[14.08.1972] Ambroise i Calas, kaktusowy incydent na SOR

Słuchając szczegółowego opisu sytuacji, mimowolnie kiwał głową w sposób, który mógłby z powodzeniem pasować do magiterapeuty z Lecznicy Dusz podczas jednej z początkowych sesji terapeutycznych. Oczywiście sam Ambroise nigdy nie brał udziału w żadnej takiej pierdole, ale wyobrażał sobie, że to musi być coś podobnego.
Słuchał, odnotowywał fakty w głowie i przy wykorzystaniu samopiszącego pióra, nie wcinając się aż do samego końca wypowiedzi Flitwicka. Niewątpliwie doceniał wyczerpanie tematu. Ministerstwo miało być zadowolone z nowych faktów - choć w dalszym ciągu tak samo upierdliwie niepomocne, tego Greengrass był pewny.
- Zakładam, że chodziło o nieprzetworzony fragment kaktusa zdolny do ukorzenienia się pod wpływem innych składników eliksiru - zawyrokował bez większego przejęcia tym, jak to mogło zabrzmieć.
Ot stwierdzał fakt. Niektórzy co mniej błyskotliwi lub bardziej pochopni twórcy eliksirów nieostrożnie podchodzili do kwestii sporządzenia roztworów z różnorodnych roślin. Często mieli także dostęp do składników gorszego sortu, więc dla niepoznaki dorzucali do eliksiru całe elementy roślin, żeby z czasem rozpadły się i wzmocniły stopniowo słabnący produkt. A przy tym dodatkowo sprawiały wrażenie bardziej luksusowych, bo widok rośliny zatopionej w cieczy przyciągał wzrok.
Ambroise w tym wypadku stawiał na tą pierwszą okoliczność. Nieroztropny domorosły alchemik lub jego dostawca nie zadbali o odpowiednie stężenie wyciągu, przetestowali produkt, dostrzegli swoje niedociągnięcie i spróbowali dołożyć trochę pospiesznie zmiksowanej rośliny. Raczej nie chodziło o nasiona pływające wewnątrz buteleczki tylko o fragmenty, które pod wpływem eliksiru nie musiały być zbyt duże, żeby móc zakorzenić się wraz z cebulkami włosów.
Magia bywała czasem naprawdę fascynująca i przekorna. Jednocześnie Greengrass wraz z siostrą od wielu tygodni pracowali nad podbiciem właściwości roślin w szklarniach w Dolinie Godryka. Z większym i mniejszym powodzeniem wspólnych eksperymentów. Tymczasem jakiś pokątny sprzedawca osiągał niezmiernie imponujące wyniki w rozmnażaniu kaktusów z miniaturowych kawałeczków najpewniej nie większych od ziarnika sezamu, które umykały wzrokowi i czuciu opuszków palców poszkodowanych klientów.
Ambroise był na swój sposób pełen podziwu dla wątpliwie wykorzystywanego talentu El Iksiro. Swoją drogą powinien podsunąć nowe określenie na tego człowieka reszcie uzdrowicieli wmieszanych w sprawę, bo z samozadowoleniem stwierdził, że udało mu się na poczekaniu wymyślić coś całkiem chwytliwego. Tak. Niewątpliwie lubił doceniać własną kreatywność. Nie miał z tym najmniejszych oporów.
Tak samo jak z uniesieniem brwi na komentarz o tombaku i reszcie towarów.
- Nie pomyślał pan, że obok tych... ...innych towarów nikczemnej jakości... ...raczej nie znajduje się selekcja wybitnych eliksirów i produktów godnych zaufania? - Spytał starając się zachować dla siebie ewentualne niedowierzanie, na twarzy w dalszym ciągu zachowując maskę, choć brwi zdecydowanie na ułamek sekundy niemal złączyły mu się z linią blond włosów.
No cóż. Praca w Mungu nigdy nie przestawała go zaskakiwać. Na oddziale przyjmowali naprawdę różne osobliwe przypadki pozwalające z powodzeniem zwątpić w zdrowy rozsądek społeczeństwa. Przypadek pana Flitwicka nie był najbardziej zatrważającym przejawem chwilowego zamroczenia umysłu zapewne w pilnej potrzebie i biegu, bo Greengrass nie wątpił, że mężczyzna jest naprawdę zapracowanym człowiekiem. Wyglądał na właśnie takiego.
Z dwojga złego Calas nie wspomniał (jeszcze?) o żadnym pochopnym rzucaniu Episkey! na swoją głowę. To było chyba najczęściej wykorzystywane zaklęcie lecznicze, którego bez powodu nadużywali pacjenci. Prawdziwą zmorą szpitala.
- Nie. Nic takiego się nie stanie - odrzekł z pewnością i niemal niezachwianą cierpliwością wobec tych wszystkich pytań.
Oczywiście wolałby ich uniknąć, jednak zawsze jakieś się pojawiały. To była norma. Z zadowoleniem przyjął za to brak pytań związanych z papierami do wypełnienia - o ile te medyczne kwestie mógł wyjaśniać, o tyle legalnych już wyjątkowo nie lubił. Prawdę mówiąc ogólnie niespecjalnie lubił się z prawem, jeszcze szczególniej z uwagi na własną pozaszpitalną działalność na czarnym rynku. Cóż. Mung nie płacił zbyt dobrze. Nie przynosił też aż takich korzyści w postaci znajomości lub informacji.
- Archiwizacja dokumentów na szczęście nie jest naszą działką - skwitował dając do zrozumienia, że owszem - musiał wydać te wszystkie papierzyska, odpowiedzieć na ewentualne wątpliwości a potem sprawdzić czy wszystko zostało poprawnie wypełnione i podpisane (co też zrobił w chwili, w której Calas dał mu znać, że skończył) jednak największą upierdliwość mieli na głowach pracownicy sporego szpitalnego archiwum.
Ci to dopiero mieli ubaw w swojej części podziemnych gabinetów, mierząc się z wysokimi szafami, segregatorami i całą resztą. Nawet wspierani przez skrzaty mieli pełne ręce roboty. Szczególnie, że wszystko należało trzymać w stosownych miejscach, biorąc pod uwagę kolejność alfabetyczną, daty (w tym również te urodzenia, szczególnie w przypadku szesnastego Johna Weasleya) i całą resztę drobiazgów. Nieustannie żonglowali papierami, wydając je i odbierając. Greengrass wolał nie wiedzieć, jak bardzo to tamci mieli trudne zadanie.
Jego w porównaniu do tego było może nie całkiem proste, ale przynajmniej znacznie ciekawsze - każdy przypadek był na swój sposób wyjątkowy. Nie było dwóch identycznych. Nawet w przypadku serii kaktusowych wypadków.
- Wyśmienicie. A więc możemy przechodzić do rzeczy - poinformował, odkładając papiery na biurko; odchrząknął i wyciągnął różdżkę. - To nie będzie zbyt przyjemne, ale wrażenie nie utrzyma się zbyt długo - poinformował zaraz przed tym jak wprawnym ruchem różdżki i zdecydowanym tonem zajął się zamrażaniem rośliny, zaledwie kilkanaście sekund później rozcierając już dłonie z zimna i informując: na tę chwilę gotowe. Kaktus musi odpaść naturalnie, receptę na maść wypiszę panu w trakcie oczekiwania na efekty - raczej miało być już gładko. - Ma pan jeszcze jakieś wątpliwości lub pytania? - Musiał o to spytać. Liczył, że nie, bo kolejka na korytarzu była już całkiem długa.
Całe szczęście obyło się bez dalszej potrzeby rozwijania tematu, więc Ambroise mógł udać się do swoich dalszych zajęć.

Koniec sesji