Wizja przeszłości Flynna była straszna. Wyobrażenie, że ludzie mogli tak normalnie funkcjonować tym bardziej. Od wypłaty do wypłaty, żyjąc na marnych groszach. A przecież byli też ci, którym w ogóle nie szła praca. Świat obcy, dziwny, dziki - nawet pomimo tego, że miał te pojedyncze wspomnienia najmłodszego czasu dzieciństwa, kiedy burczało w brzuchu, a Zofia ze zmęczenia przysypiała na stole. Obrazy bardzo odległe. Powód nie dawania Flynnowi pieniędzy był dokładnie taki sam, o jakim mówiła Victoria - czy był pewien, że kiedy mu je powierzy to ich nie przećpa? Nie przepije? Nie mieli do niego zaufania w cyrku. To zaufanie... nie potrafił powiedzieć, że miał do czarnowłosego go bardzo wiele. Ale nie potrafiłby nie dać mu szansy. Nie wybaczyć. Przecież Laurent i tak funkcjonował w większości na zasadzie udowodnisz mi, że kolejny raz pożałuję swojej dobroci. Automat samodestrukcji został w jego głowie odpalony na przestrzeni ostatnich tygodni i zatrzymanie go było bardzo trudne. Flynnowi chwilowo szło jednak... zadziwiająco dobrze.
Spodziewał się bardzo bogatego przestrzału min i wcale się nie pomylił. Zdenerwowany wcześniejszą rozmową, próbujący się skupić na ubraniach - teraz wyrwany z butów i wsadzony do nowego świata. Albo i nie? Może ktoś już go zabierał w takie miejsca, może nawet w to konkretne. I wcale nie było dla niego nowe ani odkrywcze. Trzeba było tak od razu - z nazwą restauracji, a nie to wszystko... ach, ach. Jak zwykle - mogłeś to rozegrać lepiej, Laurent. Mogło być znacznie lepiej.
Ucieczka nie byłaby zbrodnią ni rzeczą zabronioną - na to też się przygotowywał. Flynn będzie chciał stąd wyjść nie czując się ani trochę komfortowo. Naprawdę to rozumiał. Uważał, że sam posiadał niezgorszą zdolność do dopasowywania się do otoczenia, ale miał aż nadto sytuacji i miejsc, gdzie pojęcie komfortu rozpływało się do formy marzeń. Jasne, że chciał, żeby mu się tu spodobało. Pytanie, czy jednak nie będzie żałował tego, że nie postawił na restaurację próg niżej. Miał szczerą nadzieję, że nie. Że ten wysoki próg wejścia, jaki zaliczyli, trochę opadnie i czarnowłosy poczuje się jakkolwiek swobodniej. I... nie będzie wyglądał jak ten człowiek, którego się bał, przez resztę tego obiadu. Który też nie będzie zbyt udany, jeśli tak będzie, bo Laurentowi bardzo niewiele było potrzeba, żeby z głodu i apetytu przejść na całkowitą niechęć do jedzenia, gdzie musiał je w siebie wmuszać tylko z rozsądku.
- Może sok jabłkowy. - Zaproponował, widząc spojrzenie Flynna i jego niepewność. - Macie już świeżo robiony sok, prawda? - Przysunął się do Flynna i sięgnął dłonią do jego menu. Nie zabrał mu. Położył dłoń na kartkach i na jego dłoni - tej, która je tak wertowała. Uspakajająco. Po czym obrócił kilka z nich i przesunął je na jedno konkretne miejsce - gdzie były napoje. Mała lista - kawa, herbata, sok, woda. Po drugiej stronie już był alkohol.
- Oczywiście, paniczu Prewett. - Zapewnił brunet, który bardzo się starał nie patrzeć na swojego dziwnego gościa, który w jego świecie był skłonny do powyrywania tych stron ślicznego menu. Poczekał jeszcze moment, czy Flynn na to przystanie, czy jednak padnie na wodę gazowaną, albo na coś jeszcze innego. - Kelner zaraz przyniesie zamówienie. - I mężczyzna oddalił się, zostawiając ich. Czekając dokładnie tyle, ile Flynn potrzebował. Laurent nie chciał na niego zerkać, żeby się upewnić, czy nie traci cierpliwości. To napięcie chyba można było kroić nożem.
- Flynn. - Laurent przesunął dłoń po jego kolanie. - Jeżeli będziesz chciał stąd wyjść to mi powiedz. - Ostatnie, czego chciał, to trzymanie go tutaj na siłę. Z drugiej strony miał w głowie wrażenie, że chociażby miał się tutaj zadusić to będzie tutaj siedzieć, żeby tylko go zadowolić. Miał nadzieję, że to tylko wrażenie. Płynność podejmowania rozmów i rzeczy trudnych polegała dla niego na balansie wyczucia, kiedy ta trudna rozmowa stawała się nie do zniesienia i kiedy naprawdę lepiej było przestać - bo przeniesienie jej w inny czas wcale wiele nie kosztowało. Pochylił się do niego, żeby oprzeć głowę na jego ramieniu, wtulić się prawie nosem w jego szyję. - Nie pamiętam, czy ci to mówiłem, ale nieustannie kojarzysz mi się z gwiazdami. - Przekręcił głowę, by spojrzeć na ten zaklęty sufit. - W moim sercu Syriusz wydaje się przy tobie blady. - Wskazał palcem na najjaśniejszą z gwiazd zawieszoną na tym pięknym niebie.