Your browser has JavaScript disabled. If you would like to use all features of this site, it is mandatory to enable JavaScript.

Poczta Baldwina

Our Lady of Sorrows

and you don't seem the lying kind
a shame that I can read your mind
and all the things that I read there
candlelit smile that we both share

wiek

sława

krew

czysta

genetyka

wila

zawód

Infobrokerka, właścicielka zakładu pogrzebowego, pianistka

Spowita nimbem wyższości i aureolą sięgających niemal do ziemi srebrzystoblond włosów, Lorraine wygląda dokładnie tak, jak powinien wyglądać Malfoy z krwi i kości. A jednak... Coś hipnotyzującego jest w jej czystym, wysokim głosie, w sposobie, w jaki intonuje słowa. Coś w pełnych gracji ruchach, w przenikliwym spojrzeniu jasnoniebieskich oczu, skrytych pod ciężkimi od niewyspania powiekami. Przedziwny czar półwili, który wyróżnia Lorraine z tłumu mimo raczej przeciętnej postury (1,67 m), długo nie pozwalając ludziom zapomnieć o jej uśmiechu. Wygląda na istotę słabą, wątłego zdrowia. W przeszłości, Lorraine zmagała się z zaburzeniami odżywania, przez co teraz cechuje ją nienaturalna wręcz kruchość. Chorobliwie chuda, kości zdają się niemal przebijać delikatną, bladą skórę. Uwagę zwracają zwłaszcza wydelikacone dłonie o długich, smukłych palcach, w których często obraca w zamyśleniu srebrny pierścionek z emblematem rodu Malfoy. Obyta towarzysko, zawsze wie, co powiedzieć, i jak się zachować. Bez względu na okoliczności dba o zachowanie nienagannej postawy. Ubiera się w otrzymane w spadku po bogatszych kuzynkach, klasyczne, mocno zabudowane suknie, na których wprawne oko dostrzeże ślady poprawek krawieckich. W naturze półwili leży przyciągać cudze spojrzenia, może dlatego Lorraine nosi się bardzo konserwatywnie, nigdy niemal nie odsłaniając ciała. Najczęściej spowita jest od stóp do głów w biel, choć chętnie stroi się również w odcienie zieleni i błękitu. Zawsze otula ją mgiełka ciężkich perfum, których nieznośnie wręcz słodki zapach służy tuszowaniu klejącej się do Lorraine mdłej woni śmierci.

Lorraine Malfoy

#14

04.11.2024, 20:35 ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.06.2025, 18:22 przez Lorraine Malfoy.)

—04/09/1972—

Odpowiedź na ten list.

Londyn, 4 IX 1972 r.

Mój szlachetny Samsonie,

Czyżbyś zapomniał o tym szczególnym obrazie spod pędzla włoskiego artysty – tym, który tak nas zachwycił podczas przechadzki po National Gallery? Czy pamiętasz postacie wydobyte z mroku płótna chiaroscuro ostrzejszym od klingi miecza, którą ścięto świętego męża? Wyuzdaną kobietę z głową umęczonego proroka na złotej misie, a wokół niej noc – gęsta jak jego krew? Wciąż uważam, że mógłbyś namalować to lepiej, ale niech będzie, jak sobie życzysz – nie martw się o ciało. Czy pamiętasz, jakieśmy słowa wymienili, wtedy, w tej cichej alejce muzeum? Rwijcie pąki swych róż, póki jeszcze możecie. Jeżeli Twoja towarzyszka darzy taką miłością kwiaty, powinieneś pochwalić się kompozycjami florystycznymi, które przygotowałam na pogrzeb Francoisa Rosiera: przyznam Ci nieskromnie, że jestem z nich wyjątkowo dumna. Niech prowadzi Cię woń róż – resztek wystarczy na skromną wiązankę – pamiętaj tylko, aby nie sięgnąć przypadkiem po jedną z szarf z kondolencjami zamiast wstążek!

Czy pośród szeptów podziemnych korytarzy, o których wspominasz, padło kiedykolwiek jej imię? Chciałabym je poznać i polecić opiece Matki.

Zawsze Twoja,

Lorraine

Yes, I am a master
Little love caster