05.02.2023, 16:53 ✶
Jak na razie, w oczach Eunice sprawa przedstawiała się prosto: znajdowali się nie wiadomo gdzie, nie wiadomo z jakiego powodu i musieli się stąd jak najszybciej wydostać. Koniec, kropka. Co dokładnie było przyczyną takiego stanu rzeczy? Być może powinna była martwić się tym już teraz, ale w tej chwili jednak bardziej interesowało ją nieugrzęźnięcie w zdającym się nie mieć końca bajorze niż rozważanie, co, gdzie, jak, dlaczego. Jeśli to była anomalia – to trudno. Jeśli ktoś sprowadził… cóż, wtedy trzeba będzie jakoś dopasować się do sytuacji.
- Anomalia brzmi chyba prawdopodobniej? – ni to spytała, ni to stwierdziła. No, chyba że jednak Hardwick miał całkiem sporą wartość, której osobiście nie była świadoma – Zwłaszcza że jeśli to czyjeś działanie, to nie wydaje mi się, żeby celem było oglądanie, jak próbujemy się stąd wydostać – uznała. Czy wniosek był słuszny – to już inna sprawa. W końcu niektórzy równo pod sufitem bynajmniej nie mieli, inaczej nie byłby potrzebny fach, którym trudnił się jej mąż.
Po części ryzykowała, przedstawiając się fałszywym imieniem. Ale skoro nie wykrzyknął „o, to ty jesteś córką tego Malfoya!”, to chyba mogła założyć, iż pozostanie raczej anonimowa. Przynajmniej do czasu. Z drugiej strony – Fortinbras od tylu lat nie piastował stanowiska, że cały szum wokół rodziny trochę przycichł, co pozwalało na pewne usunięcie się w cień. A przynajmniej odpadało pławienie się w blasku fleszy.
Co oczywiście nie sprawiało, że magicznie zniknęła ze świadomości czarodziejów, nazwisko raczej kojarzyli wszyscy. Chyba że żyli pod kamieniem, nie, wręcz pod stosem kamieni. Jednakże – na szczęście – nie tylko Malfoye cechowali się blond łepetynami, przez co rodowa przynależność nie kłuła w oczy dosłownie każdego.
- Dobrze, dam znać – obiecała, podejrzewając zresztą, że prędzej niż później takowa potrzeba zajdzie. Nawet jeśli nie z powodu zmęczenia, to żołądkowych sensacji, zwłaszcza gdy mokradła postanowią zachwycić jej powonienie kolejnym, jakże wspaniałym zapachem. Nic, tylko się nim zaciągać i radować zaszczytem zapoznawania się z jakże niezwykłą wonią!
Mowa była srebrem, złoto milczeniem, stąd też zdecydowanie nie kwapiła się do pogawędki. Jej towarzysz chyba zresztą też, toteż nie czuła się szczególnie zobowiązana do podtrzymywana rozmowy, dzięki czemu mogła w pełni skupić się na tym, gdzie postawić kolejny krok, aby najzwyczajniej w świecie nie utknąć. Ewentualnie nie skręcić kostki czy cokolwiek innego. Nic więc dziwnego, że właściwie to raczej nie mała nawet szansy zobaczyć błotoryja.
- Hm? – uniosła brew pytająco, nie rozumiejąc, dlaczego nagle została zatrzymana. Podążyła za spojrzeniem mężczyzny i… zrozumiała. Och. W istocie, na gacie Merlina. Pół biedy, gdyby do dyspozycji mieli magię, ale nie, różdżki musiały przestać działać!
- Zdecydowanie – zgodziła się cicho z mężczyzną. Krok za krokiem, byleby tylko to dziadostwo ominąć – skądinąd swoje nogi całkiem lubiła, a Thomasa – w razie czego – holować za sobą nie była w stanie.
I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie fakt, iż poruszyła się i kolejna kłoda. Chyba ktoś – kilka ktosiów – niczego od dłuższego czasu nie miał w zębach.
- … biegniemy? – spytała cicho, dość niepewnie. Oczywiście przy tej opcji już nie byłoby rady – musiałaby pożegnać się z butami na zawsze, bo bieg w takich, w obecnych warunkach, był w zasadzie niemożliwością.
- Anomalia brzmi chyba prawdopodobniej? – ni to spytała, ni to stwierdziła. No, chyba że jednak Hardwick miał całkiem sporą wartość, której osobiście nie była świadoma – Zwłaszcza że jeśli to czyjeś działanie, to nie wydaje mi się, żeby celem było oglądanie, jak próbujemy się stąd wydostać – uznała. Czy wniosek był słuszny – to już inna sprawa. W końcu niektórzy równo pod sufitem bynajmniej nie mieli, inaczej nie byłby potrzebny fach, którym trudnił się jej mąż.
Po części ryzykowała, przedstawiając się fałszywym imieniem. Ale skoro nie wykrzyknął „o, to ty jesteś córką tego Malfoya!”, to chyba mogła założyć, iż pozostanie raczej anonimowa. Przynajmniej do czasu. Z drugiej strony – Fortinbras od tylu lat nie piastował stanowiska, że cały szum wokół rodziny trochę przycichł, co pozwalało na pewne usunięcie się w cień. A przynajmniej odpadało pławienie się w blasku fleszy.
Co oczywiście nie sprawiało, że magicznie zniknęła ze świadomości czarodziejów, nazwisko raczej kojarzyli wszyscy. Chyba że żyli pod kamieniem, nie, wręcz pod stosem kamieni. Jednakże – na szczęście – nie tylko Malfoye cechowali się blond łepetynami, przez co rodowa przynależność nie kłuła w oczy dosłownie każdego.
- Dobrze, dam znać – obiecała, podejrzewając zresztą, że prędzej niż później takowa potrzeba zajdzie. Nawet jeśli nie z powodu zmęczenia, to żołądkowych sensacji, zwłaszcza gdy mokradła postanowią zachwycić jej powonienie kolejnym, jakże wspaniałym zapachem. Nic, tylko się nim zaciągać i radować zaszczytem zapoznawania się z jakże niezwykłą wonią!
Mowa była srebrem, złoto milczeniem, stąd też zdecydowanie nie kwapiła się do pogawędki. Jej towarzysz chyba zresztą też, toteż nie czuła się szczególnie zobowiązana do podtrzymywana rozmowy, dzięki czemu mogła w pełni skupić się na tym, gdzie postawić kolejny krok, aby najzwyczajniej w świecie nie utknąć. Ewentualnie nie skręcić kostki czy cokolwiek innego. Nic więc dziwnego, że właściwie to raczej nie mała nawet szansy zobaczyć błotoryja.
- Hm? – uniosła brew pytająco, nie rozumiejąc, dlaczego nagle została zatrzymana. Podążyła za spojrzeniem mężczyzny i… zrozumiała. Och. W istocie, na gacie Merlina. Pół biedy, gdyby do dyspozycji mieli magię, ale nie, różdżki musiały przestać działać!
- Zdecydowanie – zgodziła się cicho z mężczyzną. Krok za krokiem, byleby tylko to dziadostwo ominąć – skądinąd swoje nogi całkiem lubiła, a Thomasa – w razie czego – holować za sobą nie była w stanie.
I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie fakt, iż poruszyła się i kolejna kłoda. Chyba ktoś – kilka ktosiów – niczego od dłuższego czasu nie miał w zębach.
- … biegniemy? – spytała cicho, dość niepewnie. Oczywiście przy tej opcji już nie byłoby rady – musiałaby pożegnać się z butami na zawsze, bo bieg w takich, w obecnych warunkach, był w zasadzie niemożliwością.
504/1734