[07.09] Tylko kochankowie przeżyją

Lucy krzyczała, a każde jej słowo zapadało głęboko w duszę zaciśniętą onksowym jarzmem. Słodkim jarzmem. Obsesyjnym jarzmem współpracy, która nie nosiła na sobie żadnej jednej ryski. Przeklęty przedmiot królował w podziemnej kaplicy, zadowolony z jednego, bardzo gorliwego wyznawcy. Lecz teraz rysa pogłębiała się coraz bardziej, gdy krnąbrne narzędzie szczekało swoje obietnice. Hrabia słyszał ją, ale nie rozumiał wcale, bowiem głowa krzyczała mu setką głosów domagających się natychmiastowego posłuszeństwa. Błagających. Proszących. Każących. Rozkazujących. Były też te, które milczały, ale wiedział, czuł ich ślepia na sobie. Wyrok zapadł, a wampir był winny spragnionemu bożkowi, tego co mu się należało. Wszak nie chciał jej całej.

Wystarczyła mu tylko gładka, biała skóra…

Mężczyzna nie ruszał się wcale, sam będąc posągiem, a tylko oczy zdradzały ból tej tortury, uprzejmego przypomnienia któż w tym tandemie podejmuje decyzje. W końcu zamrugał. Raz, drugi, gałki na moment uciekły ku górze, gdy odetchnął rozluźniając barki. Nie ważne jak się szamotała, jak wiła pośród grubych łodyg, stanął tuż przed nią, czując ciężar rozkwitającej żałoby zajmującej całe miejsce zmartwiałego serca.

– A może dobrze… może dobrze, że tu weszłaś – wyszeptał na granicy słyszalności, zapatrzony we wściekłe oczy barwy soczystej jagody. Zaraz potem jednak pomiędzy nimi pojawił się zegarek. Kieszonkowe wahadełko z wieczkiem zdobionym piękną, choć obrzydliwą w nastałych okolicznościach różą. Niewielka zabawka, groźna broń w dłoniach władnego czarodzieja. Skupił się na przepływie magii, usuwając z głosu drżenie, pozostawiając sam, głęboki, kojący aksamit snujący mgłę, która lada moment miała otoczyć nazbyt otwarty umysł dziewczęcia.

– Spójrz na mnie – wprawione w ruch złote koło wisiało między nimi, głosy słabły, a on czuł w ustach tylko gorycz wszystkich chwil, które za moment zostaną im odebrane. Wszystkich słów. Wszystkich rozmów. Wszystkich nocy, które mogłyby być okraszone światłem tej, która je niosła w swoich smukłych dłoniach. Nie miał pojęcia wcześniej, jak bardzo potrzebował odmiany, której była istotą, dopóki nie pojawiła się w jego życiu. Nie miał pojęcia, jak desperacko jej potrzebował, dopóki nie stanęli na rozdrożu w piwnicy, której miała nigdy nie odkryć. W piwnicy, którą i tak by odkryła, wiedziona duszą, która tak go zaintrygowała.

Kwiat zwiądł, zanim zdążył się rozwinąć.

Zamrugał znów, spędzając żal wobec tego co musiało zostać uczynione.
– Spójrz Lucy. Wszystko będzie dobrze. Masz moje słowo – miękkie, niemal czułe zapewnienie zakrawało o kpinę wobec wszystkich okoliczności. O śmieszność o… jedno wychylenie, kolejne, miarowe, jak bicie zasypiającego serca. Serca otoczonego ciężką białą mgłą szepczącą słodkie słowa zapewnienia. Nie tak to się miało skończyć, nie ona miała stać przed nim, nie jej miał mówić, że nic się nie stało.

– …słuchasz mojego głosu, słuchasz moich słów. Z każdą sekundą jesteś coraz spokojniejsza – odmierzał słowa, odmierzał magię wtłoczoną w umysł, na którym zacisnął swoje palce. – Już. Rozluźnij się i zamilcz  – drżenie jego głosu ustało, twarz zdawała się uprzejmie zobojętniała i nie zmieniła się, gdy zabrał sprzed jej twarzy zegarek, samemu uciekając wzrokiem za nią, ku centrum podziemnej komory. – Nie ma powodu, by więcej kaleczyć tak piękną powłokę. – Ostatnie zdanie zdawało się być przyganą za jej szamotanie się, w tonie o wiele chłodniejsze, zdystansowane. Lecz może nie mówił wcale tego do niej, a do milczącego trzeciego uczestnika makabrycznego obrzędu, który miał zaraz rozpocząć się u stóp kamiennego ołtarza. Wampir przysunął się do spętanej wciąż mocno tak boleśnie dotykającej śmiertelności wiedźmy i wysunął z jej palców różdżkę. – Oddaj mi ją. Nie będzie Ci więcej potrzebna.