27.05.2025, 21:06 ✶
– Jestem chętna – wypaliła od razu zamiatając rzęsami. Najprawdopodobniej nic z tego dobrego by nie powstało - miała dwie lewe ręce do tworzenia czegokolwiek o czym świadczył nieudolnie wyszywany przez nią plecak, który mieścił w sobie cały jej dobytek. Z drugiej strony lubiła podejmować - nawet takie nieudolne - próby, dzięki którym świat wydawał się miłym miejscem.
Brak perfekcji wpisany był w życie.
Tak samo jak jego nieustanna zmienność.
Podobało jej się, że lekko się zmieszał. Była ciekaw, czy w ten sam sposób prowadziłby rozmowę z Niko. Była ciekaw jak musiałaby wyglądać, żeby zapomniał jak się mówi.
– A tam w tym ogrodzie... będą tylko rycerze uderzający w swoje szklane miecze, czy też damy, które wzdychają za nimi i rzucają im chustki pod nogi? Czytałam kiedyś taką opowieść bardzo mi się spodobała i nawet przez moment wierzyłam w to, że w Anglii są takie zamki, gdzie ludzie tak wyglądają i się zachowują. W końcu nadal macie Królową, prawda?– dopytywała. – Ja bym pewnie w takim stroju wyglądała bardzo śmiesznie. Nie odpowiednio. Ale zdarzało mi się wyobrażać, jak to byłoby mieć taką piękną suknie...– rozmarzyła się na moment, a potem powróciła pełnią uwagi do Eliasa. – Robicie też sukienki, albo... albo oo... szklane buty? Robiłeś kiedyś szklane buty?
Było jej przyjemnie, nawet jeśli mężczyzna zdecydowanie nie chciał mówić o jej obecnie ulubionym miejscu w Londynie. Zastanawiała się czy taki szklarz i sprzedawca mógłby coś wiedzieć o ludziach, którzy widzą nosem, ale finalnie doszła do wniosku, że to ślepy trop i nie warto marnować ich czasu, szczególnie, że opowieści o szkle ją mocno zaabsorbowały.
– Bardzo podobały mi się rzeczy, które miałeś w sklepie. Zdawały się takie szlachetne, misterne... trudno było mi wyobrazić sobie jak to właściwie powstało. I też lubię jak lśnią... Twarde i kruche, drogocenne choć w sumie tanie do zrobienia – rozmowa płynęła zbyt dobrze, a Key trochę się zapomniała, że nie siedzi tu Nicosiem. Z resztą... czy pozwoliłaby trzydziestoletniemu hindusowi rozwodzić się tak nad pięknością szklanych figurek? Nad zdobieniem niewielkich lusterek? To nie pasowało jej trochę do Nico (przynajmniej tej, męskiej, żeglarskiej wersji jej wszystkich alterego), ale przecież teraz, gdy siedziała w Dziurawym Kotle jako ona mogła pączkować zachwytem. Trochę się zapomniała, ze "oficjalnie" w ogóle tam nie weszła.
– Zawsze chciałeś być szklarzem? Czy rodzice wymyślili Ci inne zajęcie, a Ty przeciwstawiłeś się im bo zakochałeś sięw córce szklarza? – domniemywała, choć ABSOLUTNIE nic nie wskazywało na taką historię. Niemniej, rycerze i damy wprawili ją w pogodny nastrój rozmemłanej nastolatki, choć nastolatką już nie była.
Brak perfekcji wpisany był w życie.
Tak samo jak jego nieustanna zmienność.
Podobało jej się, że lekko się zmieszał. Była ciekaw, czy w ten sam sposób prowadziłby rozmowę z Niko. Była ciekaw jak musiałaby wyglądać, żeby zapomniał jak się mówi.
– A tam w tym ogrodzie... będą tylko rycerze uderzający w swoje szklane miecze, czy też damy, które wzdychają za nimi i rzucają im chustki pod nogi? Czytałam kiedyś taką opowieść bardzo mi się spodobała i nawet przez moment wierzyłam w to, że w Anglii są takie zamki, gdzie ludzie tak wyglądają i się zachowują. W końcu nadal macie Królową, prawda?– dopytywała. – Ja bym pewnie w takim stroju wyglądała bardzo śmiesznie. Nie odpowiednio. Ale zdarzało mi się wyobrażać, jak to byłoby mieć taką piękną suknie...– rozmarzyła się na moment, a potem powróciła pełnią uwagi do Eliasa. – Robicie też sukienki, albo... albo oo... szklane buty? Robiłeś kiedyś szklane buty?
Było jej przyjemnie, nawet jeśli mężczyzna zdecydowanie nie chciał mówić o jej obecnie ulubionym miejscu w Londynie. Zastanawiała się czy taki szklarz i sprzedawca mógłby coś wiedzieć o ludziach, którzy widzą nosem, ale finalnie doszła do wniosku, że to ślepy trop i nie warto marnować ich czasu, szczególnie, że opowieści o szkle ją mocno zaabsorbowały.
– Bardzo podobały mi się rzeczy, które miałeś w sklepie. Zdawały się takie szlachetne, misterne... trudno było mi wyobrazić sobie jak to właściwie powstało. I też lubię jak lśnią... Twarde i kruche, drogocenne choć w sumie tanie do zrobienia – rozmowa płynęła zbyt dobrze, a Key trochę się zapomniała, że nie siedzi tu Nicosiem. Z resztą... czy pozwoliłaby trzydziestoletniemu hindusowi rozwodzić się tak nad pięknością szklanych figurek? Nad zdobieniem niewielkich lusterek? To nie pasowało jej trochę do Nico (przynajmniej tej, męskiej, żeglarskiej wersji jej wszystkich alterego), ale przecież teraz, gdy siedziała w Dziurawym Kotle jako ona mogła pączkować zachwytem. Trochę się zapomniała, ze "oficjalnie" w ogóle tam nie weszła.
– Zawsze chciałeś być szklarzem? Czy rodzice wymyślili Ci inne zajęcie, a Ty przeciwstawiłeś się im bo zakochałeś sięw córce szklarza? – domniemywała, choć ABSOLUTNIE nic nie wskazywało na taką historię. Niemniej, rycerze i damy wprawili ją w pogodny nastrój rozmemłanej nastolatki, choć nastolatką już nie była.