[1 kwietnia 1972] Mieszkanie Blacków | Perseus & Elliott

Skonfundowany - słowo to najlepiej chyba oddawało to, jak czuł się w tamtym momencie Perseus. Miał wrażenie, że oto znalazł się w centrum spisku, o którym wiedzieli wszyscy oprócz niego. Jak inaczej wytłumaczyć enigmatyczne słowa matki? Jak miał rozumieć milczenie Eunice? Dlaczego Elliott zjawiał się w ich mieszkaniu niemalże w samym środku nocy? Być może - pomimo daru aurowidzenia - nie dostrzegał pewnych rzeczy, a przynajmniej nie w taki sposób, w jaki postrzegali je inni. Nie tłumaczyło to jednak tej dziwnej i nagłej  zmowy milczenia jego bliskich. Nie tylko bliskich zresztą; w akcie desperacji udał się nawet do Munga rozpytać tamtejszy personel, czy przypadkiem nie widzieli jego żony. Trafił na wyjątkowo nieprzyjemną uzdrowicielkę, która zachowywała się tak, jakby to Perseus był całym złem świata.
Problem w tym, że Black nie wiedział, co właściwie uczynił.
— Odchodzę od zmysłów — wyznał, gdy opadł wreszcie na kanapę, czując przy tym, jak żołądek boleśnie się kurczy. Obawiał się, że wizyta przyjaciela nie jest dedykowana jedynie troską o młodszą siostrę; w głowie zaczęły pojawiać się najczarniejsze scenariusze, a on nie był w stanie ich odpędzić — Czy wszystko z nią w porządku? Czy Eunice nic nie jest?
Poważny wyraz twarzy dawnego kochanka tylko utwierdzał Perseusa w przekonaniu, że stało się coś złego. Pobladł (o ile w jego stanie było to jeszcze możliwe), rzucając Elliottowi przerażone spojrzenie. Zimny dreszcz prześlizgnął się po plecach magipsychiatry, kiedy w milczeniu wyczekiwał na odpowiedź swojego gościa; wówczas zdawało mu się, że sekundy trwają całą wieczność. Oddech gwałtownie przyspieszył, zaś na skórze pojawiły się kropelki potu.
Wreszcie Malfoy nawiązał do Daphne, a Percy poczuł się, jakby i przyjaciel wymierzył mu policzek. Poderwał się na równe nogi i zaczął krążyć po pokoju. Wśród czterech ścian poruszał się bez laski, wciąż w miarę sprawnie, lecz bez dawnej sprężystości. Podpora była głównie eleganckim dodatkiem, pozwalającym zachować Blackowi chociaż odrobinę gracji - dzięki niej nie musiał ciągnąć drętwiejącej nogi za sobą.
— Możecie mi do cholery wyjaśnić wreszcie co się stało? Przez cały dzień tylko mnie zbywacie i obrzucacie się nawzajem oskarżeniami! — wybuchł wreszcie, zatrzymując się przy oknie. Jednym ruchem zasłonił zasłony, zupełnie tak, jakby obawiał się, że mieliby być obserwowani przez wścibskich sąsiadów, a następnie odwrócił się w stronę swojego rozmówcy i przeczesał potargane włosy palcami. Jeden z podwiniętych rękawów czarnej koszuli osunął się na nadgarstki, więc poprawił go ze wściekłością. — Wiem, jaka jest moja matka. Wiem, że jest zdolna do wszystkiego, ale chcę wiedzieć, co tym razem zrobiła, zanim podejmę jakiekolwiek kroki. W najlepszym wypadku widzę wasze aury, kurwa. Aury, nie myśli.
Bez słowa skierował się do barku, z którego wyjął dwie szklanki i butelkę ginu. Postawił je na stoliku, nalał trunku Elliottowi, a potem sobie, jednak w tamtej chwili stracił już jakąkolwiek ochotę na alkohol. Zamiast tego zajął ponownie swoje miejsce, patrząc na Malfoya spode łba.