06.03.2025, 12:07 ✶
– Sześć – wymamrotała. – Zabawne, że byłam zdecydowanie dłużej wampirem, gdy się poznaliśmy, a ty wciąż mówiłeś, że to niemal tyle, co nic i jaka to ja nie jestem młoda, a teraz nagle sześć lat to kawał czasu i tragedia? – Jakby sama wcale nie miała czasem wrażenia, że czasem i jeden dzień to była wieczność. Jakby sama, aby spróbować zachować jakiekolwiek resztki ludzkiego pojęcia czasu nie powtarzała sobie, że nawet godzina to dużo, bo przecież w godzinę nie jeden długi romans lub przyjaźń rozpadły się, ale jednak… Jednak teraz musiała mówić co innego.
Ach. Czyli po prostu chciał się zabić. Zamyśliła się na chwilę. Dalej to on mógł być tym londyńskim szkodnikiem, przecież pamiętała… jaki był. Pamiętała, że przyjechał do Anglii we wręcz absurdalnej sprawie, tylko że no… Nawet przy tak krótkiej znajomości widziała już jego wiele twarzy i wszystkie z nich, łącznie z tą obecną, tworzyły coś bardzo smutnego.
On…
Był jakiś on, który doprowadził go do takiego stanu.
Zmarszczyła brwi, nie tylko dlatego, że znowu nazywał ją w ten głupi sposób, a też dlatego, że nagle dotarło do niej, czym był ten popiół i że nie były to doszczętnie spalone meble.
Och…
Tak to wyjaśniało stan ogrodu.
– Wybacz mi monsieur – powiedziała, po złości spaczając francuskie słowo w najbardziej paskudnym, wymuszonym angielskim akcencie. – A nie lepiej, nie wiem… spalić jego? Skoro to on jest problemem? A co do róży… – Rozejrzała się po otoczeniu. Nie było tutaj za bardzo czegokolwiek, z czego mogłaby stworzyć różę. Westchnęła cicho i wyciągnęła z torebki ukradzioną książkę, z której zaraz zaczęła wyrywać strony, aby ukształtować z nich różę, po czym podsunęła mu kwiat.
Ach. Czyli po prostu chciał się zabić. Zamyśliła się na chwilę. Dalej to on mógł być tym londyńskim szkodnikiem, przecież pamiętała… jaki był. Pamiętała, że przyjechał do Anglii we wręcz absurdalnej sprawie, tylko że no… Nawet przy tak krótkiej znajomości widziała już jego wiele twarzy i wszystkie z nich, łącznie z tą obecną, tworzyły coś bardzo smutnego.
On…
Był jakiś on, który doprowadził go do takiego stanu.
Zmarszczyła brwi, nie tylko dlatego, że znowu nazywał ją w ten głupi sposób, a też dlatego, że nagle dotarło do niej, czym był ten popiół i że nie były to doszczętnie spalone meble.
Och…
Tak to wyjaśniało stan ogrodu.
– Wybacz mi monsieur – powiedziała, po złości spaczając francuskie słowo w najbardziej paskudnym, wymuszonym angielskim akcencie. – A nie lepiej, nie wiem… spalić jego? Skoro to on jest problemem? A co do róży… – Rozejrzała się po otoczeniu. Nie było tutaj za bardzo czegokolwiek, z czego mogłaby stworzyć różę. Westchnęła cicho i wyciągnęła z torebki ukradzioną książkę, z której zaraz zaczęła wyrywać strony, aby ukształtować z nich różę, po czym podsunęła mu kwiat.