06.02.2025, 00:02 ✶
Morpheus
Morpheus przekazał informacje i ruszył do złocistej statui, która nie była lustrem, ale jej powłoka odbijała tak wiele. Zmęczone oczy, grymas twarzy tak odległy od młodzieńczego entuzjazmu dzieci pozostawionych pod jego opieką. Jego czujne oczy dostrzegły runy wpisane w ornament zdobiący kopyta. Usłyszał śmiech, dziwnie odległy, na pograniczu realności.
To będzie niebezpieczne mój przyjacielu – słowa zlały się z podmuchem wiatru, wiszące nad nim bibułkowe parasole zafalowały w nastroju do zabawy, choć każda informacja płynąca z odkrywanym ciągiem run mroziła mu krew w żyłach. – Musisz zmienić swój sposób myślenia – ostrzegał głos, ten sam, który chwile temu rozkosznie się śmiał... gdzieś nad nim. W nim. – Nie możesz pozwolić sobie na bezpieczną grę...
Runy były stare i zdecydowanie lokalne. Bardzo stare. I kiedyś miał już z nimi do czynienia, podczas jednej z nielicznych wizyt u Anthony'ego w domu, czy raczej u jego rodziców w domu. Nie pamiętał szczegółów, ale wiedział, że chodzi o rubin, od którego odkuto inne rubiny. Osadzone w złocie i okraszone odpowiednim ciągiem run, tych run, dawały możliwość używania oczu posągów jak luster dwukierunkowych. Nie był pewien w jaki sposób się to odbywało, ale do całego zaklęcia potrzebny był kamień rozmiarów quidditchowego Kafla, jeśli nie większy. Nie tylko mugole ich obserwowali, czy jednak rzeczywiście były to rzeźby ustawione przez maga, o którym słyszeli w plotkach? A może ktoś jeszcze zaostrzył sobie zęby na ten artefakt?
– ...jeśli chcesz wrócić do domu, – ostatnia porada wiatru, łopocząca bielą piór u sandałów – postaw wszystko na jedną kartę.
Gdy odwrócił wzrok od statuetki, zobaczył wtedy przy wejściu, jak przy kocim posągu...
Rita, Atreus
Theo zachowywał się dziwnie i Rita miała pełne prawo być pełna obaw, gdy brat tak głośno, tak ostentacyjnie wypowiedział swoje "kwestie". Brakowało mu ogłady, charyzmy, obycia scenicznego. Jej własny czar może i wystarczał dla utrzymania bajeczki, ale teraz się rozdzielali, a jej się wydawało, że kilka spojrzeń podążyło za najmłodszym z Kellych. Ale może jej się tylko wydawało? Obstawiła i podobnie jak Atreus musiała zmierzyć się z podwójną porażką. Po pierwsze - nie wygrali, cokolwiek obstawili. Po drugie, o ile zlokalizowanie tego korytarza było banalne, o tyle ustalenie kto jest gospodarzem... zdecydowanie nie. W środku był taki tłum, taki gwar, ludzie jak w tyglu rozmawiali w wielu, wielu językach, grupki falowały od stołu do stołu, słowa zlewały się ze sobą, wszystko ociekało bogactwem i przepychem. Na razie też nikt nie wchodził z nimi w interakcje, ale nie dało się ukryć, że oboje ściągali swoją urodą wzrok, zwłaszcza stojąc przy stole samotnie.
Basilius
O ile uwaga lekarza była mocno rozproszona, tak na grę jak i na salę, o tyle jego towarzysz chętnie mówił o sobie i szybko odkrył przed magiem swoje karty. Okazał się entomologiem uniwersytetu kairskiego, który wzrok stracił, na badaniu i katalogowaniu wietnamskich muszek. Jego słowa kaleczące angielski wchodziły jednym uchem, wychodziły drugim, gdy Prewett przegrywał swoje mugolskie pieniądze.
– ...jestem bardzo ciekaw, bo słyszałem, że gospodarz dzisiaj o północy pokaże kilka ze swoich drogich rzeczy, rzeźby, mumie i książki, chociaż ja nie to czekam najlepsze bardzo. Och... złocisty robal. Święty robal. Skarabeusz który trzyma słońce! To jest to, co chce zobaczyć, a potem... pewnie umrzeć, bo jest plotka, że jest przeklęty. Jestem tak podekscytowany, słyszałem, że tej figurce nigdy nikt nie zrobił jednego zdjęcia, a British Museum chciało dać za niego mnogo pieniędzy. Nic z tego! Robala nam nie zabiorą! – prawił obstawiając na oślep (dosłownie) liczbę, która moment później wypadła na tym przeklętym kółku. – Och, to wszystko dla mnie? – zdziwił się, gdy pod nos zarówno jego jak i Basiliusa przypłynęło dużo, bardzo dużo kolorowych żetonów.
Theo
Był nonszalancki, buzowała z niego pewność siebie, gdy odszedł od Rity i wrócił do wejścia, gdzie stała kocia figura. Wysoka na półtora metra, o czerwonych lśniących oczach. Plan był prosty, informacja od ojca chrzestnego również. Tylko, gdzie on niby dostrzegł te runy? Theo odruchowo obejrzał się na wejście, gdzie wciąż tłoczyli się nowi i nowi goście, oceniając z jakiej odległości oczy Longbottoma, zdecydowanie starsze oczy Longbottoma byłyby w stanie cokolwiek zobaczyć. I już, już zdawało mu się, jak zmrużył powieki, że przy ziemi, na łapach kota jest pewna regularność w chropowatości, gdy stanął przy nim jeden z ochroniarzy, uważnie mu się przyglądając. W jego czarnych okularach mógł dostrzec swoje odbicie. Rosły mężczyzna milczał wyczekująco, emanując złowrogą prezencją i patrząc na Kelly'ego z góry.
Tura trwa do 9.02
- Rita i Atrues w kolejnej turze możecie użyć swojej Charyzmy do pozyskania informacji,
- Basilius i Atreus koło się kręci, a Wy musicie się odkuć! Wasz nałóg nie pozwala Wam odejść bez wygranej. Co najmniej jeden Rzut w najbliższej turze musi być obstawionym zakładem. Wygrywa wynik powyżej 50.
- Morpheus jako jedyny jest świadom sytuacji dziejącej się z Theo. Widzi ją, ale nie będzie słyszał przebiegu ewentualnej rozmowy, jeśli się nie zbliży.