Wiadomości w tym wątku

Ambroise Greengrass-Yaxley

Z zewnątrz Dolina Godryka wciąż zachwycała. Zwłaszcza takiego dnia jak ten: latem w połowie sierpnia, gdy słońce oświetlało dolinę a promienie przebijały się przez liście drzew lekko falujące na wietrze, subtelnie drgające, tworząc magiczne wzory na ziemi. W powietrzu unosił się zapach świeżo parzonej kawy, ciepłego chleba i skoszonej trawy. Pozorne urzeczywistnienie jednego z tych obrazów przedstawiających sielankę angielskich terenów wiejskich.
A jednak wiele się zmieniło, odkąd opuścił te ziemie. Jeszcze więcej, od kiedy powrócił do bycia stałym mieszkańcem rodzinnej posiadłości. Jego młodzieńcze wspomnienia kontrastowały z rzeczywistością, którą zastał. Wyglądało na to, że miasteczko wciąż pragnęło być bajkowe, ale okoliczności zewnętrzne zatarły ten urok.
Wspomnienia z tamtych dni były jasne i pełne radości. Dolina Godryka była dla niego synonimem bezpieczeństwa i tak głębokiej dziecięcej beztroski jak to tylko było możliwe. Nostalgia wygładzała ostre krawędzie, nadawała wspomnieniom pastelowe barwy, wymazywała część mniej przyjemnych doznań.
Może nie wszystkie złe doświadczenia, ale z upływem czasu myśli o tamtych czasach stawały się coraz cieplejsze. Nie naznaczone aż tak trudnymi emocjami, jakie zdarzało mu się odczuwać w dzieciństwie na myśl o domu. W gruncie rzeczy miał naprawdę dobrą rodzinę. Nie mógł narzekać na swoich bliskich.
Jednak po powrocie, który miał miejsce już praktycznie półtora roku temu, Ambroise dostrzegał, że magia tego miejsca nieco zbladła. Słońce wciąż grzało kamienice. Brukowane uliczki latem w dalszym tętniły życiem, ale jakby przygaszonym. Coś wisiało w powietrzu. Wszędzie czuło się napięcie, które nie pasowało do idyllicznego krajobrazu.
Zewnętrzna fasada Doliny, z jej urokliwymi domkami i kolorowymi kwiatami w doniczkach na balkonach, skrywała coś więcej. Coś, co nie było barwne i przyjemne. Sielski obraz rzeczywistości zaczął rozmywać się już wiele miesięcy. Teraz liczonych już praktycznie w latach.
Przechodząc obok lokalnych sklepików, nie dało się nie zauważyć, że niektóre z nich były trwale zamknięte. Właściciele, kiedyś uśmiechnięci i gościnni, teraz ukrywali się w domach. Twarze osób siedzących za ladami nadal prosperujących biznesów zdradzały zmęczenie i niepokój.
Ludzie stali się bardziej zamknięci i ostrożni. W ich spojrzeniach dostrzegał lęk, który jeszcze kilka lat temu był czymś naprawdę osobliwym. Mimo specyfiki tego miejsca, ten rodzaj napięcia był nieobecny aż do mniej więcej dwóch lat wstecz.
Kiedyś każdy znał tu każdego. Ich rozmowy toczyły się swobodnie. Teraz na każdym kroku czuł, że ludzie nie ufają sobie nawzajem. I choć nadal mógł usłyszeć śmiech dzieci bawiących się w parku to ten dźwięk brzmiał inaczej. Mniej naturalnie. Tak, jakby był przesiąknięty podskórnie odczuwaną niepewnością.
Sytuacja w Kniei Godryka zdawała się być kroplą, która przelewała czarę goryczy. Nierozrzedzoną trucizną wstrzykniętą bezpośrednio do krwioobiegu. Skażeniem dostatecznie mocnym, by zmącić spokojne wody okolicznych rzek i jezior. Ostatnim gwoździem do dębowej trumny. Tej, w której nie dało się już spocząć spokojnie.
Nawet nienaruszalne reguły śmierci i nieśmiertelności nie były już niczym pewnym. Wszystko zaczęło ulegać zmianom. Przeobrażeniom... ...choć może lepiej byłoby to nazwać mutacjami?... ...mającym miejsce tak naprawdę na długo przed oficjalnym pojawieniem się pierwszych oznak. Jeszcze zanim na horyzoncie pojawiła się odległa łuna. Nie od razu wzięta za to, czym w istocie była. Za zwiastun magicznej wojny.
Jakże ślepi wtedy byli. Doskonale pamiętał swoją własną reakcję na tamte wydarzenia. Być może nie machnął na to ręką, jednakże nie spodziewał się, że cała sytuacja aż tak bardzo eskaluje. Raczej sądził, że będzie to wyłącznie kwestia kilku tygodni, może paru miesięcy i wszystko wróci do dawnej normy. Dokładnie tak jak zawsze było. Tak jak powinno być.
Ale tak się nie stało. W miarę jak rozwijała się wojna, pojawiały się nowe problemy, które wymagały uwagi. On sam też w pewnym sensie mierzył się z konsekwencjami nieprzewidzianych wyborów, których musiał dokonać. Mimo upływu czasu, w dalszym starał się odnaleźć swoje miejsce w tej nowej rzeczywistości.
Poniekąd także w rodzinnym miasteczku. Po siedmiu latach spędzonych w Londynie a następnie nad morzem, gdzie budował swoje życie z dala od czarodziejskiego zgiełku, powrót do rodzinnej wioski był...
...za wszelką cenę unikał nazywania tego czymś druzgocącym czy korzystania z podobnych określeń. Nawet, szczególnie we wnętrzu własnej głowy. Miał dostatecznie dużo powodów do tego, żeby czuć się niewłaściwie. Nie musiał jeszcze dokładać do tego przyznawania się do największej życiowej porażki, jaką bez wątpienia był powrót na ojcowiznę. Nawet jeśli został przyjęty w wyjątkowo dobry, wyrozumiały sposób.
Powrócił, ale w sercu nosił ciężar, który przygniatał go bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Szczególnie w ostatnich dniach, gdy wydarzyło się tak wiele, że w dalszym ciągu nie do końca był w stanie powrócić do starej-nowej formy, jaką było szeroko pojęte sprawianie wrażenia.
Na przykład, że wszystko jest całkowicie dobrze i nagłe wyrwanie go z zamyślenia w żadnym razie nie było dla niego niczym nieoczekiwanym. Z jeszcze większą pewnością: nie niepożądanym. W żadnym wypadku. Oczywiście, że kulturalnie zatrzymał się w miejscu.
Zamrugał, próbując przestawić się na tryb towarzyski, który w obecnym czasie nie był jego mocną stroną. Nie przy tym, co działo się dookoła. I w jakiej intensywności - to także nie ułatwiało sprawy. Przywołał na wargi nieco zdystansowany uśmiech, który jednak nie dotarł do jego oczu (te były zmęczone, jakby matowe, nawet w słońcu) kierując wzrok ku źródłu dźwięku.
Z niejakim zainteresowaniem spojrzał na mężczyznę, który zbliżał się do niego. Nie umknęło mu, że jego znajomy (dużo powiedziane; zleceniodawca?) był ubrany w sposób najpewniej mający sprawić, że aż tak bardzo nie wyróżni się z tłumu. A jednak Anthony Shafiq wciąż emanował pewną trudną do określenia aurą. Zdecydowanie nie mógł być mugolem ani turystą sycącym oczy urokami małomiasteczkowej sielanki.
- Panie Shafiq - kiwnął głową, nie dodając dzień dobry, bowiem gdyby w istocie był to dobry dzień to Ministerstwo właśnie wydałoby komunikat o wycofaniu się z aneksji Kniei.
Jego głos brzmiał uprzejmie, ale chłodno, jakby Ambroise starał się odgrodzić się od nadmiaru emocji. W istocie nie było to dalekie od prawdy. Po dyżurze w szpitalu rzadko miał ochotę na długie rozmowy.
- Tak - odpowiedział krótko, nie czując potrzeby rozwodzić się nad tym, co sprawiło, że akurat w ten dzień znalazł się w domu.
Choć prawdopodobnie jeszcze bardziej nie chciał zagłębiać się w sprawy Kniei. Tyle tylko, że nie mógł zignorować pytania. Wzrok Anthony'ego wymagał odpowiedzi, nawet jeśli Ambroise nie zamierzał poddawać się jakiejkolwiek presji. Wypadało odpowiedzieć a on w takich momentach w pewnym sensie nie reprezentował wyłącznie siebie.
Zamilkł na chwilę, zastanawiając się nad odpowiedzią. Znał temat Kniei zbyt dobrze, by udawać, że go lekceważył i zupełnie nic nie wiedział. Wiedział dużo. Zwłaszcza ostatnio. Jednakże nie miał zamiaru ot tak otwierać bram do swoich przemyśleń. Zamiast tego uniósł brwi w milczącej odpowiedzi. Uśmiech na jego twarzy, choć sztuczny, nie znikał. Oczy pozostawały pozbawione blasku.
- Cóż, jak to zwykle bywa - z niechęcią, ale i z pewnym szacunkiem, podjął temat, który zawsze budził w nim wewnętrzny chłód; ostatnio również fizyczny. - Wiele biurokracji, zbyt mało efektów. Ministerstwo ma swoje priorytety, a my… ...cóż, my musimy się dostosować - nie było w tym żadnej skargi, tylko stonowany, neutralny ton, który miał za zadanie minimalnie wskazywać na jego niezadowolenie z sytuacji.
Zabrzmiało to jak nieco wymijająca odpowiedź. Zdawał sobie z tego sprawę. Raczej jak chłodna konstatacja niż zaproszenie do żarliwej dyskusji. Tak, jakby ministerialne wtrącanie się we wszelkie aspekty związane ze sprawą było po prostu kolejnym nieodłącznym elementem codzienności jego rodziny.
Ciepły sierpniowy dzień nagle wydał się chłodniejszy. Rozmowa na takie tematy zawsze przenosiła go w inny świat. Ten, w którym władza i ambicje nie były jedynie abstrakcyjnymi terminami. To były rzeczy, które miały wpływ na ich życie, na badania, które powinny przynosić nadzieję, nie cierpienie i chłód. Nie walkę z systemem, z biurokracją będącą zbędnym dodatkiem do prawdziwego problemu. Do realnego dramatu i zagrożenia. Efekty. Tego potrzebowali. Tego nie mieli.
Wzrok mężczyzny przesunął się w kierunku wzgórza, na którym stała jego rodzinna posiadłość. Przez lata była dla niego symbolem bezpieczeństwa, ale teraz z każdym dniem coraz trudniej było mu odnaleźć w niej spokój. Nie pomagało to, że w pewnym sensie wciąż czuł się jak przybysz, nie jak ktoś, kto miał prawo nazywać to miejsce domem. Jego dom był rozbity. Rozrzucony. Nie istniał, jednocześnie istniejąc w zbyt wielu miejscach na raz.