06.09.1972 - Peas in a pod - Charles, Scylla, Scarlett i Baldwin

Chciała stąd wyjść, ale potrząsnęła zaprzeczająco głową na propozycję Charliego. Do ucieczki namawiał ją tylko instynkt, umysł natomiast słusznie podpowiadał, że alienowanie się i rezygnacja ze spędzania czasu wśród rówieśników dotychczas nie przyniosło jej nic dobrego. Musiała na siłę wychodzić ze swojej strefy komfortu, bo chowając się w niej całe życie wyrosła na taką starą duszę, którą określano tym eufemizmem tylko dlatego, że niefajnie wprost komuś powiedzieć, że jest po prostu strasznie dziwny.
- Dziękuję - uśmiechnęła się, odpowiadając na komplement oraz troskę. - Dam ci znać, kiedy będę bliska wybuchu. Obiecuję - przyrzekła, głównie po to, żeby Mulciber choć na chwilę się przestał martwić. Daleko jej było do empatki, ale nawet ona była w stanie dojrzeć, jak bardzo chłopak się przejmuje.

Słysząc poetyckie określenia, jakimi obsypywała ją Scarlett, patrzyła na nią w osłupieniu, nie wiedząc, jak zareagować. Mogła się zgodzić, że jest drogowskazem - w końcu czym innym był jasnowidz? Niemniej absolutnie nie czuła się jak jasność, wręcz przeciwnie, wydawała się być jak dogasająca lampa oliwna, która ledwie-ledwie się tli, i wystarczy drobny podmuch wiatru, by zupełnie zniknęła w ciemności.
- Nie podążam, bo za nią nie nadążam - wyjaśniła, trochę zaniepokojona tym nadmiarem peanów na własną cześć. Wiedziała, że Scarlett nie ma złych intencji, ale Scylla zwyczajnie nie przywykła do takiej ilości miłych słów na własny temat. Zwykle najlepszym, na co mogła liczyć, była cisza, bo to znaczyło, że nikt jej nie wyzywał.

Była nieco sceptyczna pomysłowi z karmieniem szczura - szczurki? - ale dała się namówić. Taka już była, stawiała nikły opór i ulegała sile sugestii błyskawicznie, jeśli chciała się komuś przypodobać. A zależało jej na dobrej ocenie zebranych tu osób.
Wzięła jednego krakersa, obróciła go w palcach, przyglądając mu się uważnie. Ewidentnie kupowała czas i zbierała się w sobie. Widząc jednak oczekujące spojrzenia, podsunęła wreszcie przysmak pod nos zwierzęcia znajdującego się w dłoniach Scarlett.
A potem odsunęła się błyskawicznie i przyciągnęła do siebie ręce, kiedy poczuła nieznajomy wcześniej dotyk mokrego pyszczka zwierzęcia na swojej skórze.
- To chyba nie dla mnie - oznajmiła, wyraźnie spięta i chyba zestresowana. Wytarła rękę w sweter, a potem jeszcze raz spojrzała na Lindę. Nie wiedziała, co o szczurze myśleć.

Na szczęście uwagę od nieprzyjemnego doświadczenia odwrócił Charles, który bardzo chciał poznać jej zamówienie, ale zaplątał się we własnych słowach i zgubił drogę do puenty. Niemniej Scylla była bez cienia skonfundowania czy irytacji cierpliwa, patrząc na niego uważnie oraz kiwając głową po każdym pytaniu. Ani razu nie weszła mu w słowo, ani razu nie wydała się skołowana lawiną pytań. Po prostu poczekała aż skończy, a potem jeszcze kilka chwil, aby ułożyć sobie wszystko w kolejności chronologicznej.
- Więc zaczynając od początku - odezwała się w końcu, dając znać, że ma zamiar odpowiedzieć na wszystkie jego pytania. - Tak, poproszę. Nie, nie chcę niczego innego. Herbatę. Nie, herbata jest w porządku. Mam ochotę na śniadanie i herbatę - odpowiedziała ciurkiem na wszystko, nawet nie zrobiła po drodze przerwy na oddech. Uśmiechnęła się jedynie w ramach zwieńczenia odpowiedzi na to urocze przesłuchanie. - Masz rację, nie piję alkoholu przed dwunastą. I propozycja Scarlett brzmi dobrze, chętnie zjem tosty i jajka. Mogą być na miękko. - W tym momencie odwróciła głowę do dziewczyny, wyglądając trochę, jakby próbowała się nie roześmiać. Musiała przyznać, rozbawiła ją nieco cała ta sytuacja, ale nie chciała się śmiać, żeby Charlie nie wziął tego za naśmiewanie się.