Lubił słuchać jak się śmiała. Lubił ogólnie jej głos. I cieszył się, że umiał ją rozbawiać, choć nie mógł używać do tego słów, własnego głosu. Nie był potrzebny, aby dzięki znajomości języka migowego i gestów, rozumiała go bez problemów.
"- W takim razie poćwiczymy celowanie."Poprawił się, odpowiadając jej w języku migowym. Też wysłuchał jej kolejnych wyjaśnień, również spoglądając na jej dłonie. Jakby sam chciał się upewnić, że nie miała tam żadnych pęcherzy czy innych ran, zadrapań. Bez odpowiedniego zabezpieczenia dłońmi, jak rękawiczki, mogła je nawet podrażnić.
Gdy mówiła dalej, on ujął jej dłonie w swoje i każdą osobno ucałował. Jakby miało to pomóc w ich regeneracji, albo dodać sił, nawet, jeżeli już nic tam na nich nie było. Nagroda za ciężką pracę i to, że są całe. Uniósł spojrzenie na twarz Olivii, kiedy wspomniała o otwarciu czegoś swojego. Nie bronił jej. Rozumiał to doskonale. I nawet by w tym jej pomógł. Ale on sam nic swojego prowadzić nie będzie. Jak już jej to powiedział przez język migowy, kiedy udzielał jej odpowiedzi na temat dotychczasowych własnych przemyśleń.
Lammas było bolesną lekcją. Przekonał się, że bez możliwości użycia głosu, nie podoła zamieszkom, aby nie nawiąże szybkiej rozmowy z niecierpliwym klientem. Nawet podobno zawalił sprawę z nazwą swojego stoiska. Wysłuchał opinii na ten temat Oliwii, która obwiniała siebie.
"- Olivia… Bez głosu. Nie zapanuję nad chaosem. Niecierpliwi klienci, nie będą czekać, aż rozwiążę problem, pisząc wyjaśnienia w notesie. Gdy nie znają języka migowego… Ta klątwa. Nie ułatwia mi prowadzenia biznesu."Dla niego brak mowy miał znaczenie. Co innego, gdy jest ktoś jeszcze w okolicy. A co innego, gdy jest zdany na siebie. Nie zapanował nad sytuacją przy ich wspólnym stoisku na Lammas. Nie mógł także liczyć na pomoc osób trzecich, poza człowiekiem, który awanturującą się swoją znajomą odsunął.
Idąc dalej z tematem, dotyczącym wspólnego życia razem i zamieszkania, Tristan nie spodziewał się tak nagłej zgody. Kiedy Olivia się na niego rzuciła, jakby przyjęła oświadczyny, jedną ręką musiał chwycić się oparcia ławki, aby nie przelecieć dalej. Drugą ręką objął ukochaną, cieszą się na to co usłyszał.
Tylko, nie chciała za granicę. Spojrzał na nią pytająco, "dlaczego nie za granicę?" nie musiała to być przecież Europa za morzem. Nie znali przecież języka tamtejszych krajów. Ale Irlandia? Może nawet w Wali i w Szkocji jest odrobinę bezpieczniej niż tu w Anglii? W Londynie?
Zapytał w języku migowym, gdyby nie odczytała jego spojrzenia. Używając do tego jednej ręki, gdy już usadowili się normalnie, aby mógł zapytać. Nie myślał o tym, że nie chciałaby zostawiać tutaj swojej rodziny. On nie miał żadnej.