Wadliwy produkt był produktem skreślonym. Wyrzucałeś go na śmieci, albo oddawałeś za 1/4 ceny, za którą powinien być sprzedany. Nikt nie chciał półproduktów - wszyscy chcieli ideały. Piękno tego świata szukało waz w całości, nie tych złączonych złotem. Japończycy musieli obejść się smakiem w kulturze angielskiej, ale i po co byłoby im tu tłumnie przybywać? Mieli swoje problemy i swoją bajkę. To, jaką bajkę urządzaliśmy tutaj i czy na pewno było bajką to już drugorzędna sprawa. Laurent sam nie mógł być produktem niedoskonałym, ale inni wokół już mogli. Zabawne, bo przecież gdyby przyszedł stolarz i zaprezentował mu stolik, którego symetryczne ryciny okazałyby się nierówne to zażądałby zrobienie nowego. Albo wcale nie zabawne..? Człowiek to nie przedmiot, nie da się go polepszyć, wypucować, nie da się go podmienić. Ludzie byli wymiennym zasobem, relacje udowadniały nam to cały czas, ale jednocześnie nie było drugiej identycznej istoty. Nawet jeśli ktoś próbuje cię skopiować to zawsze pojawi się jakiś mały twist.
- Nauczyłem się już, że kiedy ktoś jest silny fizycznie, często jest słabszy, niż na to wygląda. - Uśmiechnął się delikatnie. Powiedzieć, że nie odczuwał strachu przed wampirami? Ha... powiedzieć, jak kuszący wydawał się mrok i osunięcie w niego? Ha! Ile wiedział Perseus o Astarothcie i czy się w ogóle znali - tego nie wiedział. Nie był nawet pewien, czy chce zadawać to pytanie, a gdy tak się nad tym zastanawiał to dochodził do wniosku, że wcale nie chce. Dziwne to było zresztą - siedzieć tutaj i rozmawiać o... właściwie trochę o niczym, kiedy przed paroma dniami ta sytuacja na weselu tak niefortunnie się potoczyła. Jeden z gorszych dni jego życia, choć z całą pewnością nie najgorszy. Przynajmniej tamtego dnia nikt i nic nie próbowało go zabić. - Nadal? - Zapytał z lekkim niepokojem, spoglądając na Perseusa z przebłyskiem czujności. Jego oczy dostrzegały więcej - może więc widział to, czego on dostrzec nie mógł.
Prąd przeszył jego ciało, kiedy poczuł dotyk na swojej dłoni. Spiął się, spoglądając na ten gest ze zdziwieniem, a w końcu lekkim zatrwożeniem, jakby to echo dzisiejszych doznań posyłało swoje echo wzdłuż jego ciała i prosto do serca. To wychodziło poza przyjacielski gest. Mijało się nawet z niewinnie-czułym. Nie kiedy był wykonywany pomiędzy dwójką mężczyzn. W pierwszym odruchu chciał rękę zabrać, cofnąć, ale nie mógł się ku temu przemóc. Zraniłby go? Wyznaczył przez to granicę? Powinien tę granicę postawić - już drugi raz niepokojąco się między nimi rozmywała. Jednak kiedy już palce się lekko rozluźniły od strony Perseusa to blondyn rękę cofnął. Nieco zmieszany. Trochę skołowany. Szkoda, że życie nie wybierało nigdy prostych scenariuszy i zawsze musiało być tak pogięte.
- Jeśli to dłuższa rozmowa to może przełożymy ją na powrót z Windermere. - Przesunął kciukiem po miękkim, białym futrze w swoich garściach. - Muszę wracać do jeziora... a nie chciałbym temu poświęcać połowicznego czasu. - Może to był po prostu pretekst do kolejnego spotkania? Ale to był też fakt - musiał wracać, bo uciekały cenne minuty, a jeśli ktoś zaczyna, że musi porozmawiać to nie brzmi jak pytanie, jaką lubisz herbatę.