[01/09/1972] Byle do jedenastej || elias & romulus

W całym tym rozgardiaszu i próbie wcielenia się w niewidomego Eliasz kompletnie nie zwracał uwagi na to, co działo się przy sąsiednich stolikach. Umknął więc jego uwadze fakt, że pewna ciemnoskóra kobieta wpatrywała się w niego tak, jakby stał za najlepszym wynalazkiem świata zaraz po krojonym chlebie tostowym. A nawet gdyby zauważył, że ktoś się na niego gapi, to i tak nie miał, jak na to zareagować. W tej chwili poświęcał sto procent swojego skupienia na to, aby utrzymać pozory tego, że faktycznie ma problemy z widzeniem. Od tego zależały jego trzy galeony. Nie miał zamiaru ich stracić tej sumy przez jakiś głupi błąd. Przecież dotarł już tak daleko! Nawet magia postanowiła z nim dzisiaj współpracować, co było dosyć niespodziewane. Z drugiej strony, to było zwykłe zaklęcie transmutujące, które niewiele różniło się od czarów przyswajanych przez uczniów Hogwartu już w pierwszych latach edukacji. Kto mógłby zapomnieć ciągnące się w nieskończoność zajęcia z przemieniania zwierząt w srebrne pucharki do lodów? — Naprawdę, bardzo dziękuje — odpowiedział, uśmiechając się pod nosem, gdy dziewczyna faktycznie zaoferowała się, że pójdzie do baru. — To ja poczekam tutaj, żeby się już nie plątać ludziom pod nogami. Chyba mamy tutaj dzisiaj duży ruch, prawda? Tylko mi tego teraz nie spartacz, Potter, zagroził przyjacielowi, powstrzymując się przed tym, żeby nie odwrócić się w jego stronę. Romek raczej nie spodziewał się po nim takiego występu. Elias lubił dramatyzować, zwłaszcza, gdy coś mu się nie układało w życiu, ale raczej nie bawił się na co dzień w takie teatrzyki. Ale teraz w grę weszły pieniądze, a co najważniejsze to był zakład. A zakładów się nie ignorowało, bo można było bardzo łatwo zaprzepaścić szansę na to, aby coś wygrać! Uśmiechnął się serdecznie do nastolatki, gdy ta wróciła i wsunęła mu w dłonie dwa kieliszki ognistej wódki. Wprawdzie wyglądał teraz nieco pokracznie, trzymając w jednej ręce dwie kolejki mocnego alkoholu, a w drugiej pulsującą światłem różdżkę wycelowaną w sufit, jednak... Teraz każde odwrócenie uwagi było na wagę złota. Już wolał, żeby ludzie zwracali uwagę na jego ręce niż na jego twarz. No to teraz krok za krokiem, skomentował bezgłośnie, po pożegnaniu z dziewczyną i odmaszerował w stronę baru. — Ja pierdole, jaki stres — oświadczył przyciszonym głosem Elias, po czym usadowił się na swoim stołku, chowając różdżkę do kieszeni, a kieliszki stawiając na ladzie. — Nazywa się Beatrice i chyba planuje pójście do Akademii Munga po Hogwarcie. — Nie miał pojęcia, czemu aż tak się przed nim otworzyła. To te okulary? Dołeczki? — Aż nie wiem, czy uznać ten akt pomocy za współczucie, czy próbę zdobycia doświadczenia. — Pokręcił głową. Miał nadzieję, że nie wpadnie na nią z parę lat w Mungu albo u matki w aptece. — Dobrze, że nie zapytała, czemu przestałem widzieć. — Nastolatki nie były znane ze swojego taktu, więc faktycznie mogło dojść do takiej sytuacji, czyż nie? — Byłem gotów powiedzieć, że to przez hipogryfa, który mnie kopnął w twarz parę lat temu. Wypuścił powoli powietrze z ust. Postanowił na razie zostawić okulary na nosie, póki nie miał pewności, że grupka dziewczyn nie opuściła lokalu. Bywał bezczelny, ale miał też w sobie jakieś pokłady sprytu; włożył tyle trudu w to, aby utrzymać swoje kłamstwo, że zerwanie zasłony w tym momencie wydawało się po prostu głupie. — Będę chciał później zobaczyć moją nagrodę, przyjacielu — zapowiedział z zadowoleniem, przesuwając głowę w stronę Romulusa. — Wydaje mi się, że zasłużyłem.