I miał rację. Po co chciałby jej pomagać? Gdyby chciał ją zabić zrobiłby to już dawno. Może dlatego była też taka spokojna, a może to dlatego, że po prostu była słaba. Nic nie rozumiała i cholernie bała się, że będą grzebać w jej umyśle. Miała wiele złych wspomnień, ale nie chciała ich usuwać. Chciała pamiętać wszystko, aby uczyć się i być lepszą. Chciała też rozpaczliwie pamiętać, że to właśnie on pokazał jej czym jest strach przed ciemnymi uliczkami. Chciała pamiętać jego rude włosy, jego zielone oczy i bladą skórę. Chciała pamiętać symptomy, które powinny jej od razu mówić: wiej! A nie: wchodź z tym człowiekiem do ciemnego zaułka. Była taka głupia i zapewne jeśli nie wymaże jej pamięci to będzie pluć sobie w twarz, że zrobiła coś tak głupiego. Na jego pytanie miała ochotę odpowiedzieć czymś wrednym. Należało mu się, chciała się przed nim obronić, ale jednocześnie chciała go przekonać, że nie musi jej usuwać pamięci. Jasne otaczała się ludźmi prawymi, którzy od razu polecieliby do Ministerstwa zgłosić to, co on zrobił, ale Avelina nie ufała tej organizacji. Nie ufała im, ponieważ ludzie, którzy skrzywdzili jej ojca nie zostali jeszcze ukarani. Ministerstwo było słabe i pozwalało na to, aby ginęli i znikali ludzie.
— Ja nie chcę cię zapominać. – szepnęła cicho próbując uspokoić rozszalałe serce.
Miała w pamięci jego patronusa, a przecież złe osoby nie potrafią go wyczarować. Wyczarował pięknego, majestatycznego konia i uważała, że to był spory dowód, że nie był zły. Robił to do czego zmuszała go natura, ale Avelina nie potrafiła przepędzić z pamięci tego do jakiego strachu ją doprowadził. Miała dwa skrajne uczucia względem tego człowieka, ponieważ najpierw skradł jej serce dobrem, a potem przepełnił strachem.
— Też jestem zaskoczona swoim spokojem. – wyznała. – Jeśli usuniesz siebie z mojej pamięci nigdy nie będę pamiętać, że… możesz być… dobry… – odpowiedziała niepewnie. Te słowa z trudem wychodziły z jej ust. Bała się zostać uznana za wariatkę, która swojego oprawce chce tłumaczyć i nazywać dobrym, ale miała rację. – Nie wiem. Po prostu nie chce stracić kontroli nad swoim życiem, a odbieraniem mi wspomnień pozbawisz mnie tej kontroli.
Kąciki jej ust nawet uniosły się do góry, gdy wspomniał o wyłamywaniu sobie zębów. To ułatwiłoby sprawę z ich spotkaniem. Nie zaatakowałby jej, gdyby nie miał zębów, prawda? Była to głupia myśl, ale sprawiła, że miała ochotę się śmiać. Po prostu śmiać się tak głośno na ile pozwalałby jej głos i siła. Miała wrażenie, że chciało się jej śmiać z bezsilności i rozpaczy. Z powodu tego, że traciła kontrolę, bo to ona zawsze decydowała, gdzie spędzi wieczór, którędy pójdzie i na ile zostanie w towarzystwie innych osób, a teraz była więziona. Zamiast śmiechu leżała nieruchomo na kanapie wampira, jej oprawcy, jej twórcy magicznych i straszliwych chwil. Dwie osoby w jednej powodowały jej mętlik w głowie.
Ciszę przerwało ciche trzaśnięcie i w pomieszczeniu pojawiła się nowa osoba. Avelina szybko odwróciła się i spojrzała na tę osobę. Była to bardzo ładna osoba i Ave poczuła się dziwnie brzydka. Taka spocona, taka słaba. Cody naprawdę lubił otaczać się ładnymi osobami. Ciekawe czy sama teraz wyglądała lepiej niż sobie to wyobrażała? Zapewne nie. Miała pewnie gdzieś jeszcze resztki swojej krwi we włosa, czy też na ubraniu.
Nim wypiła podany przez nią eliksir powąchała go, aby mieć pewność, że to na pewno jest to. Znała się na eliksirach, a ten warzyła stosunkowo często. Gdy miała już pewność napiła się go przymykając oczy. Kaszlnęła ciężko czując jak wywar rozchodzi się jej po krtani. Odetchnęła.
Przyglądała się jej uważnie zastanawiając się jakie są jej zamiary. Czy za chwilę nie zaśnie i nie obudzi się w domu bez pamięci. Bała się tego, a to powodowało, że ręce jej się trzęsły. Czuła już po krótkiej chwili przypływ sił, ale nadal nie ruszała się z miejsca. Nie miała przy sobie różdżki i była bezbronna, a to ją odrobinę paraliżowało.