31.12.2024, 22:32 ✶
- A ty? Różdżki nie posiadasz? - zapytał, ale było w tym pytaniu nieco więcej dystansu niż w jego poprzednich słowach. Dla niego sprawa wyglądała jasno - to ona była tutaj ekspertem i dlatego powinna posiadać wszystkie niezbędne rzeczy do złapania tych buszujących po rezerwacie lich. To czy oni posiadali klatki i siatki to nie było istotne - odpowiedź oczywiście brzmiała tak, bo musieli jakoś radzić sobie z małymi okazami, przypadkowymi gośćmi czy smoczognikami, jednak nie znaczyło to że tak chętnie chciał ją zaopatrywać we własny sprzęt, nawet jeśli był on niezbędny do wykonania pracy.
- Niesamowite. Twój pracodawca niewątpliwie chętnie by usłyszał, że pojawiłaś się u jego syna jako piętnastolatka - chłodny ton oblepił słowa, kiedy przez moment zwyczajnie się jej przyglądał, zupełnie tak jak drapieżnik który czeka na ruch drugiego zwierzęcia, który napotkał na swojej drodze. Może niekoniecznie po to, żeby zaatakować, ale by lepiej rozeznać się w sytuacji. A gadzie, pionowe źrenice i o wiele większe niż u człowieka tęczówki, tylko pogłębiały odczłowieczenie Leviathana.
Nie traktował jej słów jako groźby, a przynajmniej nie takiej, która dorobiłaby się pokrycia. Głównie dlatego, że jeśli byli odnośnie czegoś zgodni, to był to fakt by absolutnie nikomu nie opowiadać o ich nieszczęściu i akurat tego nie wykorzystywać jako jakiejkolwiek karty przetargowej. Ale jej pyskówka i ewidentna niekompetencja to było już zupełnie co innego. To akurat działało mu na nerwy całkiem efektownie.
To był jego rezerwat, ale nie poprawił jej, zamiast tego rozplatając ręce i podwijając rękawy koszuli tak, że odsłaniały przedramiona i było mu wygodniej.
- Nie musisz. Wystarczy je złapać, a z resztą sobie sami poradzimy - rzucił, ucinając niejako temat. Początkowo faktycznie chciał, żeby poradziła sobie z tym wszystkim sama od początku do końca, ale teraz w głowie pojawił mu się inny pomysł. Zabicie tych stworzeń byłoby marnotrawstwem, a jeśli nie sam ich jad, to one same mogły się im, jemu, przydać do czegoś potem. - No, masz różdżkę to czaruj. Chętnie popatrzę, jak niesamowicie wykonujesz swój fach, pani magiłowco - powiedział lekkim, niby to obojętnym tonem, specjalnie jednak znowu przesadnie grzecznie akcentując jej zawód, na końcu cmokając w ślad za nią.
- Niesamowite. Twój pracodawca niewątpliwie chętnie by usłyszał, że pojawiłaś się u jego syna jako piętnastolatka - chłodny ton oblepił słowa, kiedy przez moment zwyczajnie się jej przyglądał, zupełnie tak jak drapieżnik który czeka na ruch drugiego zwierzęcia, który napotkał na swojej drodze. Może niekoniecznie po to, żeby zaatakować, ale by lepiej rozeznać się w sytuacji. A gadzie, pionowe źrenice i o wiele większe niż u człowieka tęczówki, tylko pogłębiały odczłowieczenie Leviathana.
Nie traktował jej słów jako groźby, a przynajmniej nie takiej, która dorobiłaby się pokrycia. Głównie dlatego, że jeśli byli odnośnie czegoś zgodni, to był to fakt by absolutnie nikomu nie opowiadać o ich nieszczęściu i akurat tego nie wykorzystywać jako jakiejkolwiek karty przetargowej. Ale jej pyskówka i ewidentna niekompetencja to było już zupełnie co innego. To akurat działało mu na nerwy całkiem efektownie.
To był jego rezerwat, ale nie poprawił jej, zamiast tego rozplatając ręce i podwijając rękawy koszuli tak, że odsłaniały przedramiona i było mu wygodniej.
- Nie musisz. Wystarczy je złapać, a z resztą sobie sami poradzimy - rzucił, ucinając niejako temat. Początkowo faktycznie chciał, żeby poradziła sobie z tym wszystkim sama od początku do końca, ale teraz w głowie pojawił mu się inny pomysł. Zabicie tych stworzeń byłoby marnotrawstwem, a jeśli nie sam ich jad, to one same mogły się im, jemu, przydać do czegoś potem. - No, masz różdżkę to czaruj. Chętnie popatrzę, jak niesamowicie wykonujesz swój fach, pani magiłowco - powiedział lekkim, niby to obojętnym tonem, specjalnie jednak znowu przesadnie grzecznie akcentując jej zawód, na końcu cmokając w ślad za nią.