[8.08.1972] Sun hell | Victoria & Sauriel

Apodyktyczna natura była wpisana pierwszą literą alfabetu w jego wychowanie. Urodzony, żeby rządzić - błękitna krew niektórych rodów lubiła sobie dopowiadać i odpisywać całe szeregi zalet i potrzeb, a kończyli na tym, że jedynie wspominali czasy świetlności. Uważali, że są kimś - byli ledwo pyłkami na wietrze. Nie chciał być tyranem, a zarazem przestawało mu to przeszkadzać. Dodaj do tego ośli upór - łatwo zyskać obraz kogoś, kto nie jest szczególnie ustępliwy i kto lubi robić po swojemu. Niekoniecznie musiało to się komukolwiek podobać. To hipokryzja - gdy ktoś robił tak wobec niego drżały góry i ziemia! Jak śmiał, jak tak mógł! Ano - śmiał. Czasem, niekiedy, z rzadka. Głównie ci, którzy wiedzieli, że nie urwie im od razu głowy, bo jeszcze ten cień sympatii go przed tym powstrzymywał. Miewał nad tym refleksję, miał ją i teraz, kiedy Victoria tak zaakcentowała swoje pytanie, jakby to była najdelikatniejsza prośba na świecie. Taka, którą możesz zgnieść w silnej dłoni i sprawić, że wyjdzie z tego jedno wielkie nic, jak i taka, na której może zakwitnąć coś pięknego. Różyczka, na ten przykład.

- Dobrze wiesz, że nie mogę tego obiecać. - Powiedział to poważnie, bo i było to poważne. Zdrowie, bezpieczeństwo, jej dobre samopoczucie i wiele innych elementów - wszystko to zbierało się na fakt, że bywały momenty, w których musiał coś postanowić, a nie mógł się z nią skontaktować. Kiedy CHCIAŁ coś postanowić, a wcale nie mógł jej mówić, co się dzieje dokładnie. Tych momentów było mniej, niż mogła sobie wyobrażać. Bo wyobrażała sobie, że było tego dużo, prawda? Tak wyglądało to w percepcji Rookwooda. - Staram się. Słowo. - Więc to jedno zdanie miało swoje "ale", a to "ale" było osłodzeniem gorzkiego faktu - nie mógł jej obiecać, że nigdy nie będzie tak podejmował decyzji, bo to byłoby kłamstwo. Nie chciał jej okłamywać. Tak jak nie kłamał, że starał się jak najbardziej do niech wychodzić, nawet kiedy wielokrotnie wiązało się to dla niego z czymś dziwnym albo niekomfortowym.

- Nooo... dobry pomysł. - Zrobił jedną z tych dziwnych min, które dla obeznanych z nim ludzi mówiły: właśnie to przemyślałem i uznałem za niezły pomysł. Dla kogoś nieobeznanego zaś mogła znaczyć: kot mi nasrał do gaci. Nie był mistrzem mimiki. Pewnie to dlatego taka lwia część ludzi się go bała, nawet ci, do których się nie odezwał, albo niczego nie zrobił. Mistrzem odpowiedniej intonacji również nie był. Wiedział tylko, jak na kogoś nacisnąć, żeby rzeczywiście wzbudzić strach. Czasem nawet jak starał się być naprawdę miły to wielkie jak pięciozłotówki, wpatrzone w niego oczy mówiły mu jawnie, że chyba mu się to nie udaje i zaraz osoba, którą próbuje pocieszyć kładąc dłoń na ramieniu zacznie się trząść ze strachu. - Komu w drogę, temu w czas, czy jak to tam mówią. - Wyciągnął do niej dłoń, podchodząc, żeby położyć ją na jej ramieniu. Niech ona ich teleportuje, on by sobie nie zaufał jeszcze z grupowym przenoszeniem się. A tym bardziej z nią - tym skarbem, który musiał chronić. - Chyba wszystko jest okej. Jak coś to będę darł pizdę. - Uśmiechnął się od ucha do ucha.