10.10.2024, 10:33 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 21.10.2024, 10:02 przez Anthony Shafiq.)
Czarny ptak, przysiadł przed nim i z zaciekawieniem przypatrywał mu się paciorkowatymi oczyma, a on zrozumiał, że oto siedzi z twarzą mokrą od łez, z ziębniętymi stopami zatopionymi w trawę mokrą od deszczu, na załamaniu światła, na granicy przeszłości i teraźniejszości, nocy i dnia.
...a więc Ty też czasem coś czujesz...
Pomyślał, ale nie wypowiedział tych słów, znając dobrze te mechanizmy, ścieżki wydeptane latami zaciskania na miękkim, galaretowatym kręgosłupie gorsetu umożliwiającego funkcjonowanie w społeczeństwie, które na emocje patrzyło z góry, z pogardą z wyższością punktując każdy najdrobniejszy jej przejaw, każde zawahanie, każdy moment, gdy łopoczące serce znajdzie swoje odbicie w twarzy, w geście, w drżącym słowie. Słabość. Miękkie, delikatne ciało otoczone twardą, zrogowaciałą muszlą.
Wyciągnął ku niej dłoń, długie palce wilgotne zielenią trawy i różem policzków. Sięgnął ku niej łagodnie, nie chcąc narzucać kontaktu, uśmiechając się łagodnie do ptaka, którego nie rozpoznałby zapewne pośród gawronów i kruków, ale wszędzie mógł rozpoznać ją.
Jego teraz. Krótkochwilę, która tak jak pojawiła się, zaraz zniknie pod toporem przeznaczenia, ciężkim wahadłem jak plastry krojącym kolejne cienkie paseczki pozostałego czasu. Wolą Edith było umrzeć po przemianie. Lorien nie pozwoli przeminąć, nie da odejść ptasiej skorupie skrywającej cenną perłę ukochanej duszy.
– Nad brzegiem jeziora rosła lipka zielona. A na tej lipce, na tej zieloniutkiej - jeden ptaszek śpiewał – szeptał, nie dbając o to czy głos mu się łamie. Jeszcze moment temu cieszył się, że na wieść o zmarłym małżonku Lorien pozostała w ludzkiej formie. A teraz... czy to był ostatni raz? Nieśmiałe wargi odciśnięte na czole tej, która miała zasnąć i obudzić się o poranku? Czy to był ostatni raz wtedy, gdy widział ją we wschodnim skrzydle, nim ruszył do swojej sypialni nie chcąc naruszać jej prywatności. Czy powinien tej nocy zostać z nią? Czy to było pożegnanie. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że łzy nie przestały płynąć gdy patrzył na jej ptasią istotę. Czy tak już będzie od dziś? Razem jak chciał przed laty, ale nie tak w jaki sposób by tego chciał. Boleśnie przełknął ślinę, próbując wykrzesać w sobie szczątki nadziei, że ten raz nie był tym ostatnim, lecz było to trudniejsze niż sądził.
– Na śniadanie zaplanowałem dla nas ciepłą chałkę z kozim serem i granatem, ale myślę, że znajdę w kuchni też i... groch? Może soczewicę...? – ześlizgiwał się wzrokiem po lśniących piórach dusząc w piersi błagania i zaklinania. Nic i tak by nie dały. Nie jej. On był w tym wszystkim najmniej istotną zmienną.
...a więc Ty też czasem coś czujesz...
Pomyślał, ale nie wypowiedział tych słów, znając dobrze te mechanizmy, ścieżki wydeptane latami zaciskania na miękkim, galaretowatym kręgosłupie gorsetu umożliwiającego funkcjonowanie w społeczeństwie, które na emocje patrzyło z góry, z pogardą z wyższością punktując każdy najdrobniejszy jej przejaw, każde zawahanie, każdy moment, gdy łopoczące serce znajdzie swoje odbicie w twarzy, w geście, w drżącym słowie. Słabość. Miękkie, delikatne ciało otoczone twardą, zrogowaciałą muszlą.
Wyciągnął ku niej dłoń, długie palce wilgotne zielenią trawy i różem policzków. Sięgnął ku niej łagodnie, nie chcąc narzucać kontaktu, uśmiechając się łagodnie do ptaka, którego nie rozpoznałby zapewne pośród gawronów i kruków, ale wszędzie mógł rozpoznać ją.
Jego teraz. Krótkochwilę, która tak jak pojawiła się, zaraz zniknie pod toporem przeznaczenia, ciężkim wahadłem jak plastry krojącym kolejne cienkie paseczki pozostałego czasu. Wolą Edith było umrzeć po przemianie. Lorien nie pozwoli przeminąć, nie da odejść ptasiej skorupie skrywającej cenną perłę ukochanej duszy.
– Nad brzegiem jeziora rosła lipka zielona. A na tej lipce, na tej zieloniutkiej - jeden ptaszek śpiewał – szeptał, nie dbając o to czy głos mu się łamie. Jeszcze moment temu cieszył się, że na wieść o zmarłym małżonku Lorien pozostała w ludzkiej formie. A teraz... czy to był ostatni raz? Nieśmiałe wargi odciśnięte na czole tej, która miała zasnąć i obudzić się o poranku? Czy to był ostatni raz wtedy, gdy widział ją we wschodnim skrzydle, nim ruszył do swojej sypialni nie chcąc naruszać jej prywatności. Czy powinien tej nocy zostać z nią? Czy to było pożegnanie. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że łzy nie przestały płynąć gdy patrzył na jej ptasią istotę. Czy tak już będzie od dziś? Razem jak chciał przed laty, ale nie tak w jaki sposób by tego chciał. Boleśnie przełknął ślinę, próbując wykrzesać w sobie szczątki nadziei, że ten raz nie był tym ostatnim, lecz było to trudniejsze niż sądził.
– Na śniadanie zaplanowałem dla nas ciepłą chałkę z kozim serem i granatem, ale myślę, że znajdę w kuchni też i... groch? Może soczewicę...? – ześlizgiwał się wzrokiem po lśniących piórach dusząc w piersi błagania i zaklinania. Nic i tak by nie dały. Nie jej. On był w tym wszystkim najmniej istotną zmienną.