W spojrzeniu Morpheusa pojawiło się coś, co wyglądało jak duma. Longottom wiedział, że jego umysł jest słaby. Próbował wielokrotnie zamknąć swój umysł w bezpiecznej twierdzy, jak jego przyjaciele, ale oni stawiali twarde cegły ze ścisłą magiczną zaprawą, on jedynie domki z tarotowych kart. Wystarczył podmuch, aby struktura upadła. Wszystko, co chroniło, było jak niewygodne ubranie, drażniące swoją fakturą. Nie umiał panować nad swoim umysłem. Dlatego Morfeusz był niezmiernie dumny ze swojego Anam Cara. Bo osiągnął coś, co męczyło go od bardzo, bardzo dawna. Niektóre sukcesy przychodzą z dużo większym trudem, ale też smakują lepiej. Czasami płaci się biblijną cenę.
Morpheus wierzył w specyficzną wersję bogów, gdzie nie było jednego prawdziwego, wszystkie były prawdziwe przez utworzenie egregorycznych bytów, manipulujących energią. A biblijny bóg był potężnym egregorem, zbyt potężnym, by go ignorować, zbyt potężnym, by wymawiać jego imię w żądaniach, jak zwykle to robił Morpheus. Przeczytał jego pisma, studiował je w symbolice kart, bo bez kabały i bez chrześcijańskich testamentów nie było kart. Morpheus nie bał się bogów i nie bał się o swoją duszę. Bardziej obawiał się o duszę Antoniusza.
— Jestem zaznajomiony z tomami, które mają po angielsku, więc jak zwykle, potrzebuję cię — Wędrując między regałami biblioteki, byli jak wilki na tropie, ostrożni, czujni, lecz pełni ekscytacji. Każda półka to inna ścieżka w gęstym lesie, a ukryte między tomami książki to zwierzyna czekająca, by ją upolować. Zmysły wyostrzone, a serce przyspiesza na widok obiecującego tytułu. Czasem potrzeba nie lada cierpliwości, by znaleźć to jedno dzieło, podobnie jak wilk musi czekać, czając się w cieniu, by zdobycz błysnęła pozłacanym tytułem, jak oczy zwierzęcia odbijające się od chłodnego światła różdżki. Kiedy w końcu natrafiają na odpowiednią książkę, chwytają ją jak zdobycz, a jej treść pochłaniam łapczywie, odnajdując tam wiedzę, której nie powinni mieć ludzie.
Usiedli przy jednym ze stołów, jedna osoba w dwóch ciałach, dwie strony tej samej monety, żeby rozpocząć wiwisekcję ich duszy, a przynajmniej jednej połowy. Pierwsze cięcia, jeszcze nie praktyka. Byli jak egipscy kapłani, który przygotowywali fragmenty ciała do mumifikacji, aby zachować mieszkanie dla duszy w czterech małych glinianych dzbanach. Kolejne strony, to kolejne godziny przygotowań, do wysuszenia, do obandażowania. Usuwali miękkie tkanki, usuwali to, co może zatruć proces. Proces śmierci.
I w tym wszystkim było szczęście, bycia obok siebie. Trwania. Poświęcenia.