04.01.2025, 20:31 ✶
Zanotował w pamięci tę odpowiedź. Nie dlatego, żeby obchodziła go rodzina Charlesa, przynajmniej nie ta rodzona. Od niedawna przecież Mulciber należał do organizacji. Nie był może śmierciożercą, ale to była tylko kwestia czasu. Wierzył w to, że z takim podejściem, jakie miał - czy to do przemocy, czy zemsty, czy czystej krwi - nadawał się doskonale. Potrzebował tylko trochę czasu, by się wykazać, a Rodolphus zamierzał mu w tym pomóc najlepiej jak umiał. Chciał, by Charles dowiódł przed Mistrzem, że zasługuje na znak.
Dostrzegł to niezdrowe zainteresowanie Greybackówną. A więc jednak miał w tych wszystkich pytaniach jakiś interes. Uśmiechnął się lekko. Co prawda nienawidził dzielić się ludźmi, lecz w przypadku użyczaniu ich kobietom nie miał najmniejszego problemu. Widać było, że Charles bardzo polubił Scyllę i wcale mu się nie dziwił: i on ją lubił, chociaż nie w taki sposób, jak Mulciber. I nie tak mocno, zdecydowanie nie tak mocno. Młoda, dziwaczna wróżbitka była jednak jedną z jego ulubionych osób i wcale nie dlatego, że miał interes w tym, by dowiedzieć się więcej o Greybackach.
- Znam. Pomogła mi niedawno w pewnej sprawie w pracy - odpowiedział, zabierając rękę. Nie do końca odpowiadało mu szczebiotanie na temat kobiety, podczas gdy mieliby trzymać się uroczo za rączki. - Jest wyjątkowa, to prawda. I niezwykle zdolna. Nie miałem pojęcia o okruszkach, ale wiem, że jest osobą, która może doścignąć samego Dolohova. Jest przy tym bardziej urocza od niego.
Taka była prawda. Miał się z nią spotkać i porozmawiać o dziwnej wróżbie, którą dał mu Morphues, lecz zrezygnował. Nie był pewny czy chciał poznać własną przyszłość, szczególnie że niezbyt wierzył we wróżby. W jasnowidzenie wierzył, lecz to było co innego. No i też nie było to coś, co zawsze było klarowne. Longbottom przepowiedział mu jednak ostrożność, bo będzie kroczył wraz ze Śmiercią. Na moment się zawahał, lecz sięgnął po szklankę i wziął maleńki łyk.
Kroczył ze Śmiercią, dał się jej nawet otulić ramionami w Mauzoleum. Dowiódł, że był gotowy umrzeć za Mistrza, przyjął nie tylko truciznę, lecz także zginął we własnym umyśle, wyzbywając się pewnej cząstki jego samego, która mogłaby go blokować w przyszłości. Czy to była prawdziwa Śmierć? Nie wiedział, ale był pewny, że wtedy, w sierpniu, jakaś jego część umarła.
- Mówiłeś, że razem pracujecie? Czyżby skrywała również talent związany ze świeczkami? - zapytał, powracając szybko do rzeczywistości. Tamtego Rodolphusa już nie było.
Dostrzegł to niezdrowe zainteresowanie Greybackówną. A więc jednak miał w tych wszystkich pytaniach jakiś interes. Uśmiechnął się lekko. Co prawda nienawidził dzielić się ludźmi, lecz w przypadku użyczaniu ich kobietom nie miał najmniejszego problemu. Widać było, że Charles bardzo polubił Scyllę i wcale mu się nie dziwił: i on ją lubił, chociaż nie w taki sposób, jak Mulciber. I nie tak mocno, zdecydowanie nie tak mocno. Młoda, dziwaczna wróżbitka była jednak jedną z jego ulubionych osób i wcale nie dlatego, że miał interes w tym, by dowiedzieć się więcej o Greybackach.
- Znam. Pomogła mi niedawno w pewnej sprawie w pracy - odpowiedział, zabierając rękę. Nie do końca odpowiadało mu szczebiotanie na temat kobiety, podczas gdy mieliby trzymać się uroczo za rączki. - Jest wyjątkowa, to prawda. I niezwykle zdolna. Nie miałem pojęcia o okruszkach, ale wiem, że jest osobą, która może doścignąć samego Dolohova. Jest przy tym bardziej urocza od niego.
Taka była prawda. Miał się z nią spotkać i porozmawiać o dziwnej wróżbie, którą dał mu Morphues, lecz zrezygnował. Nie był pewny czy chciał poznać własną przyszłość, szczególnie że niezbyt wierzył we wróżby. W jasnowidzenie wierzył, lecz to było co innego. No i też nie było to coś, co zawsze było klarowne. Longbottom przepowiedział mu jednak ostrożność, bo będzie kroczył wraz ze Śmiercią. Na moment się zawahał, lecz sięgnął po szklankę i wziął maleńki łyk.
Kroczył ze Śmiercią, dał się jej nawet otulić ramionami w Mauzoleum. Dowiódł, że był gotowy umrzeć za Mistrza, przyjął nie tylko truciznę, lecz także zginął we własnym umyśle, wyzbywając się pewnej cząstki jego samego, która mogłaby go blokować w przyszłości. Czy to była prawdziwa Śmierć? Nie wiedział, ale był pewny, że wtedy, w sierpniu, jakaś jego część umarła.
- Mówiłeś, że razem pracujecie? Czyżby skrywała również talent związany ze świeczkami? - zapytał, powracając szybko do rzeczywistości. Tamtego Rodolphusa już nie było.