24.10.2024, 16:27 ✶
Rodolphus postanowił milczeć, dając sobie spokój z wszelkimi komentarzami i zamiast tego wyciągając różdżkę. Szybkie spojrzenie na przeciwnika nie pozwalało mu jednak jednoznacznie stwierdzić jak prezentowała się jego własna broń i czy była podobna do tej, która właśnie trzymał Lestrange. Niewymowny machnął nadgarstkiem, chcąc wyczarować słup ognia i w ten sposób zaatakować oponenta, ale... nic się nie stało. Poczuł jak magia, nawet jeśli odpowiednio zebrana wyuczonym gestem, nie płynie tak jak powinna. Ale nie mógł też zbytnio się nad tym zastanawiać. Nie, kiedy jego przeciwnik zrobił dokładnie to samo.
Lestrange najpierw poczuł ciepłe powietrze, które go owiało od stóp do głów. I przez moment, przez ten ułamek sekundy, to było nawet przyjemne uczucie. Ale potem przyszedł skwar, kiedy płomienie podniosły się ku górze, otaczając jego ciało i oblizując je łapczywie. Rodolphus nawet gdyby chciał, nie mógł się powstrzymać przed krzyknięciem, bo żar był dotkliwy i niebezpieczny, szczególnie kiedy dopadł twarzy, wybijając go do przymknięcia oczu chociaż na chwilę.
Jak to było? Bez półśrodków, nawet jeżeli miałby zabić samego siebie.
Bolało, a trawione chorobą serce zdawało się potrzebować nieco dłuższej chwili by nadrobić zgubiony rytm i się uspokoić. Ale wreszcie wszystko wróciło do normy, oddech się uspokoił, a ból zniknął zostawiając po sobie jakieś wciąż obecne, ale dość odległe wspomnienie które dotyczyło raczej umysłu niż wrażenia samego ciała.
Wreszcie też, podniósł się z posadzki, biorąc sobie za cel znajdujące się w drzwiach okienko i spojrzał przez nie na korytarz. Wizjer, powiększony przez odsunięcie nieco dalej przysłaniającej go klapki, pokazał kamienne posadzki i ściany, oblane ciepłym światłem. Wystarczyła chwila, żeby Nicholas uświadomił sobie, że na przeciwko niego znajdowała się cela, ale trochę inna niż jego własna; ta zamiast zamurowanej ściany i żelaznych drzwi posiadała kraty, pozwalające zajrzeć do środka. Tam też siedziała sylwetka mężczyzny, który ubrany w pasiak siedział na posadzce i pisał coś palcem na podłodze. Wydawał się być wysoki, chociaż ciężko było powiedzieć kiedy siedział, a w świetle jaśniały blond włosy. Kiedy Travers natomiast rozejrzał się w jedną i drugą stronę odniósł wrażenie, że na ścianie gdzie znajdowała się cela mężczyzny nie było żadnych innych. Albo byli tu we dwoje, albo ktoś powinien zatrudnić lepszego architekta by zaprojektował to miejsce.
Lestrange najpierw poczuł ciepłe powietrze, które go owiało od stóp do głów. I przez moment, przez ten ułamek sekundy, to było nawet przyjemne uczucie. Ale potem przyszedł skwar, kiedy płomienie podniosły się ku górze, otaczając jego ciało i oblizując je łapczywie. Rodolphus nawet gdyby chciał, nie mógł się powstrzymać przed krzyknięciem, bo żar był dotkliwy i niebezpieczny, szczególnie kiedy dopadł twarzy, wybijając go do przymknięcia oczu chociaż na chwilę.
Jak to było? Bez półśrodków, nawet jeżeli miałby zabić samego siebie.
Bolało, a trawione chorobą serce zdawało się potrzebować nieco dłuższej chwili by nadrobić zgubiony rytm i się uspokoić. Ale wreszcie wszystko wróciło do normy, oddech się uspokoił, a ból zniknął zostawiając po sobie jakieś wciąż obecne, ale dość odległe wspomnienie które dotyczyło raczej umysłu niż wrażenia samego ciała.
Wreszcie też, podniósł się z posadzki, biorąc sobie za cel znajdujące się w drzwiach okienko i spojrzał przez nie na korytarz. Wizjer, powiększony przez odsunięcie nieco dalej przysłaniającej go klapki, pokazał kamienne posadzki i ściany, oblane ciepłym światłem. Wystarczyła chwila, żeby Nicholas uświadomił sobie, że na przeciwko niego znajdowała się cela, ale trochę inna niż jego własna; ta zamiast zamurowanej ściany i żelaznych drzwi posiadała kraty, pozwalające zajrzeć do środka. Tam też siedziała sylwetka mężczyzny, który ubrany w pasiak siedział na posadzce i pisał coś palcem na podłodze. Wydawał się być wysoki, chociaż ciężko było powiedzieć kiedy siedział, a w świetle jaśniały blond włosy. Kiedy Travers natomiast rozejrzał się w jedną i drugą stronę odniósł wrażenie, że na ścianie gdzie znajdowała się cela mężczyzny nie było żadnych innych. Albo byli tu we dwoje, albo ktoś powinien zatrudnić lepszego architekta by zaprojektował to miejsce.