[18/08/1972] To w końcu kto wie lepiej?

Gdyby ktoś powiedział Charlotte Crouch w młodości, że wsiądzie dobrowolnie do mugolskiego auta, zapewne zabiłaby taką osobę śmiechem. Mugolskie auta były niepraktyczne, głośne, cuchnęły, a poza tym, cóż, były mugolskie. Z czasem jednak pogodziła się z miłością męża do tego środka lokomocji, czasem do niego wsiadała, a potem, niechętnie, pogodziła się i z tym, że Jasper lubił prowadzić. Od czasu do czasu zgadzała się nawet znów wsiąść do auta, chociaż uważała, że teleportacja i sieć Fiuu są znacznie wygodniejsze.
– Johny wciąż nie chce zaakceptować oczywistej prawdy, że to ja zawsze wyglądam najlepiej – odparła Charlotte na pytanie syna, obserwując widoki śmigające za oknem. Zastanawiała się, jak mugole w ogóle to znoszą, że przez całe życie, nawet gdy bardzo się spieszą, muszą korzystać z tak nieefektywnej formy podróżowania. – Na całe szczęście nie potrzebuję niczyjego potwierdzenia.
Charlotte, w przeciwieństwie do chrzestnego Jaspera, zachowywała się po wycieczce do Mediolanu tak samo normalnie, jak zwykle, czyli spędzała dużo czasu w pracy, narzekała trochę, ale tylko trochę na psa, opowiadała, że te włoskie cannoli to już nie takie same cannoli, jak kiedyś, i że mugolom we Włoszech jedno wyszło dobrze, mianowicie pizza, bo w Anglii to na to szkoda słów.
– Jessie, skarbie, nie rozumiem twojej dezorientacji – westchnęła Charlotte, odrywając spojrzenie od szyby, by na moment popatrzeć na syna. – Przecież to absolutnie oczywiste, że mama zawsze wie najlepiej. Nie pojmuję, jak w ogóle możesz się nad tym zastanawiać – oświadczyła, a potem spojrzała tym razem w lusterko, i poprawiła fryzurę.
Wesołe miasteczko było mugolskie, nie założyła więc szat, chociaż rzecz jasna ani myślała ulegać nadmiernie tej obecnej paskudnej, mugolskiej modzie. Mogła więc od biedy uchodzić za mugolkę, choć i tak w tłumie miała się wyróżniać, bo jej lniana, szara spódnica była haftowana w roślinne wzory, podobnie jak pasująca do niej jasna bluzka, a fryzurę zdobiły wymyślne spinki. Jedne z nielicznych, które zachowała z tej ogromnej walizki kosztowności, zabranych kiedyś z domu – większość sprzedała.
– Mówił, a ja mówiłam, że go zamorduję, jeśli spróbuje. Sądziłam, że żartował, ale potem nie odpisał mi na list, w którym przyznałam, że opera nie była aż tak okropna: zagrali lepiej niż się spodziewałam, choć to tylko mugole. Za to spytał przez ciebie, czy nie jestem zła. Chcę tylko powiedzieć, że jeśli sprawi ci smoka, ciebie nie zamorduję, bo jesteś moim synem, ale jego już na pewno, a potem zyskam gustowną torebkę ze smoczej skóry. Rozumiemy się, Jessie?