[07/09/72] Kwiaty są gwiazdami ziemi

– Materialistycznie... – Obrócił to słowo w głowie kilka razy, doszukując się innego znaczenia niż to, które mu się nie podobało. Chyba go to ukuło w dumę, ale jeszcze nic nie powiedział – bo to chyba było w myśli silniejsze niż na pewno. – Zwyczajnie wierzę, że energia płynie we wszystkim. Gdyby ciągnęło je do nieba, ani to dobry moment, ani miejsce, chyba że za poważne uznamy opalanie się pod dachem. – Zawiesił się jeszcze na moment. – Próbuję powiedzieć, że mnie ta zagadka czarnych róż zbiła z tropu. – Z tropu, który miał prowadzić go do odpowiedzi na temat niechybnie zbliżającego się do nich końca świata. – Ale prawda jest taka – skłamać przecież nie mógł, co najwyżej przemilczeć – że nie wiem co da się zrobić z istotami żyjącymi w Kniei. Uważam po prostu spotkanie z nimi za coś, czego nie powinno zakazywać mi prawo, zupełnie jak z wieloma winnymi rzeczami, które rozsądni ludzie postanowili przemilczeć. – Palił do prawa o nekromancji. – Po tym co wydarzyło się na Lithcie nie sądzę aby ktoś z Ministerstwa miał wpaść na pomysł zmian w tym zakresie...

Zaoferował jej swoje ramię, oczywiście. Mimo pozorów bycia człowieka nieco sztywnym, Dægberht uczestniczył w tym dotyku, przynajmniej na tyle, na ile pozwalały mu sztywne plecy i zadzieranie głowy, żeby dobrze obejrzeć tutejszy daszek.

– Zarządcy ogrodu nazwali to fenomenem. – Zauważył. Fenomenem, a nie rozkwitnięciem czegoś, co nasadzili wcześniej. I faktycznie – nie pierwszy i nie ostatni byłby to chwyt, którego celem było wzbudzenie zainteresowania jakimś miejscem lub tematem, ale przecież nikt jeszcze nie opisał tego w gazetach. Rozesłano listy, wystosowano ostrzeżenie. Nie widział nic wielkiego, co Lestrange mogliby zyskać na ułudzie wokół wcześniejszych nasadzeń.

Zatrzymał się i nie zareagował na jej odejście. Tak – widział – ale czy widział to samo co ona? Wciąż zadzierając głowę w górę pozwolił kropli spaść na swój nos i spłynąć po zaczerwienionym policzku, ale przecież ten dach nie miał żadnej dziury i do złudzenia wręcz przypominał...

Czy te deski budowały kiedyś statek?

Zaczesał włosy za ucho i skierował swoje ciekawskie spojrzenie tam, gdzie chciała zobaczyć je Helloise. Na te szyby, na samotny kwiat w donicy, również wilgotny. Niezbyt rozsądnie, ale otumaniony dziwactwem tej chwili, zebrał tę kroplę z własnej skóry i oblizał palec, którym to uczynił. Ktoś mniej zorientowany mógłby wziąć ją za łzę, ale on nie miał wątpliwości, dlaczego smakowała solą.