31.03.2025, 13:44 ✶
Obecność innych śmierciożerców wymuszała na nich pewne zachowania, które mogły się nie podobać, lecz były konieczne do zachowania odpowiednich pozorów. Chociaż Charles był aż nazbyt chętny do otrzymywania pochwał, wiedział, że nie może ich wymuszać na Rodolphusie, gdy inni byli w pobliżu. Mógłby okazać się jego słabością, wrażliwym punktem, w którego mogliby uderzać jego wrogowie. Choć działali ku jednemu celowi, wciąż tajemnicą pozostawało, kto inny skrywa swoją tożsamość pod maską. Zresztą, Charlie wiedział, że nie tylko miłe słowa się liczyły. Bardziej znaczące było dzieło zniszczenia, którego wspólnie się dopuścili.
Rozkoszował się zachodzącym słońcem, rozważając nawet, czy nie namówić Rolpha na skorzystanie z ostatnich promieni dnia, gdy gospodarz zadecydował inaczej. Mulciber nie opierał się, wręcz przeciśnie, podobała mu się taka zaborczość, taka gra, gdy pchał się w szpony Lestrange'a pod jego własnym dachem.
Z jego ust wyrwał się cichy śmiech, gdy sam objął Rodolphusa, przyjmując, ale i oddając bliskość. Po chwili jednak uniósł dłonie, by przesunąć chłodnymi opuszkami palców po gładkich policzkach przyjaciela. Wiedział, jakie ma szczęście, mogąc dzielić chwile z kimś tak wyjątkowym. Widział teraz prawdziwego Rodolphusa, lecz wciąż tego samego, który z zimną krwią torturował bezbronną kobietę w rozgłośni. Sam nie był lepszy, ale na moment mogli o tym zapomnieć.
- Też się cieszę, że widzę cię w jednym kawałku. - Powiedział cicho, przymykając powieki, by nacieszyć się uczuciem, nie tylko widokiem. Zmarznięte dłonie tak przyjemnie czerpały ciepło z rozgrzanej twarzy, gdy przesuwał palcami po linii szczęki, czując pod opuszkami drobne nierówności odrastających włosków. - Cieszę się, że widzę ciebie.
Rozkoszował się zachodzącym słońcem, rozważając nawet, czy nie namówić Rolpha na skorzystanie z ostatnich promieni dnia, gdy gospodarz zadecydował inaczej. Mulciber nie opierał się, wręcz przeciśnie, podobała mu się taka zaborczość, taka gra, gdy pchał się w szpony Lestrange'a pod jego własnym dachem.
Z jego ust wyrwał się cichy śmiech, gdy sam objął Rodolphusa, przyjmując, ale i oddając bliskość. Po chwili jednak uniósł dłonie, by przesunąć chłodnymi opuszkami palców po gładkich policzkach przyjaciela. Wiedział, jakie ma szczęście, mogąc dzielić chwile z kimś tak wyjątkowym. Widział teraz prawdziwego Rodolphusa, lecz wciąż tego samego, który z zimną krwią torturował bezbronną kobietę w rozgłośni. Sam nie był lepszy, ale na moment mogli o tym zapomnieć.
- Też się cieszę, że widzę cię w jednym kawałku. - Powiedział cicho, przymykając powieki, by nacieszyć się uczuciem, nie tylko widokiem. Zmarznięte dłonie tak przyjemnie czerpały ciepło z rozgrzanej twarzy, gdy przesuwał palcami po linii szczęki, czując pod opuszkami drobne nierówności odrastających włosków. - Cieszę się, że widzę ciebie.