28.03.2025, 18:51 ✶
Sarknięcie pozostało bez odpowiedzi, co było dziwne: Anthony lubił mawiać, że Rose ma kolce jak ta różyczka, ale prawda była taka, że dziewczyna była po prostu cholernie pyskata. I na dodatek rozpuszczona jak dziadowski bicz. Fakt więc, że nie odpowiedziała, był tylko potwierdzeniem tego jak gównianie się czuła w tej chwili. Drugim faktem, który za tym przemawiał, było chwycenie Atreusa za ramię. Można o niej było powiedzieć naprawdę bardzo dużo ale na pewno nie to, żeby była przesadnie wylewna, jeżeli chodzi o fizyczny kontakt. Ba, w młodości wydawało się, że wręcz go nie cierpi, a on wszelkich trzymanek się za ręce trzymała się z daleka. Teraz jednak nie tylko przysunęła się bliżej, ale objęła ciaśniej aurora, tak jakby był w tej chwili jej jedyną nadzieją na ratunek.
Szkoda tylko, że ten dym utrudniał nie tylko jej normalne oddychanie, ale również i jemu. Z początku nie wiedziała, co się stało, gdy ścisnął ją mocniej, ale gdy poczuła znajome tąpnięcie w żołądku: wiedziała już, że Bulstrode chce ich deportować z tego piekła. A potem coś poszło mocno nie tak, bo Atreus się szarpnął i przykurwił jej głową w ścianę. A potem otworzyła oczy i znalazła się w piekle.
Przez kilka uderzeń serca nie wiedziała, co się dzieje i gdzie się znajduje: a potem to do niej dotarło. Tak, to było piekło. Nie wiedziała kim jest i co tu robi, ale widziała płomienie, widziała płonące budynki i trawiący wszystko ogień. Nie wiedziała co tu robiła i co miała zrobić, ale głowa ją bolała, a na dodatek przecież przed chwilą była gdzie indziej: i to na pewno nie w samym centrum pożogi.
Roselyn zaczęła wrzeszczeć, tak jak nie wrzeszczała nigdy. Złapała się za głowę, a potem spojrzała na budynek. Wyglądał cholernie znajomo, ale co ona tutaj robiła? Czemu była przed nim? Czuła, że coś utraciła, ale nie wiedziała do końca co. Nie wiedziała kim byli ci ludzie, którzy właśnie do nich podbiegali, ale nie pozwalała się dotknąć i zachowywała się jak histeryczka, dużo gorzej niż Atreus, na którego momentalnie przestała zwracać uwagę, chociaż był obok niej. Jak zwykle, teraz skupiała się na sobie.
Szkoda tylko, że ten dym utrudniał nie tylko jej normalne oddychanie, ale również i jemu. Z początku nie wiedziała, co się stało, gdy ścisnął ją mocniej, ale gdy poczuła znajome tąpnięcie w żołądku: wiedziała już, że Bulstrode chce ich deportować z tego piekła. A potem coś poszło mocno nie tak, bo Atreus się szarpnął i przykurwił jej głową w ścianę. A potem otworzyła oczy i znalazła się w piekle.
Przez kilka uderzeń serca nie wiedziała, co się dzieje i gdzie się znajduje: a potem to do niej dotarło. Tak, to było piekło. Nie wiedziała kim jest i co tu robi, ale widziała płomienie, widziała płonące budynki i trawiący wszystko ogień. Nie wiedziała co tu robiła i co miała zrobić, ale głowa ją bolała, a na dodatek przecież przed chwilą była gdzie indziej: i to na pewno nie w samym centrum pożogi.
Roselyn zaczęła wrzeszczeć, tak jak nie wrzeszczała nigdy. Złapała się za głowę, a potem spojrzała na budynek. Wyglądał cholernie znajomo, ale co ona tutaj robiła? Czemu była przed nim? Czuła, że coś utraciła, ale nie wiedziała do końca co. Nie wiedziała kim byli ci ludzie, którzy właśnie do nich podbiegali, ale nie pozwalała się dotknąć i zachowywała się jak histeryczka, dużo gorzej niż Atreus, na którego momentalnie przestała zwracać uwagę, chociaż był obok niej. Jak zwykle, teraz skupiała się na sobie.