Wiadomości w tym wątku

Brenna Longbottom · 12.08.2024, 21:02 ✶

Byli ludzie – przede wszystkim brat – którzy lubili mówić Brennie, że jest nadmiernie narwana, nieostrożna, że lekceważy sobie niebezpieczeństwa i niepotrzebnie ryzykuje. Sama Brenna uważała, że robi absolutnie co się da, aby to ryzyko zminimalizować, ale po prostu gdy jest to niemożliwe, to i tak je podejmuje. I w tej chwili utwierdziła się w przekonaniu, że jest osobą wręcz niesamowicie rozważną.
– McKinnon!!! Stój!
Tylko tyle zdążyła krzyknąć, rzucając się w ślad za nim, usiłując pochwycić go za ramię, ponieważ wśród tych oczywistości, o których nie zdążyła powiedzieć, znajdowały się na przykład takie, że w grobowcu mogły być pułapki – czarodzieje lubili czasem takie zakładać w miejscach pochówku – albo że nie chodziło tylko o prostą kradzież szczątków i w środku ktoś odprawił na przykład jakieś czarnomagiczne rytuały. Niestety, poruszyła się o pół sekundy za późno. Może zdołałaby go zatrzymać, gdyby nie był tak wielki i tak silny fizycznie, w obecnych okolicznościach jednak nie miała na to szansy.
Hades w pośpiechu przegapił, że z podłogą grobowca zdecydowanie coś jest nie tak. Nie zdołał rozejrzeć się, zobaczyć, w jakim stanie są poszczególne komory, co z nich zabrano, ponieważ ziemia pod jego stopami dosłownie się rozpadła, a on zaczął zsuwać się w dół.
Palce Brenny zacisnęły się na jego ubraniu i uzyskała tylko tyle, że poleciała zaraz za nim.
Uderzyli oboje o ziemię, parę metrów niżej. Na całe szczęście – nie upadli bezpośrednio, a raczej zsunęli się po usypie, w efekcie nabijając sobie sporo siniaków, brudząc ubrania, ale nie łamiąc żadnych kości. Otaczała ich absolutna ciemność, a w powietrzu unosił się nieprzyjemny zapach – zapewne nie będący niczym nowym dla Hadesa, który dość często poruszał się po Nokturnie, gdzie też cuchnęło zgnilizną, czarną magią i innymi rzeczami, których nawet nie chciało się identyfikować. Brenna zakasłała i wyciągnęła zza pazuchy różdżkę, a lumos rozświetliło okolicę słabym blaskiem. Byli w podziemiach, w ciasnym korytarzu, nie wyglądającym, jakby powstał naturalne – żadna niespodzianka. Niespodzianką był fakt, że nad nimi nie znajdowała się żadna dziura, przez którą mogliby tutaj wpaść.
A kolejną to, że gdy Brenna zadarła głowę, ziemia nad nimi rozwarła się na moment i wyrzuciła młodą Kimberley, która upadła pomiędzy nimi, wydając z siebie cichy krzyk.
Świetnie, pomyślała Brenna, głęboko wciągając powietrze.
Przynajmniej tym razem owszem, wpadła do dziury, ale mogła powiedzieć, że to ani trochę jej wina.