Nie miałam bladego pojęcia, czego spodziewać się po tym dniu. Ariel opowiedział mi trochę o Beltane. Nie brzmiało jak coś zupełnie obcego. Ludowy festiwal ze specjalnymi aktywnościami i straganami z jedzeniem. Jak noc świętojańska albo dożynki. Tak się składa, że mam doświadczenie w pomocy przy organizacji takich festynów. Moja mama zawsze zabierała mnie ze sobą na swój stragan z wypiekami. Wspomniałam o tym Arielowi i tak jakoś podpowiedział mi, do kogo zagadać w sprawie pomocy przy organizacji.
Jestem ostatnia do pchania się gdziekolwiek, ale odkąd rozpoczęłam nowe życie to właściwie siedzę w piwnicy i nic nie robię. A przecież artysta potrzebuje odbiorców! Zgłosiłam się do czarodzieja mieszkającego w Dolinie Godryka, który był czymś w rodzaju kapłanem stażystą. No i tak mój stragan z rysunkami i portretami na zamówienie został zaklepany jako jedna z atrakcji Beltane.
Absolutnie nie miałam pojęcia jak się ubrać. Nie, żebym miała jakikolwiek wybór. Moja garderoba po... no wiecie, wciąż nie istniała. Wybrałam tradycyjną szatę czarodziejską w kolorze purpury wpadającej w czerwień. Miała ładne haftowane szlaczki przy szerokich rękawach i u dołu skróconej do połowy łydki spódnicy. Dopiero przed wyjściem zorientowałam się, że nie mam do tego odpowiedniego paska, więc musiałam owinąć się plastikowym pomarańczowym paskiem zapinanym na klamerkę-kwiatek. Albo to, albo look bezdomnego.
Dopiero gdy dotarłam na miejsce zdałam sobie sprawę z najgorszego — ludzie. O ile podczas trwania festiwalu stoiska są gdzieś w tle, tak podczas ich przygotowania niewielka ilość osób pozwala na dobre przyjrzenie się każdemu zaangażowanemu. Nim zfinalizowałam swoje dotarcie na miejsce, upewniłam się, że mam na sobie rękawiczki bezpalcowe, rajstopy nie mają żadnej dziurki, buty są czyste i zasznurowane oraz oba warkocze wciąż oplecione są wstążkami. Wsunęłam duże przeciwsłoneczne okulary na nos. Oto moja chwila.
— Dzień dobry — rzuciłam do tłumu ludzi starając się brzmieć głośno i wyraźnie, ale było wręcz przeciwnie.
Dotarłam i co teraz? Spodziewałam się, że kapłan-stażysta będzie tutaj, ale niestety tak się nie stało. Przygotowania były na początkowym poziomie, więc nawet nie mogłam po cichu rozstawić się obok innych stoisk, bo takowe nie istniały. Co teraz!? Jedyna kobieta na miejscu zasuwała właśnie na sam środek tego rozgardiaszu i wydawała się bardzo zajęta, więc raczej jej nie zapytam co ze sobą zrobić. Przesunęłam się trochę wciąż będąc na brzegu festiwalowego placu i bardzo powoli ściągnęłam z siebie torbę i plecak. Mogę się rozstawić tak tutaj? Chyba nic się nie stanie, jak zacznę wyjmować swoje rzeczy?
Czas na standardową strategię unikową — kucnęłam przy plecaku i zaczęłam w nim niespiesznie grzebać udając, że czegoś szukam.