To nie z powodu dumy nie wspomniał Victorii o tym, że przykurwił Saurielowi z główki. Zrobiłby to dla każdej z niepalnych siostrzyczek. Zrobiłby to dla każdej ciemnowłosej, porcelanowej laleczki z jego nazwiskiem obok imienia. Bo taka już była pisana, lecz nigdzie nie wydrukowana, jego chłopacka powinność wobec godności dziewcząt z romańskim cyrkumfleksem. I chociaż na bronieniu godności panienek Lestrange to zwykle wychodził na tym jak Zabłocki na mydle, to nie zamierzał rezygnować. Chyba że ktoś glanowałby tę puszczalskie szmacisko z kurwiej łaski Eden. Mógłby się wtrącić do takiej sytuacji, ale tylko po to by dokładnie wypastować temu bohaterowi budzik w podzięce za tak wspaniałomyślny czyn społeczny. Ktokolwiek byłby na tyle szlachetny i zechciałby przeładować te niewierne ździrsko przez łeb, miałby duży dług wdzięczności u Louvaina. Jemu samemu, cóż, wciąż jakoś nie wypadało rzucać się z łapami do żony swojego brata.
- Żadnych dłoni tu nie zauważyłem. Odpowiedział na pytanie Laurenta. Małymi kroczkami, ale sytuacja zaczęła się wyraźniej nakreślać. Płaczący kwiat, morska wizja i kufer na statku. Najwyraźniej zagadka kręciła się wokół wody. Nic dziwnego, że tylko Laurent dostrzegał w tym miejscu więcej, niż pozostali. Był bardziej związany z wodą, niż on czy Victoria. - Skoro statek zatonął, to jakim cudem kufer ocalał? Pomyślał głośno i podzielił się pierwszą wątpliwością. Przecież nie mógł być to Laurent, nawet jeśli wizja była bardzo prawdziwa to pan pychotka raczej nie był tak stary, żeby uczestniczyć w wydarzeniach sprzed kilku wieków. Zakładając, że mimo wszystko ładunek dotarł do celu, a celem byli Lestrangowie skoro skrzynia nosiła symbole kruków, to dlaczego pozostawała niewiadomą. Ciotka Lorelei jako zarządczyni ogrodu raczej powinna wiedzieć o tym co Maida Vale posiada na stanie, jakie nasiona i sadzonki posiada rodzina.
Kiedy usłyszał znowu o tych zasranych kronikach i to jeszcze od Victorii, aż ścisnęło go w żołądku. Nie odpowiedział jej nic, tylko włożył rękę w kieszeń marynarki w której palce ułożył w gest środkowego palca. Z tak ułożoną ręką schowaną w kieszeni wystawił w kierunku kuzynki w tym samym geście kiedy w dzieciństwie chciał jej dokuczyć, ale rodzice stali obok. Jednak potem Laurent wspomniał o innej możliwości. - Seans? Że taki z duchami... ? Skrzywił się ewidentnie jakby ktoś zaprosił go na obiad w mugolskiej dzielnicy. O nie, nie, w żadnym wypadku. Duchów miał serdecznie dosyć, szczególnie po wydarzeniach w Limbo. Jego grymas ewidentnie sugerował, że jest co najmniej zniesmaczony takim pomysłem. Trzymanie się za ręce w kółeczku nad wspólnym stolikiem i babranie się w ektoplazmie? Cuchnąca sprawa. - Wybaczcie, ale chyba właśnie zakochałem się w książkach. Odparł dość szybko, obracając swoje zdegustowanie w żart. Z dwojga złego o wiele bardziej wolał zmierzyć się z literkami na papierze, niż z przywoływaniem duchów.
- Jak się okazuje byłeś niezbędny. Bez ciebie byśmy sobie nie poradzili. Odparł Laurentowi na jego ostatnie zdanie, bo ewidentnie śliczniutek by głodny pochlebstw. Żart, czy nie żart, ale Prewettcik był bardzo przydatny i pozwolił im się dowiedzieć czegoś co pewnie dwójce Lestrange by się nie udało odkryć. Słowa pochwały jak najbardziej się mu tu należały. - Nie będę wam dłużej wadził. Rzucił przeciągliwie, jakby nieco wzdychając. Stanął w pozie jakby właśnie uczestniczył w przydługiej rozmowie i pewnie rzuciłby coś w stylu "Fajnie się gada, aleee..." i tutaj pada z reguły jakaś słaba wymówka. Jeszcze się nie ściemniało, ale pora była ruszać w swoim kierunku. Zdecydowanie, bo tropy się rozdzielały w tym miejscu. - Victorio, zadbaj proszę żeby Laurent nie zapamiętał naszego ogrodu w tak osłabiający sposób. Delikatna kąśliwa uwaga, bo czułości nigdy nikomu nie skąpił, zwłaszcza rodzinie. W tym złośliwym tonie polecił mądralińskiej dalszą opiekę nad gościem w ogrodach, nie chcieli chyba aby nagłe omdlenie Laurencika przerodziło się w coś poważniejszego. Z własnego doświadczenia widział, że nic tak nie krzepi mężczyzny jak okład z młodych cycków. Ale tym co sobie pomyślał, nie zawsze dzielił się światem, a tylko uśmiechnął się zadziornie trochę sam do siebie. Uchylił lekko czoła przed swoją uroczą grupą badawczą, a potem zostawił po sobie tylko świst teleportcji.