Kwestie dotyczące spraw sercowych zawsze były delikatne, zwłaszcza, kiedy to serce rwało się do jednej, konkretnej osoby już od dawna. Zwłaszcza, jeśli nie była to sprawa całkowicie nowa, świeża, a miała za sobą już bolesne momenty. Victoria tego wiedzieć oczywiście nie mogła… Dla niej, względem Anthonego był to powiew świeżości, coś nowego, i kibicowała mu z całego serca, by wszystko ułożyło się tak, by zaznał szczęścia. Zasługiwał na to – by mieć go trochę dla siebie, jego prywatny moment i miejsce w życiu na bycie całkowicie sobą. To, ile masek zakładał na co dzień, wiedział tylko on, a Victoria mogła się tylko domyślać, biorąc poprawkę na to, że od lat był politykiem z sukcesami – a tych nie zdobywało się ot tak.
– Po prostu wiem na co patrzeć – odparła i uśmiechnęła się do niego ciepło. Wiedziała na co patrzeć, bo sama widziała to w sobie, tę potrzebę kontroli. Wiedziała na co patrzeć, bo widziała w nim, prócz radości, też odrobinę strachu – i widział to też w sobie wielokrotnie. Anthony był momentami jej odbiciem bardziej, niż własne siostry, mieli to oboje we krwi płynącej w ich żyłach za sprawą Parkinsonów. – Musi ci naprawdę bardzo zależeć, skoro zgodziłeś się na łódź – dodała i uśmiechnęła się tak, że ten uśmiech dotarł do jej ciemnych oczu. – Cieszę się, Anthony, bardzo – podzieliła się z nim swoją myślą, patrząc na niego tak, jakby widziała go po raz pierwszy w życiu. Był inny, spokojny i jednocześnie poruszony, coś kotłowało się w jego sercu tak strasznie mocno, że wiele różnych, skrajnych emocji, walczyło jednocześnie o dominację. – Zamknij oczy i wyobrażaj sobie, że lecisz – podpowiedziała mu i sięgnęła po lampkę wina. Znała ten problem, ale od drugiej strony: bo ona z kolei panicznie bała się latania i wysokości, tak, że musiała stoczyć ze sobą naprawdę wielką walkę, kiedy przechodziła kilka tygodni wcześniej z balkonu na balkon… a chodziło o większe dobro. – Będzie dobrze, mój drogi. Ważne, żeby postawić ten pierwszy krok. Kolejne będą łatwiejsze – i nie mówiła tu tylko o wchodzeniu na łódź… miała na myśli całą relację, która tak wstrząsała Anthonym do cna. Nie żeby miała przy tym wszystkim wielkie doświadczenie… Ale ostatnie miesiące przeprowadziły ją przez różne stany serca, i to złamane i to pomalutku zlepiane do kupy.
Przez moment zapadła pomiędzy nimi cisza i Victoria bez słowa obserwowała tworzący się bez pomocy różdżki wachlarz w piękny wzór ze smokami. Wiedziała, że to, co powiedziała, to jest… to dużo, że trudno to przyswoić ot tak – ona miała na to cały tydzień, by wszystko jej się poukładało w głowie. By sobie uświadomić, jaki nosi w sobie potencjał… i w jakim może być zagrożeniu.
– Mavelle Bones to kuzynka Brenny Longbottom, jest brygadzistką, chociaż ostatnimi czasy chyba gdzieś wyjechała, nie mam z nią kontaktu i nigdzie jej nie widać – zaczęła wymieniać. – Patrick Steward, auror, on też woli nie zwracać na siebie nadmiernej uwagi. Atreus Bulstrode… jego nie muszę ci przedstawiać – uśmiechnęła się krótko. – Chociaż w przypadku Atreusa może być trochę inaczej. Jego przypadek jest… Inny. Być może dlatego, że był w Limbo znacznie krócej niż my. Isobell Macmillan musiała go wyciągnąć, nie obudził się sam, trudno jest mi więc powiedzieć, czy z nim jest tak samo – i na tym kończyła się jej znajomość nazwisk, a te cztery, bo łącznie z nią, były znane publicznie, pismaki bardzo się o to postarali w maju. – Oprócz nas była tam trójka Śmierciożerców, z czego tylko jeden był świadomy, że się tak wyrażę. Dwójka… Zachowywała się tak, jakby nie do końca byli tam obecni, jakby coś im się stało – Lestrange przekrzywiła głowę w kierunku prawego ramienia, to nie było coś, o czym można było przeczytać w gazecie z wywiadem z nią, ominęla tam naprawdę mnóstwo rzeczy i szczegółów i nie bez powodu. – Może to przesada z mojej strony, ale być może Limbo odebrało im rozum? Może warto poszukać, czy ktoś z Ministerstwa nie zniknął od pierwszego maja, nie znaleziono ciała i nie ma z nim kontaktu? Albo w innych miejscach, nie wiem. Nikt z nas się w ten sposób nie zachowywał co ta dwójka. No i oczywiście był pan Lord. Łącznie osiem osób – potencjalnie osiem takich źródeł… Nic dziwnego, że Anglie nachodziły anomalie – to było całkiem sporo energii, prawda? – O czym myślisz, Tony?