Wiadomości w tym wątku

Brenna Longbottom

Nie pierwszy raz Brennę nawiedziła myśl, że poziom OPCM w Hogwarcie był żałośnie niski, i że ludzie nijak nie byli przygotowani na tego typu zagrożenia, a już na pewno nie na wojnę w ich świecie. Nie było to nic zaskakującego: smutnym byłby świat czarodziejów, w którym każdy z nich od najmłodszych lat szkolił się na wojownika. A jednocześnie chyba bardzo potrzebowali… jakichś kursów. Takich od podstaw. Nie Srebrnych Różdżek, w których zabawiali się ci, którzy już kochali pojedynki, a raczej szkolenie, pozwalające nauczyć się podstaw reagowania w trudnych sytuacjach, dla tych, którzy się w tym nie specjalizowali.
Tę myśl odsunęła jednak na później. Upiła kolejny łyk kawy, paskudnej, gorzkiej, ale mocnej, mającej pomóc jej utrzymać się na nogach jeszcze te parę godzin: by zająć się tym, co było naprawdę pilne. Wampirem. A potem odłożyła filiżankę i zaczęła notować.
– Bardzo dobrze – powiedziała, dopiero kiedy skończył. To były naprawdę solidne punkty zaczepienia, przynajmniej jeżeli wampir nie wpadł na to, aby zmienić swój wygląd. – Jesteś spostrzegawczy. Opowiedz mi jeszcze proszę, co stało się po tym, jak cię ugryzł.
Mogło też chodzić o sytuację zagrożenia: czasem zmysły w takich chwilach przytępiały się, czasem wyostrzały, i w umyśle człowieka pozostawały pozornie niewiele znaczące szczegóły. Bransoletka, piegi, brązowe oczy, Jessie przyniósł jej informacje, które dobrze uzupełniały historię Dory.
A Brenna zamierzała zgarnąć jakiegoś znajomego Brygadzistę, ostateczne aurora, udać się do tego zaułka jeszcze tej nocy i spróbować spojrzeć na ten atak oczyma widmowidza.
– Niedoszła ofiara jest osłabiona, ale powinna dojść do siebie w ciągu dwóch, trzech dni – stwierdziła Brenna, unosząc na Jessiego poważne spojrzenie znad swojego notatnika. Wyraz jej twarzy nie zmienił się ani o jotę, głos nie zadrżał, pilnowała, by nie zacisnąć dłoni na notesie mocniej, ale w mięśnie ramion wkradła się pewna sztywność. To była ta trudniejsza część. Brenna do pewnego stopnia żałowała, że nie ma pod ręką Caina: że nie może po prostu wymazać z pamięci chłopaka Dory. A jednocześnie wiedziała, że to nie tylko nieetyczne – w Zakonie nieraz robiła rzeczy, które były niezgodne z prawem czy nie do końca realne – ale też że nie mogą załatwiać tak każdej sprawy. Jessi Kelly był synem mugolaka, próbował ratować ofiarę wampira, i Morpheus i Jonathan zapewne by za niego poręczyli. Musiała… przynajmniej spróbować tego bardziej ryzykownego podejścia.
Oderwała na moment spojrzenie od Kelly’ego, jakby chcąc upewnić się, że nikt nie podsłuchuje, że w lokalu późną porą nie siedzi żadna podejrzana postać. Dopiero potem odezwała się, głosem niewiele głośniejszym od szeptu.
– Wampir jest najmniejszym z jej zmartwień. Dziewczyna jest poszukiwana przez śmierciożerców. Jeśli w Ministerstwie Magii jej nazwisko wypłynie przy tej sprawie, dowiedzą się, gdzie jej szukać.