29.08.2024, 09:03 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.08.2024, 09:31 przez Brenna Longbottom.)
Nie była pewna, czy Morpheusa uznałaby za najlepszego badacza w tym konkretnym przypadku. Ufała wujowi, ale pracował w Komnacie przepowiedni, skupiał się na innych aspektach, a skoro niczego nie znaleźli Shafiqowie, specjaliści od run, pieczętowania, różnego rodzaju artefaktów i historii, nie sądziła, aby Longbottom zdołał osiągnąć wiele więcej.
– Wolałabym, aby jednak nikt nie odkrył, jak to dokładnie osiągnąć, biorąc pod uwagę, że ostatnio to coś oznaczało wichurę, zabijającą ludzi, potwory w Kniei i różne inne atrakcje… a ktoś na pewno by się skusił, mając możliwości - przyznała. Na szczęście dla nich wszystkich Kamień Voldemorta zniszczono, a ten wyglądał na uszkodzony. Nie była pewna, czy udałoby się go przebadać tak, by mógł cokolwiek dać Zimnym, ale do normalności raczej nie wróciliby ponownie wbiegając do Limbo.
A już niezależni specjaliści brzmieli dla niej bardzo, bardzo źle. Niewymowni milczeli. Nikt nie wiedział, nad czym pracują. Ktoś tam na pewno donosił Voldemortowi, ale raczej o swoich pracach, nie mając dostępu do informacji od innych. Niezależny specjalista, oficjalnie pracujący nad czymś takim, dostałby się w ręce Voldemorta błyskawicznie, czy by tego chciał, czy nie. Ale Brenna nie miała zamiaru sprzeczać się o to z Sebastianem. Wyjaśniać Macmillanowi, że właściwie to ostatnio takie dowody znalezione w dziupli czarnoksiężnika czyli dziwne, kryształowe czaszki, Caspian oddał Niewymownym, zanim Brenna zdążyła choćby mrugnąć, zgodnie z procedurami właśnie, też teraz nie chciała.
– W porządku – mruknęła na słowa o prywatnej rozmowie i że nie wie, czy to zastrzeżone. Chętnie by może spytała, o co chodziło dokładnie z tą zasłoną i dlaczego nie została naprawiona, o czym najwyraźniej opowiedziała mu Sarah albo Lorraine, ale w takim wypadku wolała nie zadawać za wielu pytań, a na pewno nie stojąc tutaj, na środku polany, z resztkami kamienia z – być może – kosmosu. Pomyślała, że nie zadziałał: co oznaczało, że albo jednak nie był identyczny jak tamten, albo że ten, kto chciał go użyć, popełnił jakiś błąd. Może kluczem nie było składanie ofiar? Może rozgniewał bogów? A może wybrał po prostu Lithę, gdy powinien dokonać rytuału w Beltane? – Pytałam wuja. Sprawa nie trafiła do jego Komnaty – powiedziała.
Miała zresztą wrażenie, że nikt oficjalnie z Niewymownych nie mógł nawet tknąć tej sprawy. W końcu szło tutaj o energię. Nekromancję. Zakazaną przez Ministerstwo. Oczywiście, Brenna nie zamierzała po prostu się z tym pogodzić, i dlatego wybierały się zaraz z Mavelle za granicę, szukać tam, gdzie przepisy były nieco łagodniejsze pod pewnymi względami.
– Może mają jakieś zapiski dotyczące badań, nie prosiłam wtedy o nie, bo zupełnie się na tym nie znam, więc i tak nic bym nie zrozumiała, ale z tego co mówił nestor rodu, właściwie niczego nie udało się im ustalić. Traktowali je po prostu jako znalezisko historyczne, wystawiali w jednej z gablot w rodzinnym muzeum. Może ktoś od nich będzie w stanie powiedzieć więcej teraz… gdy hm, tak jakby wiadomo, co się stało. W takim razie zgarniasz znajdkę do Biura Aurorów? Ktoś wie, jak się transportuje takie rzeczy? Bo nasze jedyne śliczne pudełko zostało zasiedlone przez duchy.
Chociaż skoro kamień tyle lat przeleżał pod ziemią, a inny na półce Shafiqów, chyba mogli go po prostu przenieść.
***
Dziwny chłód znikł ze Stonehange i nie powrócił, a roślinność wokół kręgów zaczęła jakby… odżywać. Macmillan, jeśli zechciał zbadać sprawę, mógł utwierdzić się w przekonaniu, że duchy nie dawały wcześniej znać o swojej obecności, ale musiały w jakiś sposób być uwięzione – czy w przedsionku Limbo, w tym miejscu, które czasem widywał, w „alternatywnej” wersji Stonehange, czy zamknięte tak, jak egzorcyzmowane przez niego duchy. To, co zrobiła Isobell, naruszyło równowagę i sprawiło, że zaczęły działać, ale… może dobrze się stało? Dzięki temu zabrano je stąd – i one mogły zostać w Samhain uwolnione, zaś w Stonehange jakby coś się zmieniło.
Jakby wróciło częściowo na swoje miejsce.
Niewymowny wywoływacz duchów nie pojawił się więcej w Ministerstwie Magii. Nie trafił też do Lecznicy Dusz. Przedwczesna emerytura? Być może. Chyba najistotniejsze było to, że nie pozwolili mu zabrać się za niszczenie konstrukcji liczącej sobie tysiące lat.
Kamień, jak potwierdziły wstępne badania, był zniszczony, niemożliwy do użycia. Porównanie ze zdjęciami i materiałami od Shafiqów mogło wykazać podobieństwo: prawdopodobnie faktycznie był jeśli nie identyczny, to bardzo podobny do tego, który oni odnaleźli, i być może ktoś próbował użyć go kiedyś w podobnym celu. Mógł być katalizatorem, pozwalającym ukierunkować magię albo mieć coś wspólnego z Limbo, wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały jednak na to, że teraz nie dało się już powtórzyć wyczynu Voldemorta.
A w Stonehange wciąż jeszcze w kolejnych dniach czerwca kontynuowano badania…
– Wolałabym, aby jednak nikt nie odkrył, jak to dokładnie osiągnąć, biorąc pod uwagę, że ostatnio to coś oznaczało wichurę, zabijającą ludzi, potwory w Kniei i różne inne atrakcje… a ktoś na pewno by się skusił, mając możliwości - przyznała. Na szczęście dla nich wszystkich Kamień Voldemorta zniszczono, a ten wyglądał na uszkodzony. Nie była pewna, czy udałoby się go przebadać tak, by mógł cokolwiek dać Zimnym, ale do normalności raczej nie wróciliby ponownie wbiegając do Limbo.
A już niezależni specjaliści brzmieli dla niej bardzo, bardzo źle. Niewymowni milczeli. Nikt nie wiedział, nad czym pracują. Ktoś tam na pewno donosił Voldemortowi, ale raczej o swoich pracach, nie mając dostępu do informacji od innych. Niezależny specjalista, oficjalnie pracujący nad czymś takim, dostałby się w ręce Voldemorta błyskawicznie, czy by tego chciał, czy nie. Ale Brenna nie miała zamiaru sprzeczać się o to z Sebastianem. Wyjaśniać Macmillanowi, że właściwie to ostatnio takie dowody znalezione w dziupli czarnoksiężnika czyli dziwne, kryształowe czaszki, Caspian oddał Niewymownym, zanim Brenna zdążyła choćby mrugnąć, zgodnie z procedurami właśnie, też teraz nie chciała.
– W porządku – mruknęła na słowa o prywatnej rozmowie i że nie wie, czy to zastrzeżone. Chętnie by może spytała, o co chodziło dokładnie z tą zasłoną i dlaczego nie została naprawiona, o czym najwyraźniej opowiedziała mu Sarah albo Lorraine, ale w takim wypadku wolała nie zadawać za wielu pytań, a na pewno nie stojąc tutaj, na środku polany, z resztkami kamienia z – być może – kosmosu. Pomyślała, że nie zadziałał: co oznaczało, że albo jednak nie był identyczny jak tamten, albo że ten, kto chciał go użyć, popełnił jakiś błąd. Może kluczem nie było składanie ofiar? Może rozgniewał bogów? A może wybrał po prostu Lithę, gdy powinien dokonać rytuału w Beltane? – Pytałam wuja. Sprawa nie trafiła do jego Komnaty – powiedziała.
Miała zresztą wrażenie, że nikt oficjalnie z Niewymownych nie mógł nawet tknąć tej sprawy. W końcu szło tutaj o energię. Nekromancję. Zakazaną przez Ministerstwo. Oczywiście, Brenna nie zamierzała po prostu się z tym pogodzić, i dlatego wybierały się zaraz z Mavelle za granicę, szukać tam, gdzie przepisy były nieco łagodniejsze pod pewnymi względami.
– Może mają jakieś zapiski dotyczące badań, nie prosiłam wtedy o nie, bo zupełnie się na tym nie znam, więc i tak nic bym nie zrozumiała, ale z tego co mówił nestor rodu, właściwie niczego nie udało się im ustalić. Traktowali je po prostu jako znalezisko historyczne, wystawiali w jednej z gablot w rodzinnym muzeum. Może ktoś od nich będzie w stanie powiedzieć więcej teraz… gdy hm, tak jakby wiadomo, co się stało. W takim razie zgarniasz znajdkę do Biura Aurorów? Ktoś wie, jak się transportuje takie rzeczy? Bo nasze jedyne śliczne pudełko zostało zasiedlone przez duchy.
Chociaż skoro kamień tyle lat przeleżał pod ziemią, a inny na półce Shafiqów, chyba mogli go po prostu przenieść.
***
Dziwny chłód znikł ze Stonehange i nie powrócił, a roślinność wokół kręgów zaczęła jakby… odżywać. Macmillan, jeśli zechciał zbadać sprawę, mógł utwierdzić się w przekonaniu, że duchy nie dawały wcześniej znać o swojej obecności, ale musiały w jakiś sposób być uwięzione – czy w przedsionku Limbo, w tym miejscu, które czasem widywał, w „alternatywnej” wersji Stonehange, czy zamknięte tak, jak egzorcyzmowane przez niego duchy. To, co zrobiła Isobell, naruszyło równowagę i sprawiło, że zaczęły działać, ale… może dobrze się stało? Dzięki temu zabrano je stąd – i one mogły zostać w Samhain uwolnione, zaś w Stonehange jakby coś się zmieniło.
Jakby wróciło częściowo na swoje miejsce.
Niewymowny wywoływacz duchów nie pojawił się więcej w Ministerstwie Magii. Nie trafił też do Lecznicy Dusz. Przedwczesna emerytura? Być może. Chyba najistotniejsze było to, że nie pozwolili mu zabrać się za niszczenie konstrukcji liczącej sobie tysiące lat.
Kamień, jak potwierdziły wstępne badania, był zniszczony, niemożliwy do użycia. Porównanie ze zdjęciami i materiałami od Shafiqów mogło wykazać podobieństwo: prawdopodobnie faktycznie był jeśli nie identyczny, to bardzo podobny do tego, który oni odnaleźli, i być może ktoś próbował użyć go kiedyś w podobnym celu. Mógł być katalizatorem, pozwalającym ukierunkować magię albo mieć coś wspólnego z Limbo, wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały jednak na to, że teraz nie dało się już powtórzyć wyczynu Voldemorta.
A w Stonehange wciąż jeszcze w kolejnych dniach czerwca kontynuowano badania…
Koniec sesji
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.