[15.06.1972r.] Morderstwo na kolację

Kiedy go zobaczył... Wiedział, że zawiódł, ale czy na pewno? Zaraz, przecież nie został poinformowany, że idą w miejsce bardziej eleganckie i powinien się ubrać szykowniej. W jego głowie pójście na kolacje to było wyskoczenie do zwykłej, małej restauracji, szczególnie, że omawiali delikatne sprawy, nie było co się pakować do jakichś bardziej zabezpieczonych miejsc.
Przesunął po nim wzrokiem od dołu do góry, a wzrok zawiesił się dłużej na dyskretnej muszce, która tak bardzo pasowała do róży. DO RÓŻY! Odchylił się gwałtownie w tył, można powiedzieć nawet, odskakując jak oparzony. Natychmiast przyłożył dłoń do nosa i spiorunował kwiat spojrzeniem pełnym obawy i niezrozumienia. Żółć, kolor niebezpieczeństwa i zdrady, w tym wypadku miało to masę sensu.
- Mam uczulenie na róże. - wydukał spięty, bo choć nie zaciągnął się mocno zapachem, to jednak coś dotarło do niego. Może wmawiał sobie, a może to była prawda, ale już coś go zaczynało kręcić w nosie.
Dopóki róża jest przy Enzo, to nie ma zamiaru się do niego zbliżać.
Naprawdę do końca wierzył, że nie przyjdzie? Aż tak nisko o nim myśli, że by go oszukał?
- Myślę, że bez problemów ją docenię, w końcu szaleję za zupami mojej mamy, czarodzieje nigdy nie zrobili nic w połowie tak smacznego. - odpowiedział, trochę nie wiedząc, jak wplątać w to wyznanie, że jest mugolakiem, a sam Enzo... Też był? Miałoby to sens, długopis, notes, no i chęć spotkania się w niemagicznej części Londynu i jeszcze jedzenie mugolskiego jedzenia.
Na pytanie o gotowość, skinął bojowo głową.
- Prowadź. - siądą i rozwiążą wszystkie zagadki, znajdą każdy ślad i jakoś pomogą Marcie pogodzić się z tym wszystkim, kto wie, może nawet przejdzie na drugą stronę.