11.07.2025, 14:53 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.07.2025, 15:13 przez Anthony Shafiq.)
– Och tak formalności... – uśmiechnął się nieco krzywo, bo i nawet bez rozterek sercowych był zmęczony trochę szarpaniem się o każde źdźbło uwagi publicznej. Mały skandal z Kambodżańską Księżniczką okazał się być mało interesujący później, gdy nie pokazał się z nią finalnie na żadnym większym evencie. Większy skandal wokół umowy został zażegnany, cóż może zbyt dobrze dobierał ludzi do zespołów, które rozpracowały tę umowę na czynniki pierwsze. Teraz brakło skandali i tylko kojący uśmiech Shafiqa spoglądał na czarodziejów z plakatów reklamujących garnitury, czy też plakiet wina... Część mogła nawet nie kojarzyć go jako polityka, część mogła wspominać wylane wino na weselu Blacków, choć tam to bardziej cyrkowcy zwracali na siebie uwagę i czarne kwiaty. Cóż, z tym nie mógł konkursować.
Stał mimo wszystko na rozdrożu, w wewnętrznej sprzeczności pragnienia poklasku i chęci ucieczki od niego. Teraz w Szkocji, mógł być turystą, podróżnikiem, osobą, która próbowała pośród zgniłej żółci odnaleźć spokój. Cóż... jeśli o żółty chodziło, pustynia bardziej sprzyjała mu tego typu poszukiwaniom, nie zamierzał jednak narzekać, nie mógł teraz opuścić kraju, gdy pańskie oko umowę międzynarodową tuczyło.
– Daj mi znać tylko, kogo byś widział na towarzystwo dla siebie, lista jednak będzie zamknięta – Przyjmował słowa młodszego Anthony'ego i reagował na nie niespiesznie - gestem i mruknięciem, kilkoma słowami porządkowymi. Dopiero wspomnienie o konflikcie interesów rozbawiło go w widoczny sposób, może nieco protekcjonalny, udało mu się powstrzymać odruch mierzwienia włosów młokosa, który przecież był już w pełni ukształtowanym mężczyzną, w gruncie rzeczy niewiele młodszym od niego samego.
– Ambicja nigdy nie powinna być przeszkodą w rozeznaniu najlepszego interesu. Ja wolę trzymać się nieco na uboczu, z resztą sam wiesz jak wyglądała moja droga. – Nie wątpił w to, że Borgin prześwietlił go już lata temu, po ich pierwszej rozmowie, przynajmniej takiej, która bardziej zapadała w pamięć. Sam miał podobne strategie, nie miał więc nic przeciwko nim u innych, dbając o to, by znajdowali tylko te informacje, które sam by chciał przekazać. – Poza tym jaki konflikt interesów moglibyśmy chcieć? Czy nie zależy nam na możliwie szerokich wpływach, aby móc zagwarantować sobie święty i błogosławiony spokój? – pytał leniwie, pytał sennie, jak sennie przemykał wiatr pomiędzy zielonymi źdźbłami. Pytał niezauważalnie nawet dla siebie samego tkając sieć powiązań i skojarzeń. Sieć w którą chciałby złowić kogoś, sieć z której łatwo byłoby wypuścić kogoś kto nie powinien się w niej znaleźć...
Początkowo myślał, że rozmawiają o motocyklu. W kaprysie bogatego dzieciaka, który w ramach buntu wobec konserwatywnej rodziny, decydował się na mugolski środek transportu, który w żadnej mierze mu nie przystawał. Z każdym słowem jednak, każdą perłą zszytą nicią cichego i osobistego tonu, Borgin zyskiwał uwagę Shafiqa, który zdał sobie sprawę, że jest tam kolejne i kolejne dno. Bardzo nie chciał się przejechać. Bardzo był zaintrygowany pasją i może - czy dobrze to widział? odrobiną lęku przed oceną własnych miłości. Ostatecznie nie mógł wiedzieć, że Anthony z rozmiłowaniem śledził mugolską kulturę nie tylko w sztuce, ale przecież też technologii, która wyzbyta magii nadal mogła zachwycać. Zmrużył oczy w zastanowieniu. To było ryzyko. To było wyciągnięcie ręki.
– Ile ma cylindrów Twoja bestia? Jak szybko możesz przemierzać tę krawędź? Jak bardzo naginać zaufanie, gdy pęd powietrza uderza o Twoją twarz? Jesteś wtedy jeszcze sobą, czy stajesz się duchem wrośniętym w skórę i metal? – odpowiedział mu tym samym tonem, wsuwając się w myśl jak pasmo warkocza, które udawało, że od zawsze było w tym splocie. Borgin miał rację - starszy czarodziej nie rozumiał tego uczucia, nie prowadził nigdy mugolskich pojazdów, nie lubił nawet latać na miotle. Ale miał w sobie dostatecznie dużo słów i tyleż wyobraźni, by znaleźć wspólny mianownik pasji, która nie mogła zostać odsłonięta przed wszystkimi... I nagle zamek, parapetówka, nagle wszystko sprowadziło się do tego intymnego momentu dwóch czarodziejów, którzy w Londynie, którzy przed swoimi rodzinami nigdy nie powinni interesować się czymś tak... nieczarodziejskim. Przeczącym tezom o niższości rasy pozbawionej magii. Kiedyś, dużo wcześniej niż teraz musieli obaj niezależnie zrobić ten krok. Ale dziś? Czy złapią ten moment, czy pozwolą mu umknąć bezpowrotnie wraz ze szkockim wiatrem przeczesującym pola i owczą wełnę?
Stał mimo wszystko na rozdrożu, w wewnętrznej sprzeczności pragnienia poklasku i chęci ucieczki od niego. Teraz w Szkocji, mógł być turystą, podróżnikiem, osobą, która próbowała pośród zgniłej żółci odnaleźć spokój. Cóż... jeśli o żółty chodziło, pustynia bardziej sprzyjała mu tego typu poszukiwaniom, nie zamierzał jednak narzekać, nie mógł teraz opuścić kraju, gdy pańskie oko umowę międzynarodową tuczyło.
– Daj mi znać tylko, kogo byś widział na towarzystwo dla siebie, lista jednak będzie zamknięta – Przyjmował słowa młodszego Anthony'ego i reagował na nie niespiesznie - gestem i mruknięciem, kilkoma słowami porządkowymi. Dopiero wspomnienie o konflikcie interesów rozbawiło go w widoczny sposób, może nieco protekcjonalny, udało mu się powstrzymać odruch mierzwienia włosów młokosa, który przecież był już w pełni ukształtowanym mężczyzną, w gruncie rzeczy niewiele młodszym od niego samego.
– Ambicja nigdy nie powinna być przeszkodą w rozeznaniu najlepszego interesu. Ja wolę trzymać się nieco na uboczu, z resztą sam wiesz jak wyglądała moja droga. – Nie wątpił w to, że Borgin prześwietlił go już lata temu, po ich pierwszej rozmowie, przynajmniej takiej, która bardziej zapadała w pamięć. Sam miał podobne strategie, nie miał więc nic przeciwko nim u innych, dbając o to, by znajdowali tylko te informacje, które sam by chciał przekazać. – Poza tym jaki konflikt interesów moglibyśmy chcieć? Czy nie zależy nam na możliwie szerokich wpływach, aby móc zagwarantować sobie święty i błogosławiony spokój? – pytał leniwie, pytał sennie, jak sennie przemykał wiatr pomiędzy zielonymi źdźbłami. Pytał niezauważalnie nawet dla siebie samego tkając sieć powiązań i skojarzeń. Sieć w którą chciałby złowić kogoś, sieć z której łatwo byłoby wypuścić kogoś kto nie powinien się w niej znaleźć...
Początkowo myślał, że rozmawiają o motocyklu. W kaprysie bogatego dzieciaka, który w ramach buntu wobec konserwatywnej rodziny, decydował się na mugolski środek transportu, który w żadnej mierze mu nie przystawał. Z każdym słowem jednak, każdą perłą zszytą nicią cichego i osobistego tonu, Borgin zyskiwał uwagę Shafiqa, który zdał sobie sprawę, że jest tam kolejne i kolejne dno. Bardzo nie chciał się przejechać. Bardzo był zaintrygowany pasją i może - czy dobrze to widział? odrobiną lęku przed oceną własnych miłości. Ostatecznie nie mógł wiedzieć, że Anthony z rozmiłowaniem śledził mugolską kulturę nie tylko w sztuce, ale przecież też technologii, która wyzbyta magii nadal mogła zachwycać. Zmrużył oczy w zastanowieniu. To było ryzyko. To było wyciągnięcie ręki.
– Ile ma cylindrów Twoja bestia? Jak szybko możesz przemierzać tę krawędź? Jak bardzo naginać zaufanie, gdy pęd powietrza uderza o Twoją twarz? Jesteś wtedy jeszcze sobą, czy stajesz się duchem wrośniętym w skórę i metal? – odpowiedział mu tym samym tonem, wsuwając się w myśl jak pasmo warkocza, które udawało, że od zawsze było w tym splocie. Borgin miał rację - starszy czarodziej nie rozumiał tego uczucia, nie prowadził nigdy mugolskich pojazdów, nie lubił nawet latać na miotle. Ale miał w sobie dostatecznie dużo słów i tyleż wyobraźni, by znaleźć wspólny mianownik pasji, która nie mogła zostać odsłonięta przed wszystkimi... I nagle zamek, parapetówka, nagle wszystko sprowadziło się do tego intymnego momentu dwóch czarodziejów, którzy w Londynie, którzy przed swoimi rodzinami nigdy nie powinni interesować się czymś tak... nieczarodziejskim. Przeczącym tezom o niższości rasy pozbawionej magii. Kiedyś, dużo wcześniej niż teraz musieli obaj niezależnie zrobić ten krok. Ale dziś? Czy złapią ten moment, czy pozwolą mu umknąć bezpowrotnie wraz ze szkockim wiatrem przeczesującym pola i owczą wełnę?