27.08 – Sen Nocy Letniej [Towarzystwo MUZA]

Szeroki uśmiech nie schodził z pięknej twarzy. Z tej odległości było widać pełnię detali magicznych specyfików, robiących wszystko by królowa prezentowała się oszałamiająco. Drobinki srebra w pudrze, idealnie dopasowany do stroju makijaż podkreślający toń ciemno-fiołkowych tęczówek. Słowa Atruesa wyraźnie jej schlebiały. Część kwitowała tylko śmiechem i odpychającym ruchem dłoni, mówiącym pozornie tylko "przestań", gdy cała jej postawa domagała się więcej.

– Osobiście zadbałam, żeby to wydarzenie nie zostało odwołane, – powiedziała nieco ciszej – w pewnym sensie więc, jestem patronką wszystkich tych młodych, utalentowanych dusz, które w ten sposób mają najlepszą okazję, by zalśnić, by osadzić się mocniej na gwiezdnym firmamencie. Nie miałam serca odebrać tych środków Muziee, o cóż bowiem walczyć, jeśli nie o kulturę? – zapytała retorycznie, kręcą kieliszkiem w powietrzu. Widać, że to miejsce i cała aura wydarzenia sprawiały jej przyjemność i trudno było oprzeć się wrażeniu, że zdecydowała się wesprzeć Muzę nie dla społeczeństwa, ale głównie dla siebie.

– Selwynowa była doskonała. Bardzo liczę, że w następnym sezonie dostanie rolę Odette, uważam, że pięknie prezentowałaby się jako Czarny Łabędź – przyznała, upijając musującego napoju.

Tymczasem Alexander Bletchey odszedł od nich z pojedynczym cichym pomrukiem, oddając pola tej konwersacji w całości Atreusowi.

Atreus

Na nic Ci Twój dar. Sylwetka odchodzącego pozbawiona była widocznej aury, a percepcja rozbiła się o oklumencką barierę oddzielającą świat od umysłu dyplomaty, który łatwo nie zamierzał zdradzać swoich tajemnic.