, ale kiedyś też ich nie miałem. Chodźmy aniele śmierci. Jestem ciekaw tego, co chcesz mi pokazać. To miejsce wypiło już ze mnie stanowczo za dużo krwi. – Nieoczekiwanie podniósł się, zaskakująco zwinnie zważywszy na jego niedawny stan i kłaniając się nisko, wyciągnął ku niej dłoń tak, jakby zapraszał ją do tańca. Nie dbał o brudne ubrania, o meble, o to opuszczone przez bogów miejsce.
Nie dbał o nic, gdy w końcu uwolniony z więzienia swojej duszy, podążył za nią ku nowemu życiu.
Nie dbał nawet o to, że przez te kilka dni jego rekonwalescencji na krzewach wbrew wszelkim prawom natury znów pojawiły się pąki i zalążki liści.
Nie dbał, bo najpiękniejsza z Róż, którą kiedykolwiek widział w swoim ogrodzie, kroczyła teraz ramię w ramię obok niego.
Nie protestowałby.
Przymknął powieki jak rozleniwiony kot, przyjmując pieszczotę, słodkie półprawdy, kokieteryjne gierki. Był po raz pierwszy od sześciu lat wyspany. Był najedzony. Miał przed sobą po raz pierwszy od dawna jakąś perspektywę na zabawę. Na wspólną zabawę.
– Chcę, żebyś zabrała mnie do Anglii. Może jeszcze nie wynajęli mojego apartamentu komu innemu chociaż… – odchrząknął, nie otwierając oczu, próbując jakkolwiek wymyślić sobie nadchodzące dni. – Może na początek znajdę inne miejsce? Nie mam korzeni, to dziwne, ale kiedyś też ich nie miałem. Chodźmy aniele śmierci. Jestem ciekaw tego, co chcesz mi pokazać. To miejsce wypiło już ze mnie stanowczo za dużo krwi. – Nieoczekiwanie podniósł się, zaskakująco zwinnie zważywszy na jego niedawny stan i kłaniając się nisko, wyciągnął ku niej dłoń tak, jakby zapraszał ją do tańca. Nie dbał o brudne ubrania, o meble, o to opuszczone przez bogów miejsce.
Nie dbał o nic, gdy w końcu uwolniony z więzienia swojej duszy, podążył za nią ku nowemu życiu.
Nie dbał nawet o to, że przez te kilka dni jego rekonwalescencji na krzewach wbrew wszelkim prawom natury znów pojawiły się pąki i zalążki liści.
Nie dbał, bo najpiękniejsza z Róż, którą kiedykolwiek widział w swoim ogrodzie, kroczyła teraz ramię w ramię obok niego.
Koniec sesji