25.04.2025, 11:39 ✶
Urok zadziałał. Nie ważne czy był to urok osobisty, czy urok całkiem świadomy przez fretkę rzucony, ale oto nie została brutalnie wyrzucona z kieszeni tylko och tak pomiziana po czułku! Momentalnie poczuła się zazdrosna o samą siebie- to uczucie nie było jej obce, choć wielu, wielu ludzi nie było w stanie go zrozumieć. Bo czy pan Woody z takim uczuciem i rozczuleniem patrzył na jej rudą buzię? Ok, to nie była do końca jej buzia w sensie biologicznym, choć w pewien sposób matka Key uczyła ją, że po prostu każda twarz jest jej, a źródło, twarz wyjściowa jest podobnie zmienna to wszystkich tych, które zakładała na czas jakiś. Ale nie dało się ukryć, że rzadko kiedy patrzono na nią z takim uczuciem kiedy była człowiekiem, jak teraz na nią patrzono kiedy tym człowiekiem nie była.
Z oczywistych względów nie uciekała przed dotykiem. Wręcz przeciwnie, wyprężyła zwinne ciałko, by sięgnąć małymi złodziejskimi łapkami do jego serca palców i delikatnie obwąchać je przy okazji delikatnie łaskocząc wąsikami. Te śmierdzące szczury z mackami tak nie potrafiły! O nie! A jej futerko było mięciutkie i pachnące piaskiem, który szczur tak umiał? Żoden!
Zaraz potem, nim jeszcze zabrał rękę, pazurkami wczepiła się w rękaw i pospiesznie, całkiem sprawnie wspięła się po nim na barki, głównie po to by przemienić się (tym razem całkiem metaforycznie) w żywy kołnierz jego palta. Jakoś czuła się bezpieczniejsza siedząc tam, a nie w kieszeni, poza tym poza sercem walącym w tempie co najmniej przedzawałowym, bardzo chciała widzieć gdzie się znaleźli i... kto wie może jakoś zareagować. No i też chciała się przytulić, dla dodania sobie odwagi, a wątpiła szczerze, żeby była inna możliwość niż o takiego kołnierzowania hobbistycznego. No i (dla historycznej uczciwości) chciała też pokazać panu Woody'emu, że pachnie ładniej niż szczury, bez zagłębiania się w fakt, że w sumie była obecnie owiniętą wokół jego karku dwudziestoletnią dziewczyną. Na prawdę - nikt nie musiał wiedzieć, a nowa pozycja od razu przynosiła przyjemny komfort dając dobry widok na sytuację.
Ktoś mógłby zapytać, czy wychodzenie z bezpiecznej kieszeni to było mądre? Zdecydowanie nie. Key zazwyczaj jednak miała więcej szczęścia niż rozumu być może jej plecy nie miały czasu nauczyć się, że czasem warto grać bardziej zachowawczo. W ludzkiej formie nie grzeszyła nadmiarem rozwagi, ale teraz gdy jej mózg miał sześć gram... Grzechem byłoby zakładać, że jest mistrzynią taktyki. Zaczepiła się pazurkami w kołnierz i popatrzyła jak pięknie wyglądają razem w lustrze ujebanym niezidentyfikowanym brudem i sytuacjami, które zdecydowanie nie pomieściłaby jej głowa. Nie mieli wypracowanej koordynacji taktycznej, była jednak przyjemnie podekscytowana myślą o tym, że być może będzie udawała w pewnym momencie wytresowane zwierzę na tej wycieczce, a pan Woody będzie nadal się tak uśmiechać. Może nawet powie, że jest z niej dumny? Gdzieś jej głowa popłynęła z myślą, że to może być dobra myśl, że przestanie odwiedzać Rejwach jako Niko, a zacznie być ulubionym nie-szczurem właściciela. Brzuch fretki był ZDECYDOWANIE prostszy do napchania.
Z oczywistych względów nie uciekała przed dotykiem. Wręcz przeciwnie, wyprężyła zwinne ciałko, by sięgnąć małymi złodziejskimi łapkami do jego serca palców i delikatnie obwąchać je przy okazji delikatnie łaskocząc wąsikami. Te śmierdzące szczury z mackami tak nie potrafiły! O nie! A jej futerko było mięciutkie i pachnące piaskiem, który szczur tak umiał? Żoden!
Zaraz potem, nim jeszcze zabrał rękę, pazurkami wczepiła się w rękaw i pospiesznie, całkiem sprawnie wspięła się po nim na barki, głównie po to by przemienić się (tym razem całkiem metaforycznie) w żywy kołnierz jego palta. Jakoś czuła się bezpieczniejsza siedząc tam, a nie w kieszeni, poza tym poza sercem walącym w tempie co najmniej przedzawałowym, bardzo chciała widzieć gdzie się znaleźli i... kto wie może jakoś zareagować. No i też chciała się przytulić, dla dodania sobie odwagi, a wątpiła szczerze, żeby była inna możliwość niż o takiego kołnierzowania hobbistycznego. No i (dla historycznej uczciwości) chciała też pokazać panu Woody'emu, że pachnie ładniej niż szczury, bez zagłębiania się w fakt, że w sumie była obecnie owiniętą wokół jego karku dwudziestoletnią dziewczyną. Na prawdę - nikt nie musiał wiedzieć, a nowa pozycja od razu przynosiła przyjemny komfort dając dobry widok na sytuację.
Ktoś mógłby zapytać, czy wychodzenie z bezpiecznej kieszeni to było mądre? Zdecydowanie nie. Key zazwyczaj jednak miała więcej szczęścia niż rozumu być może jej plecy nie miały czasu nauczyć się, że czasem warto grać bardziej zachowawczo. W ludzkiej formie nie grzeszyła nadmiarem rozwagi, ale teraz gdy jej mózg miał sześć gram... Grzechem byłoby zakładać, że jest mistrzynią taktyki. Zaczepiła się pazurkami w kołnierz i popatrzyła jak pięknie wyglądają razem w lustrze ujebanym niezidentyfikowanym brudem i sytuacjami, które zdecydowanie nie pomieściłaby jej głowa. Nie mieli wypracowanej koordynacji taktycznej, była jednak przyjemnie podekscytowana myślą o tym, że być może będzie udawała w pewnym momencie wytresowane zwierzę na tej wycieczce, a pan Woody będzie nadal się tak uśmiechać. Może nawet powie, że jest z niej dumny? Gdzieś jej głowa popłynęła z myślą, że to może być dobra myśl, że przestanie odwiedzać Rejwach jako Niko, a zacznie być ulubionym nie-szczurem właściciela. Brzuch fretki był ZDECYDOWANIE prostszy do napchania.
Animagia III