31.05.2025, 22:37 ✶
— Och, jest cudownie, Mills — rzucił z wyraźną nutą sarkazmu w głosie, zeskakując ze stołu. — Bawię się wręcz wyśmienicie. Dokładnie taki wieczór planowałem. Brakuje mi tylko drinka z ozdobną parasolkę i mogę świętować cudowną noc. Pogrążoną w ogniu, pyle i dymie.
Noc Dymu i Łez? Może tak zostanie zapamiętane to wydarzenie przez mieszkańców Londynu? Z Beltane ludzie nie mieli tego problemu. Krążyły różne wersje: atak na Polanę Ognisk i tym podobne, ale jednak to nazwa samego wydarzenia przylgnęła na stałe do tamtej katastrofy. Ale co z pożarami, które obecnie trawiły stolicę? Jak one zostaną zapisane na kartach ich historii?
— Mam wrażenie, że akurat dzisiaj moja popularność może nie zdać się na zbyt wiele — odezwał się powoli, próbując wysunąć swój argument w rozmowie. — Większość z nich jestem w takim szoku, że to, czy rozmawiają ze mną, z tobą, z Norą czy z jakimś lekarzem lub brygadzistą raczej nie robi im wielkiej różnicy. Liczy się chyba tylko to, kto może coś dla nich zrobić.
Nie chodziło mu o oportunistów, którzy mogliby próbować wykorzystać taką ''znajomość''. Po prostu trwał kryzys. Ogromny kryzys, który raczej nie dobiegnie końca wraz ze wschodem słońca. Większość z tych ludzi nie potrzebowała w tej chwili dobrego słowa, a raczej tego, że ktoś udzieli im faktycznej pomocy. Materialnej? Może. W formie porady? Niewykluczone. Kryjówki? Azylu? Bardziej niż pewne, skomentował bezgłośnie Erik, przejmując od Millie tacę ze zbiorem kolorowych kubeczków.
— Nie, wszystko w porządku — stwierdził niemrawo, starając się utrzymać spojrzenie na ustach Millie, jakby w ten sposób łatwiej mu było skupić się na tym, co do niego mówiła. — Poza tym, nawet gdybym jej potrzebował, to nie ma to teraz większego znaczenia. Mamy tutaj ludzi, którzy powinni otrzymać ją dużo szybciej.
Rozejrzał się na prawo i lewo, jakby próbował znaleźć Basiliusa pośród tych wszystkich ludzi.
— Zasugerował coś od strony... organizacyjnej? — zagaił niepewnie. — Ktoś musi być przeniesiony do Szpitala św. Munga?
Może on musi się tam znaleźć?, pomyślał, uciekając jednak po chwili od tej myśli. Mieli szczęście, że trafił tutaj jakikolwiek medyk, biorąc pod uwagę sytuację w magicznych dzielnicach Londynu. Wprawdzie w Szpitalu św. Munga mógł być teraz równie potrzebny, ale żeby pogodzić potrzeby szpitala i Prewetta z ocalałymi, którzy schronili się w klubokawiarni musieliby chyba ewakuować cały lokal. Eh, chyba lepiej było po prostu robić krok za krokiem i po prostu liczyć, że jakoś pójdzie.
— No to ten... Idę — zapowiedział, kiwając głową do Moody.
Spróbował przywołać na twarz jeden ze swoich firmowych uśmiechów, jednak niezbyt mu to wychodziło. Był już po prostu zmęczony tym wszystkim. Miał dosyć. Kiedy wieczorem opuszczał Dolinę Godryka, żeby odwiedził Manchester nie spodziewał się, że zaledwie parę minut później wyląduje w samym środku takiego... piekła. Nie potrafił się przestawić. Tylko dlaczego? Przecież od lat pracował w Brygadzie Uderzeniowej. Widział nie jedno, a współpraca z Zakonem Feniksa tylko rozszerzyła jego wachlarz doświadczeń. Powinien lepiej to znosić.
— Hej — zaczął niepewnie, zbliżając się do grupy trzech młodych kobiet, którym towarzyszył młody chłopak. Dosiadł się do nich i zaczął bez słowa przesuwać w ich stronę naczynka z naparem na bazie (zapewne) jakichś ziół. Przesunął powoli wzrokiem po ich twarzach. — Wiem, że to nie najlepsza pora, biorąc pod uwagę, to wszystko, co dzieje się na zewnątrz, ale czy jest coś z czym... Możemy wam jakoś pomóc? Potrzebujecie jakichś leków? Czegoś do jedzenia? Sprawdzić co się dzieje z waszymi bliskimi? Wysłać jakąś wiadomość? Sytuacja niedługo powinna zacząć się stabilizować, więc przy odrobinie szczęścia możemy was jakoś... wspomóc.
Noc Dymu i Łez? Może tak zostanie zapamiętane to wydarzenie przez mieszkańców Londynu? Z Beltane ludzie nie mieli tego problemu. Krążyły różne wersje: atak na Polanę Ognisk i tym podobne, ale jednak to nazwa samego wydarzenia przylgnęła na stałe do tamtej katastrofy. Ale co z pożarami, które obecnie trawiły stolicę? Jak one zostaną zapisane na kartach ich historii?
— Mam wrażenie, że akurat dzisiaj moja popularność może nie zdać się na zbyt wiele — odezwał się powoli, próbując wysunąć swój argument w rozmowie. — Większość z nich jestem w takim szoku, że to, czy rozmawiają ze mną, z tobą, z Norą czy z jakimś lekarzem lub brygadzistą raczej nie robi im wielkiej różnicy. Liczy się chyba tylko to, kto może coś dla nich zrobić.
Nie chodziło mu o oportunistów, którzy mogliby próbować wykorzystać taką ''znajomość''. Po prostu trwał kryzys. Ogromny kryzys, który raczej nie dobiegnie końca wraz ze wschodem słońca. Większość z tych ludzi nie potrzebowała w tej chwili dobrego słowa, a raczej tego, że ktoś udzieli im faktycznej pomocy. Materialnej? Może. W formie porady? Niewykluczone. Kryjówki? Azylu? Bardziej niż pewne, skomentował bezgłośnie Erik, przejmując od Millie tacę ze zbiorem kolorowych kubeczków.
— Nie, wszystko w porządku — stwierdził niemrawo, starając się utrzymać spojrzenie na ustach Millie, jakby w ten sposób łatwiej mu było skupić się na tym, co do niego mówiła. — Poza tym, nawet gdybym jej potrzebował, to nie ma to teraz większego znaczenia. Mamy tutaj ludzi, którzy powinni otrzymać ją dużo szybciej.
Rozejrzał się na prawo i lewo, jakby próbował znaleźć Basiliusa pośród tych wszystkich ludzi.
— Zasugerował coś od strony... organizacyjnej? — zagaił niepewnie. — Ktoś musi być przeniesiony do Szpitala św. Munga?
Może on musi się tam znaleźć?, pomyślał, uciekając jednak po chwili od tej myśli. Mieli szczęście, że trafił tutaj jakikolwiek medyk, biorąc pod uwagę sytuację w magicznych dzielnicach Londynu. Wprawdzie w Szpitalu św. Munga mógł być teraz równie potrzebny, ale żeby pogodzić potrzeby szpitala i Prewetta z ocalałymi, którzy schronili się w klubokawiarni musieliby chyba ewakuować cały lokal. Eh, chyba lepiej było po prostu robić krok za krokiem i po prostu liczyć, że jakoś pójdzie.
— No to ten... Idę — zapowiedział, kiwając głową do Moody.
Spróbował przywołać na twarz jeden ze swoich firmowych uśmiechów, jednak niezbyt mu to wychodziło. Był już po prostu zmęczony tym wszystkim. Miał dosyć. Kiedy wieczorem opuszczał Dolinę Godryka, żeby odwiedził Manchester nie spodziewał się, że zaledwie parę minut później wyląduje w samym środku takiego... piekła. Nie potrafił się przestawić. Tylko dlaczego? Przecież od lat pracował w Brygadzie Uderzeniowej. Widział nie jedno, a współpraca z Zakonem Feniksa tylko rozszerzyła jego wachlarz doświadczeń. Powinien lepiej to znosić.
— Hej — zaczął niepewnie, zbliżając się do grupy trzech młodych kobiet, którym towarzyszył młody chłopak. Dosiadł się do nich i zaczął bez słowa przesuwać w ich stronę naczynka z naparem na bazie (zapewne) jakichś ziół. Przesunął powoli wzrokiem po ich twarzach. — Wiem, że to nie najlepsza pora, biorąc pod uwagę, to wszystko, co dzieje się na zewnątrz, ale czy jest coś z czym... Możemy wam jakoś pomóc? Potrzebujecie jakichś leków? Czegoś do jedzenia? Sprawdzić co się dzieje z waszymi bliskimi? Wysłać jakąś wiadomość? Sytuacja niedługo powinna zacząć się stabilizować, więc przy odrobinie szczęścia możemy was jakoś... wspomóc.
(Charyzma) Czy gadka Erika zdaje egzamin? x1
Rzut Z 1d100 - 54
Sukces!
Sukces!
the he-wolf of godric's hollow
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞