[02.09 Delegacja Brytyjska] Egipska Noc

wszyscy

Gdy zebrali się w okolicach wejścia do właściwego korytarza, Atreus milcząco obserwował otoczenie, po czym wyrzucając z siebie krótkie:
– Zabezpieczę tyły, – zniknął pozostałym z pola widzenia, po tym jak wmieszał się w tłum rozbawionych gości.

Basilius pogrążył się w swojej akademickiej wiedzy, szybko odkrywając, że nie jest ona zbyt przydatna: mieli za mało danych (i to pochodzących z mugolskich ust!), on sam specjalizował się w klątwach wywodzących się z innego kręgu kulturowego. Miał oczywiście pięć pomysłów cóż to mogło być za przekleństwo i jak można byłoby mu przeciwdziałać, ale równie dobrze to mogło być cokolwiek innego.

Rita bez trudu wyłowiła z tłumu dwóch gentlemanów, którzy już przy stole nie zachowywali się wobec niej zbyt gentlemańsko. Zdawali się jej na tyle prymitywni, żeby łatwo dali się złapać w pułapkę, ale też swoim zorientowaniem w świecie, na tyle mało istotni w piramidce hierarchii i majętności, żeby jakoś mogło się to odbić na niej.

Morpheus zatopił się w wizji, nabrzmiałe zmysły z łatwością zalewały go życiami, pragnieniami, planami. Dotykał ich powierzchownie szukając tylko jednej przyszłości, a wtedy trafił na jednego z rosłych strażników, który zdawało się wcześniej pełnił wartę przy wejściu...

Theo złapał za ramię Ritę i zaczął od razu realizować swój plan. Próbował się nie śmiać, ale mu nie wychodziło. Pokrzykiwał z twarzą wykrzywioną rozbawieniem, jego gniew nie był w żaden sposób wiarygodny. Gdy ledwie skończył zdanie, stanął za nim jeden ze strażników - ten sam, w którego okulary wpatrywał się z taką intensywnością, po sprawdzaniu kociej figurki.
– Proszę okazać mi zaproszenie. – wypowiedział twardo, z mocno wschodnim akcentem, wyciągając przy tym rękę w oczekiwaniu na reakcję Theo.

wizja Morpheusa

Wijący się jak tilapia smarkacz został ciśnięty na krzesło, w ciasnym, kiepsko oświetlonym szarym pokoju do przesłuchań obmalowanym runami uniemożliwiającymi teleportację. Jego nadgarstki wiązała ukształtowana magią nić,  głowę przesłaniał worek. W ustach dało się odczuć pogardę ale i satysfakcję z dobrze wykonanego obowiązku.
– Al-Shakit... – nazwisko wypadło z ust, gdy ukłonił się przed wchodzącym do pomieszczenia wysokim arabem w białym garniturze, którego twarz jeszcze skrywał cień. Zaraz potem dłoń sięgnęła do worka i ściągnęła go z głowy chłopca. Z głowy Twojego chrześniaka.

Tura trwa do 19.02