[10.09. 1972] Mud In the Water | Jonathan & Mona & Robert

— Biedna psinka, musiał być przerażony. Chwaliłeś się już Enid? — zaoferowała szczery uśmiech przez ramię Robertowi. Takie wizje jak małe, przerażone stworzenia szukającego schronienia wśród zgliszczy potrafiły bardzo łatwo ścisnąć serce Mony. Nie miała jeszcze siły dokładnie przejrzeć raportów dotyczących szkód, ale przebiegła jedynie wzrokiem przez te, które spłynęły do jej departamentu. Niestety, tamtej nocy nie tylko czarodzieje ucierpieli. — A ja się cieszę, że jesteście cali. Uważajcie tutaj… — ominęła większą kałużę pośród trwały sięgającej do połowy łydek. Nie była ślepa — ledwo dawali sobie radę. — Meblościanka swoją drogą, bo spisuje się wybornie — dodała głośniej, odwracając się do najstarszego Selwyna. — Jonathanie, doprawdy nie rozumiem tej twojej chronicznej pogardy dla przedmiotu, który spełnia najważniejsze kryteria użyteczność i… No cóż, jeszcze więcej użyteczności. Czy już ci dziękowałam za nią, Robercie? — odpowiedziała obydwóm mężczyznom. Posłała natomiast Jonathanowi swoje ostatnie wymowne spojrzenie. — Han wpadł do mnie wczoraj, żeby się odświeżyć. Jest cały — zaczęła, po czym westchnęła ciężko. — Oczywiście rozebrał się w progu, jak to on — dodała, krzywiąc się lekko na wspomnienie jego oparzeń. Twierdził, że wyglądał jakby smok na niego beknął. Smocze obrażenia były poważne, a fakt, że w ogóle był w stanie żartować, mówił więcej o nim niż o stanie jego zdrowia!
— Pomieściłam również Icarusa i Electrę Prewettów. Nie byli zresztą jedynymi, którzy… — język odmówił posłuszeństwa. ,,Cieszę się natomiast, że znaleźliśmy już powód, dlaczego mieszkanie naszej drogiej Mony nie ucierpiało” twarz kobiety pobladła. Nerwowym gestem poprawiła rękaw płaszcza, chowając w ten sposób drżącą dłoń. Chciała krzyknąć, zaprzeczyć, być może nawet zapłakać, mimo że do tego jeszcze było jej daleko.

Strach, który nosiła w sercu był cięższy niż wstyd. Jak mogła ich przekonać, że cud, który ocalił jej mieszkanie, był tylko złudzeniem i że śmierć zdążyła już rozgościć się w jej progach? Jak mogła uwierzyć, że ten prezent od Roberta zdołał powstrzymać magię, która zmiotła całe miasto wraz z jego mieszkańcami? — Jest jedna sprawa, która… nie daje mi spokoju — zaczęła ostrożnie dobierać słowa. — Jakie naprawdę jest podejście naszej rodziny do wydarzeń Spalonej Nocy?