20.05.2025, 17:03 ✶
Bycie rodzicem niosło ze sobą ciężar o którym Anthony czytał, a którego relacja z Lorraine dawała mu przedsmak.
Nigdy nie zastanawiał się, czy nie powinien nagiąć swojej woli i dumy, aby spłodzić potomka.
Nie musiał.
Istniała bowiem ona.
Co prawda, ominął cały proces - i może w tym właśnie upatrywał największą tragedie ich wzajemnego niezrozumienia - dorastania. Pierwsze lata, kluczowe dla kształtowania się psychiki, czy może raczej problemów z którymi owa psychika musi się potem mierzyć, złożone były w dłoniach ludzi, których Shafiq nie szanował. To jednak przekładało się na wielki szacunek do gliny z której ulepiona była Lorraine. Z gliny, która pozwalała jej mimo wszystko wzrosnąć. Są ludzie, którzy gardzili ceramiką per se, a jednak Anthony wiedział, że to ceramiczne wiertła potrafią być jednymi z najwytrzymalszych.
Potok jej słów spotykał się z otwartością w jego twarzy. Niedowierzaniem, a potem rosnącym uśmiechem, gdy w końcu pojął gdzie - być może - leżało źródło ich nieporozumienia. Dał jej jednak skończyć, westchnieniami przetkać ostatnie deklaracje. Pozwolił sobie na uśmiech, a przecież jej słowa nie powinny go wywołać. Drwił? Absolutnie nie.
Anthony nie obstawiał zakładów, ale gdyby to robił podszedłby do sprawy metodycznie. Analiza danych, czynnik ludzki, okoliczności przyrody mogące wpłynąć procentowo na szanse wygranej. Stałby się ekspertem, doktorem wyścigów i stawiałby na zwycięzców z chirurgiczną precyzją. Miał poetycką duszę, ale nie zamierzał poezją tłumaczyć własnej ułomności i lekkomyślności, która odbijałaby się nie tylko na nim, ale na całej jego rodzinie, na tych za których winien przejąć odpowiedzialność, miast śmiać im się w twarz poezją.
– Oczywiście, z chęcią wysłucham Twojego warunku, z chęcią też poznam Twoje refleksje i myśli dotyczące całego przedsięwzięcia. Zanim to jednak nastąpi... – upił wina, wciąż rozbawiony tym... nieporozumieniem? Osią zmarwień, która przybrała stanowczo zbyt wielkie rozmiary. – Nie chcesz być tak nudna jak oni. Jesteś dumna z tego kim jesteś i na kogo wyrosłaś. To Cię buduje. Nie ma się czego wstydzić. – Przypatrywał jej się ciepło, wygłaszając te zdania z niekwestionowaną dumą. – Nie zrozumieliśmy się Lorraine. Ja żałuję, że złożyłem Ci tą ofertę, bo ona nie była słuszna. Wtedy, w tamtym momencie uważałem, że tak powinienem zrobić, że to byłaby dla Ciebie najlepsza droga, ale myliłem się. Nie łapiesz ochłapów godności, Ty jesteś jej ucieleśnieniem. Idziesz własną drogą i to czyni Cię cenniejszą niż rzesze czpiotek wystawiających swoje wdzięki na rynku matrymonialnym czystokrwistej society. Jesteś buntownikiem, a świat potrzebuje takich jak Ty. Buntowników, którzy mogą coś zmienić. Mają realny wpływ na kształt swojej społeczności. W swoich słowach nie beształem Cię moja droga, nie umniejszałem Ci. Chodziło mi o to, że nie musisz się skłaniać, nie musisz się zmieniać, ale też nie potrzebujesz mnie do ochrony, bo sama jesteś silna. Tak Cię widzę, za to szanuję i to leży w mojej propozycji. Nie granie według zasad, ale spisanie ich na nowo. Potrzebuję Ciebie, potrzebuję Nokturnu, aby to mogło się udać i... och, nie jesteś w stanie wyobrazić sobie mojej ulgi kiedy wiem, że ruszymy na tę wojnę razem. – Nie wiedział wciąż jaki to był warunek, ale czuł się w ich relacji na tyle bezpiecznie na tyle pewnie, wiedział, że Lorraine troszczy się o niego tak jak on o nią, że ów warunkiem nie będzie rzecz niewykonalna. I liczył... jak każdy rodzic. Liczył tak bardzo, że przestanie w jej oczach być bogiem, a zostanie ledwie człowiekiem. Bo wyznawca ślepo podążał, ale też i nienawidził za drogę wskazywaną przez bóstwo. Człowiekowi zaś... człowiek człowiekowi potrafił wybaczyć, a Anthony czuł podskórnie, że swoją propozycją przed laty zawiódł jej oczekiwania i naznaczył rysą coś co tej rysy mieć nie powinno.
– Powiedz mi Lorraine, powiedz mi czego potrzebujesz – ponowił pytanie czekając cierpliwie na warunek. Formalność. Mały krok, do przebycia by na nowo spisać nowe przymierze. Odbudowane porozumienie pod bielą łopoczącego namiotu.
Nigdy nie zastanawiał się, czy nie powinien nagiąć swojej woli i dumy, aby spłodzić potomka.
Nie musiał.
Istniała bowiem ona.
Co prawda, ominął cały proces - i może w tym właśnie upatrywał największą tragedie ich wzajemnego niezrozumienia - dorastania. Pierwsze lata, kluczowe dla kształtowania się psychiki, czy może raczej problemów z którymi owa psychika musi się potem mierzyć, złożone były w dłoniach ludzi, których Shafiq nie szanował. To jednak przekładało się na wielki szacunek do gliny z której ulepiona była Lorraine. Z gliny, która pozwalała jej mimo wszystko wzrosnąć. Są ludzie, którzy gardzili ceramiką per se, a jednak Anthony wiedział, że to ceramiczne wiertła potrafią być jednymi z najwytrzymalszych.
Potok jej słów spotykał się z otwartością w jego twarzy. Niedowierzaniem, a potem rosnącym uśmiechem, gdy w końcu pojął gdzie - być może - leżało źródło ich nieporozumienia. Dał jej jednak skończyć, westchnieniami przetkać ostatnie deklaracje. Pozwolił sobie na uśmiech, a przecież jej słowa nie powinny go wywołać. Drwił? Absolutnie nie.
Anthony nie obstawiał zakładów, ale gdyby to robił podszedłby do sprawy metodycznie. Analiza danych, czynnik ludzki, okoliczności przyrody mogące wpłynąć procentowo na szanse wygranej. Stałby się ekspertem, doktorem wyścigów i stawiałby na zwycięzców z chirurgiczną precyzją. Miał poetycką duszę, ale nie zamierzał poezją tłumaczyć własnej ułomności i lekkomyślności, która odbijałaby się nie tylko na nim, ale na całej jego rodzinie, na tych za których winien przejąć odpowiedzialność, miast śmiać im się w twarz poezją.
– Oczywiście, z chęcią wysłucham Twojego warunku, z chęcią też poznam Twoje refleksje i myśli dotyczące całego przedsięwzięcia. Zanim to jednak nastąpi... – upił wina, wciąż rozbawiony tym... nieporozumieniem? Osią zmarwień, która przybrała stanowczo zbyt wielkie rozmiary. – Nie chcesz być tak nudna jak oni. Jesteś dumna z tego kim jesteś i na kogo wyrosłaś. To Cię buduje. Nie ma się czego wstydzić. – Przypatrywał jej się ciepło, wygłaszając te zdania z niekwestionowaną dumą. – Nie zrozumieliśmy się Lorraine. Ja żałuję, że złożyłem Ci tą ofertę, bo ona nie była słuszna. Wtedy, w tamtym momencie uważałem, że tak powinienem zrobić, że to byłaby dla Ciebie najlepsza droga, ale myliłem się. Nie łapiesz ochłapów godności, Ty jesteś jej ucieleśnieniem. Idziesz własną drogą i to czyni Cię cenniejszą niż rzesze czpiotek wystawiających swoje wdzięki na rynku matrymonialnym czystokrwistej society. Jesteś buntownikiem, a świat potrzebuje takich jak Ty. Buntowników, którzy mogą coś zmienić. Mają realny wpływ na kształt swojej społeczności. W swoich słowach nie beształem Cię moja droga, nie umniejszałem Ci. Chodziło mi o to, że nie musisz się skłaniać, nie musisz się zmieniać, ale też nie potrzebujesz mnie do ochrony, bo sama jesteś silna. Tak Cię widzę, za to szanuję i to leży w mojej propozycji. Nie granie według zasad, ale spisanie ich na nowo. Potrzebuję Ciebie, potrzebuję Nokturnu, aby to mogło się udać i... och, nie jesteś w stanie wyobrazić sobie mojej ulgi kiedy wiem, że ruszymy na tę wojnę razem. – Nie wiedział wciąż jaki to był warunek, ale czuł się w ich relacji na tyle bezpiecznie na tyle pewnie, wiedział, że Lorraine troszczy się o niego tak jak on o nią, że ów warunkiem nie będzie rzecz niewykonalna. I liczył... jak każdy rodzic. Liczył tak bardzo, że przestanie w jej oczach być bogiem, a zostanie ledwie człowiekiem. Bo wyznawca ślepo podążał, ale też i nienawidził za drogę wskazywaną przez bóstwo. Człowiekowi zaś... człowiek człowiekowi potrafił wybaczyć, a Anthony czuł podskórnie, że swoją propozycją przed laty zawiódł jej oczekiwania i naznaczył rysą coś co tej rysy mieć nie powinno.
– Powiedz mi Lorraine, powiedz mi czego potrzebujesz – ponowił pytanie czekając cierpliwie na warunek. Formalność. Mały krok, do przebycia by na nowo spisać nowe przymierze. Odbudowane porozumienie pod bielą łopoczącego namiotu.