29.01.2025, 18:41 ✶
Sprawa francuska chyba została rozwiązana. To znaczy, tak została rozwiązana, nawet jeśli to rozwiązanie zostało potem udekorowane próbą przefarbowania włosów na blond, a sam Jonathan wciąż nie mógł się pozbyć wrażenia, że nawet jeśli ta historia miała swoje zakończenie, to może warto byłoby jeszcze dopisać do niej epilog tak by całość miała nieco łagodniejszy wydźwięk, a obie strony były nieco weselsze.
To były jednak już zmartwienia, które mogły chwilę poczekać, nawet jeśli francuski krajobraz z oczywistych powodów nie wyciszał tych myśli.
– Czerwone – odpowiedział przyjacielowi z uśmiechem na ustach, czując pewne szczęście wobec tego, że mógł być w kraju, który niósł za sobą tyle wspomnień, bez przesadnych nerwów, a kiedy przyjaciel opuścił jego sypialnię Selwyn usiadł na chwilę na łóżku czując... Spokój. Tak, spokój. Jak miło było móc odsunąć zmartwienia na bok, gdy nie były już najsilniejszymi elementami jego życia. Jak miło było mieć problemy, które nie spędzały snu z powiek, nawet jeśli bezsenność postanowiła wciąż z nim zostać. Były to jednak stare zmagania ze zaśnięciem, a nie nerwy i paranoja ostatniego miesiąca. I nawet ostatecznie nie przefarbował się na blond! Same plusy! Byle tylko za dużo nie myśleć, bo wszystko nagle wróci.
Na tarasie zjawił się niemal tanecznym krokiem ubrany w białe, wygodne spodnie i równie białą (ale już w innym odcieniu, tak aby jego strój nie był zbyt jednolity) letnią koszulę z perłowym roślinnym wzorkiem wyszytym na kieszeni. A jednak świetnie humor Jonathana szybko zaniknął, bo nie trzeba było nawet być aurowidzem, aby zorientować się, że coś było nie tak.
Anthony był napięty. Smutny. Coś było nie tak i z jakiegoś powodu Jonathan miał wrażenie, że to on coś zrobił, nawet jeśli przecież nie miał jak.
– Za przyjacielskie wsparcie – powiedział, uważnie patrząc na to, czy przyjaciel odwzajemni jego uśmiech, a potem... Potem Anthony powiedział parę rzeczy i Jonathan chyba pożałował, że to nie rozważania na temat kolejnej potencjalnej rozmowy z Jeanem, zajmowały teraz jego myśli.
Nie odpowiedział w pierwszej chwili, ale Shafiq mógł zobaczyć, jak w oczach przyjaciela pojawią się niepokój.
Miał się nie angażować. Anthony miał się nie angażować. Nie on, nie jego Anthony którego miał chronić, dla którego międzyinnymi przystąpił do Zakonu.
Coś było nie tak i nie chodziło jedynie o pomysł Anthony'ego, a o ton w który wypowiadał te słowa. Napięcie, które było coraz bardziej nie do zignorowania.
W pierwszej chwili chciał desperacko wybić mu ten pomysł z głowy. Skłamać, że to nie miało sensu. Poprosić, błagać aby się nie angażował. Zrobić coś. Cokolwiek byle być pewnym, że będzie bezpieczny. To wymykało mu się z rąk. Najpierw Morpheus i jego przystąpienie do Zakonu, a teraz to...
W drugiej chwili boleśnie sobie uświadomił, że Anthony niestety miał rację, a ich przyjaciele i rodzina byli zagrożeni i tak jak sam Jonathan nie mógł stać bezczynnie, tak zakładał, że nie mógł tego zrobić Shafiq.
Kiedy Morpheus wysunął kandydaturę Anthony'ego Jonathan w pierwszej chwili wewnętrznie protestował. Potem jednak bronił tej kandydatury, nawet jeśli było mu lżej na sercu że świadomością, że przyjaciel ostatecznie nie został wtajemniczony, a przez to był bezpieczniejszy.
– Anthony – Zaczął łagodnie, siadając wreszcie na swoim siedzeniu. Wrześniową noc nie miała prawa być tak przyjemna i sielska w odczuciu w kontraście do tej sytuacji. – Rozumiem, że chcesz coś zrobić i nie mogę odmówić szacunku wobec tej inicjatywy przyjacielu, ale jesteś pewny? Nie wiemy ilu śmierciożerców jest w naszym pobliżu. Co jeśli w twoje szeregi dostanie się ktoś, kto służy jednak innej stronie? Albo nie. Co jeśli trafisz na kogoś, kto uzna, że lepiej skorzysta na doniesieniu na was Ministerstwu? Martwię się.
To były jednak już zmartwienia, które mogły chwilę poczekać, nawet jeśli francuski krajobraz z oczywistych powodów nie wyciszał tych myśli.
– Czerwone – odpowiedział przyjacielowi z uśmiechem na ustach, czując pewne szczęście wobec tego, że mógł być w kraju, który niósł za sobą tyle wspomnień, bez przesadnych nerwów, a kiedy przyjaciel opuścił jego sypialnię Selwyn usiadł na chwilę na łóżku czując... Spokój. Tak, spokój. Jak miło było móc odsunąć zmartwienia na bok, gdy nie były już najsilniejszymi elementami jego życia. Jak miło było mieć problemy, które nie spędzały snu z powiek, nawet jeśli bezsenność postanowiła wciąż z nim zostać. Były to jednak stare zmagania ze zaśnięciem, a nie nerwy i paranoja ostatniego miesiąca. I nawet ostatecznie nie przefarbował się na blond! Same plusy! Byle tylko za dużo nie myśleć, bo wszystko nagle wróci.
Na tarasie zjawił się niemal tanecznym krokiem ubrany w białe, wygodne spodnie i równie białą (ale już w innym odcieniu, tak aby jego strój nie był zbyt jednolity) letnią koszulę z perłowym roślinnym wzorkiem wyszytym na kieszeni. A jednak świetnie humor Jonathana szybko zaniknął, bo nie trzeba było nawet być aurowidzem, aby zorientować się, że coś było nie tak.
Anthony był napięty. Smutny. Coś było nie tak i z jakiegoś powodu Jonathan miał wrażenie, że to on coś zrobił, nawet jeśli przecież nie miał jak.
– Za przyjacielskie wsparcie – powiedział, uważnie patrząc na to, czy przyjaciel odwzajemni jego uśmiech, a potem... Potem Anthony powiedział parę rzeczy i Jonathan chyba pożałował, że to nie rozważania na temat kolejnej potencjalnej rozmowy z Jeanem, zajmowały teraz jego myśli.
Nie odpowiedział w pierwszej chwili, ale Shafiq mógł zobaczyć, jak w oczach przyjaciela pojawią się niepokój.
Miał się nie angażować. Anthony miał się nie angażować. Nie on, nie jego Anthony którego miał chronić, dla którego międzyinnymi przystąpił do Zakonu.
Coś było nie tak i nie chodziło jedynie o pomysł Anthony'ego, a o ton w który wypowiadał te słowa. Napięcie, które było coraz bardziej nie do zignorowania.
W pierwszej chwili chciał desperacko wybić mu ten pomysł z głowy. Skłamać, że to nie miało sensu. Poprosić, błagać aby się nie angażował. Zrobić coś. Cokolwiek byle być pewnym, że będzie bezpieczny. To wymykało mu się z rąk. Najpierw Morpheus i jego przystąpienie do Zakonu, a teraz to...
W drugiej chwili boleśnie sobie uświadomił, że Anthony niestety miał rację, a ich przyjaciele i rodzina byli zagrożeni i tak jak sam Jonathan nie mógł stać bezczynnie, tak zakładał, że nie mógł tego zrobić Shafiq.
Kiedy Morpheus wysunął kandydaturę Anthony'ego Jonathan w pierwszej chwili wewnętrznie protestował. Potem jednak bronił tej kandydatury, nawet jeśli było mu lżej na sercu że świadomością, że przyjaciel ostatecznie nie został wtajemniczony, a przez to był bezpieczniejszy.
– Anthony – Zaczął łagodnie, siadając wreszcie na swoim siedzeniu. Wrześniową noc nie miała prawa być tak przyjemna i sielska w odczuciu w kontraście do tej sytuacji. – Rozumiem, że chcesz coś zrobić i nie mogę odmówić szacunku wobec tej inicjatywy przyjacielu, ale jesteś pewny? Nie wiemy ilu śmierciożerców jest w naszym pobliżu. Co jeśli w twoje szeregi dostanie się ktoś, kto służy jednak innej stronie? Albo nie. Co jeśli trafisz na kogoś, kto uzna, że lepiej skorzysta na doniesieniu na was Ministerstwu? Martwię się.