Człowiek zna prawdy, o których nie pisze biblia, ale rzadko kiedy chce się do tego przyznać. Głośny śmiech, szerokie uśmiechy (albo zamienimy przymiotniki?) - wszystko, co znasz i czego doświadczasz, okrojone było lśniącą warstwą pudru. Tego, który zakrywał wady na twarzy najbrzydszych nawet dziewcząt. Człowiek tego szukał - piękna. Doskonałości. Laurent nie był w tym lepszy, bo poszukiwał go ciągle, wszędzie, malował je swoim słowem. Szukał go też tutaj - między pięknymi, magicznymi lampionami, które tworzyły tę przytulną i intymną atmosferę, jak i między samoistnie polerującymi się szklankami i kieliszkami. W przyciszonych rozmowach i złocistych szatach czarodziei, którzy odchodzili i przychodzili do baru. Sam? Nie był sam. Prowadził rozmowę dotyczącą wyścigów konnych, abraksanów, korzyści wynikających z inwestycji albo zabawy zakładami. Coś, czego nie robił, a to nie tak, że był pozbawiony we krwi tej smykałki do hazardu. On uprawiał zupełnie inny hazard. Ludzki hazard. W zakład były brane uczucia i emocje - wartości materialne stawały się mało ważne w tych chwilach. Nie znaczyło to, że nie są ważne wcale.
Rozmowa się przeciągała, a Laurent udawał, że pije drinka, który wabił do siebie spojrzeniem przez ukrojoną pomarańczę wsuniętą w kraniec szklanki. Magiczny drink wirował delikatnie i co jakiś czas z jego powierzchni wyskakiwał delfin zrobiony z soku przemieszanego z alkoholem, który zaraz znowu nurkował w drinku i stawał się jego całością. Rozmowa jak rozmowa - konieczna. Czy przyjemna? Raczej tak. Miał do czynienia z różnymi klientami - ten był jedną z osób, z którymi mógł omawiać sprawy przy drinki, a nie w swoim biurze.
Mężczyzna odszedł - pożegnali się całkiem formalnie, bo to i w końcu było formalne spotkanie, nawet jeśli w nieco bardziej przyjaznym środowisku niż otoczenie papierów. Ten drink, który zamówił - spojrzał na niego z lekkim odżałowaniem i może nie byłoby takim złym pomysłem wypicie go... skoro i tak za niego zapłacił, a towarzystwa nie było. Chciał odejść od baru - mniejsze prawdopodobieństwo, że ktoś cię zaczepi. Chciał - i zatrzymał się. Jego wzrok odnalazł przystojną twarz Yaxleya. Jego najgłupsza decyzja, jaką podjął pod wpływem chwili. To mogło się zakończyć bardzo źle... Zakończyło się zaś tak, że powinien tego żałować. Nie żałował. Mimo to zawahał się. Zawieszony z tym drinkiem w dłoni, widząc, jak Yaxley odwraca spojrzenie. Zawahał się, bo nie wiedział, czy Astaroth chce się z nim kontaktować w jakikolwiek sposób. Po wymianie listów miał jakiś pogląd na sytuację - obwiniał o wiele bardziej siebie samego, niż powinien obwinić jego.
- Mogę się przysiąść, Astarothcie? - Zaintonował wręcz śpiewnie, zatrzymując się przy stoliku. - Czy stanowię dla ciebie zbyt dużą pokusę? - Ten głód był wieczny. Ciągły. Nie chciał go maltretować swoją obecnością. Natomiast bardzo wymownie stanął do niego bokiem, żeby odsłonić wgląd na knajpę. To było pokazanie, że było tu wystarczająco ludzi, żeby w razie czego zareagowali.