24.07.2025, 14:06 ✶
Hannibal wcale nie uważał, że spakował jakoś przesadnie dużo ubrań, ale przecież musiał zabrać koszule na codzień, rzeczy treningowe, buty do tańca, jakiś bardziej elegancki strój, przynajmniej jedną tradycyjną szatę czarodzieja, a najlepiej ze dwie, na zmianę… i jakoś tak się uzbierało. Oddawszy swój ładunek w ręce Henry’ego, pacnięciem różdżki przywrócił bagaż do bardziej kompaktowego stanu. Skrzywił się na wzmiankę o szkiele-wzro.
- Och, szkiele-wzro strasznie boli! Miałem wątpliwą przyjemność odbyć kurację w Hogwarcie!
Kurtka wyglądała jak nowa, Hannibal nie tylko dokładnie ją odczyścił, lecz także pieczołowicie naprawił wszystkie uszkodzenia, jakie znalazł. A potem poszedł w niej jeszcze do pracy - tak na pożegnanie. Pozostawił ją w rękach Henry’ego, ale zmniejszywszy kufer, odebrał od niego wino.
- To nic takiego, potraktuj to jako podziękowanie, zresztą, hmm… skromne, jak na twoją pomoc. Zamiast dyskutować o bukiecie, wolę usłyszeć, co u ciebie. Czy krwiopijcy z “Proroka” byli zadowoleni z materiału, który zebrałeś z narażeniem życia? Otworzę w międzyczasie, powiedz tylko, co jemy?
Selwynowi nieobce były oczywiście drogie trunki, ale daleko mu było do snobizmu w tej kwestii. Zdarzyło mu się pić zarówno szampana na bankietach, jak i drinki w mugolskich klubach, które były kolorowe, tanie i pomagały się rozluźnić... i na tym właściwie kończyły się ich zalety. Wino, które wybrał na dzisiejszy wieczór było faktycznie z tych lepszych, przecież nie przychodzi się w gości z byle czym.
Kiedy Henry zniknął w kuchni, Hannibal podszedł do regału z książkami i bibelotami. Przebiegł wzrokiem tytuły - sam nie znajdował wiele czasu na czytanie - a potem skupił się na fotografiach. Kiedy byli w Hogwarcie, nie przyjaźnili się szczególnie blisko, ale Henry wspominał o ty,m, że mieszkał z dziadkami. Potem, kiedy pracowali razem, temat zniknął. Nigdy nie zagłębiał się przy nim w temat swoich rodziców i Hannibal wiedział tylko tyle, że nie żyją. Na tym zdjęciu… to mogli być oni. Hannibal zamyślił się. Jego własna relacja z rodzicami była może daleka od ideału, ale… była. No i zawsze miał wokół resztę rodziny. Dobrze było czuć się Selwynem, należeć do rodu, jak do elitarnego klubu. Jak Henry radził sobie bez tego?
Nie chcąc siadać do stołu bez gospodarza, ruszył do kuchni i stojąc w drzwiach wyciągnął szyję, usiłując podejrzeć, co też przyjaciel przygotował na obiad. Zamruczał z aprobatą.
- Henry, czy jest jakiś talent, którego nie posiadasz? To wygląda smakowicie! - rozejrzał się po kuchni, sprawdzając, czy nie dostrzeże gdzieś na wierzchu kieliszków - Pomóc ci z czymś? Mam coś zanieść?
- Och, szkiele-wzro strasznie boli! Miałem wątpliwą przyjemność odbyć kurację w Hogwarcie!
Kurtka wyglądała jak nowa, Hannibal nie tylko dokładnie ją odczyścił, lecz także pieczołowicie naprawił wszystkie uszkodzenia, jakie znalazł. A potem poszedł w niej jeszcze do pracy - tak na pożegnanie. Pozostawił ją w rękach Henry’ego, ale zmniejszywszy kufer, odebrał od niego wino.
- To nic takiego, potraktuj to jako podziękowanie, zresztą, hmm… skromne, jak na twoją pomoc. Zamiast dyskutować o bukiecie, wolę usłyszeć, co u ciebie. Czy krwiopijcy z “Proroka” byli zadowoleni z materiału, który zebrałeś z narażeniem życia? Otworzę w międzyczasie, powiedz tylko, co jemy?
Selwynowi nieobce były oczywiście drogie trunki, ale daleko mu było do snobizmu w tej kwestii. Zdarzyło mu się pić zarówno szampana na bankietach, jak i drinki w mugolskich klubach, które były kolorowe, tanie i pomagały się rozluźnić... i na tym właściwie kończyły się ich zalety. Wino, które wybrał na dzisiejszy wieczór było faktycznie z tych lepszych, przecież nie przychodzi się w gości z byle czym.
Kiedy Henry zniknął w kuchni, Hannibal podszedł do regału z książkami i bibelotami. Przebiegł wzrokiem tytuły - sam nie znajdował wiele czasu na czytanie - a potem skupił się na fotografiach. Kiedy byli w Hogwarcie, nie przyjaźnili się szczególnie blisko, ale Henry wspominał o ty,m, że mieszkał z dziadkami. Potem, kiedy pracowali razem, temat zniknął. Nigdy nie zagłębiał się przy nim w temat swoich rodziców i Hannibal wiedział tylko tyle, że nie żyją. Na tym zdjęciu… to mogli być oni. Hannibal zamyślił się. Jego własna relacja z rodzicami była może daleka od ideału, ale… była. No i zawsze miał wokół resztę rodziny. Dobrze było czuć się Selwynem, należeć do rodu, jak do elitarnego klubu. Jak Henry radził sobie bez tego?
Nie chcąc siadać do stołu bez gospodarza, ruszył do kuchni i stojąc w drzwiach wyciągnął szyję, usiłując podejrzeć, co też przyjaciel przygotował na obiad. Zamruczał z aprobatą.
- Henry, czy jest jakiś talent, którego nie posiadasz? To wygląda smakowicie! - rozejrzał się po kuchni, sprawdzając, czy nie dostrzeże gdzieś na wierzchu kieliszków - Pomóc ci z czymś? Mam coś zanieść?