08.01.2025, 16:44 ✶
Jeśli chciało się być kobietą Louviana Lestrange'a, trzeba było dokładać wszelkich starań, aby być wyzwaniem. Nigdy niegasnącym zniczem o drobnych skrzydełkach ledwie widocznych w pędzie ucieczki złocistego ptaszka. Trzeba było być kobietą w każdym calu: dziewicą, kurwą, przyjaciółką, matką, zawsze dwa kroki przed nim, zawsze ten jeden krok przed nim, czy tam but wbity w żebra nad nim. Uwielbiał chaos, który nosiła w swojej piersi, ale czy chaos był tożsamy z nią? Czy kiedykolwiek uważała się za jego kobietę? Czy może fakt, że z takim lekceważeniem podchodziła do całego tego romansu obsypywał ją złotem niedoścignionego, umykającego celu, który dopiero wgnieciony w sabatowe ziemie musiał się zatrzymać, bezładnie ułożony na poduszkach Lecznicy Dusz.
Ledwie tydzień temu, przywołanie jego osoby na zebraniu Zakonu wzburzyło jej krew, poderwało ciało do wyjścia, zatrząsło ciągle tłumioną obawą, że istnieje szansa, całkiem spora zważywszy na przekonania mężczyzny, że są po dwóch stronach barykady. Czy to była jej wina, że miała słabość do zarozumiałych, czystokrwistych dupków, którzy lubili hobbystycznie lizać jej buty? Czy to była jej wina, że gięcie tego metalu w dłoniach dawało jej w ręku przez moment poczucie siły i kontroli? Czy to była jej wina, że nawet teraz na dźwięk jego głosu, miała ochotę szarpnąć nim i rozpłaszczyć o ścianę z obcasem ostrzegawczo znaczącym śródstopie i kolanem drugiej nogi osadzonym całkiem wysoko, tuż pod najwrażliwszymi częściami tego najsamczego z samców? Tak jakby przypadkiem nie sprzedała mu kopa w jaja, bo miała lepszy humor. Jakby dała mu drugą szansę.
Widzieli się ostatnio w kwietniu. Szybko ten czas minął, a tak, jakby nie minął wcale.
Nie nazwała się byłą funkcjonariuszką. Przymusowe wolne na głowę nie zwalniało jej z przysięgi i zawsze dawało nadzieję na powrót. Czy chciała wrócić? To było pytanie na inny czas.
Jego reakcja na nią była dziwna. Zmrużyła oczy ćmiąc końcówkę papierosa, dym rozwiał się przed podejrzliwym ciekłym złotem. Teraz, gdy dostała te fikuśne buciki nie była taka niska w stosunku do swojego dawnego rywala. Teraz było dziwnie rozmawiać z nim w tym wdzianku poza okolicznościami sypialni.
– Człowiek zdejmie mundur i już tak trudno go poznać. Mam się tutaj rozebrać żeby odświeżyć Ci pamięć?– wycedziła, odchylając głowę by dmuchnąć dymem prawie obok niego, a jednak ups, nie udało się za dobrze. Rozbawiłoby ją, gdyby zdradził jej powód swojej irytacji, ale cóż, ich komunikacja zdecydowanie przebiegała lepiej po kilku głębszych.
Ledwie tydzień temu, przywołanie jego osoby na zebraniu Zakonu wzburzyło jej krew, poderwało ciało do wyjścia, zatrząsło ciągle tłumioną obawą, że istnieje szansa, całkiem spora zważywszy na przekonania mężczyzny, że są po dwóch stronach barykady. Czy to była jej wina, że miała słabość do zarozumiałych, czystokrwistych dupków, którzy lubili hobbystycznie lizać jej buty? Czy to była jej wina, że gięcie tego metalu w dłoniach dawało jej w ręku przez moment poczucie siły i kontroli? Czy to była jej wina, że nawet teraz na dźwięk jego głosu, miała ochotę szarpnąć nim i rozpłaszczyć o ścianę z obcasem ostrzegawczo znaczącym śródstopie i kolanem drugiej nogi osadzonym całkiem wysoko, tuż pod najwrażliwszymi częściami tego najsamczego z samców? Tak jakby przypadkiem nie sprzedała mu kopa w jaja, bo miała lepszy humor. Jakby dała mu drugą szansę.
Widzieli się ostatnio w kwietniu. Szybko ten czas minął, a tak, jakby nie minął wcale.
Nie nazwała się byłą funkcjonariuszką. Przymusowe wolne na głowę nie zwalniało jej z przysięgi i zawsze dawało nadzieję na powrót. Czy chciała wrócić? To było pytanie na inny czas.
Jego reakcja na nią była dziwna. Zmrużyła oczy ćmiąc końcówkę papierosa, dym rozwiał się przed podejrzliwym ciekłym złotem. Teraz, gdy dostała te fikuśne buciki nie była taka niska w stosunku do swojego dawnego rywala. Teraz było dziwnie rozmawiać z nim w tym wdzianku poza okolicznościami sypialni.
– Człowiek zdejmie mundur i już tak trudno go poznać. Mam się tutaj rozebrać żeby odświeżyć Ci pamięć?– wycedziła, odchylając głowę by dmuchnąć dymem prawie obok niego, a jednak ups, nie udało się za dobrze. Rozbawiłoby ją, gdyby zdradził jej powód swojej irytacji, ale cóż, ich komunikacja zdecydowanie przebiegała lepiej po kilku głębszych.