[14.08 Morpheus & Anthony] Un éclair… puis la nuit!

Anthony nie miał tego wieczoru łatwego życia. To pewne. Temat główny, był absolutnie przytłaczającym doświadczeniem. Temat zastępczy okazał się kolejnym strzałem w stopę. Teraz jednak szczęśliwie mógł dać wybrzmieć kolorystycznej palecie swojego oburzenia.

– Obroża i twarda ręka – powtórzył za Morpheusem lodowato, w cichości Morza Północnego, które nie zabija tylko sztormem, ale też w chwilach otulonych flautą sama temperatura pożerała nierozważnych żeglarzy chcących zmierzyć się z żywiołem. Shafiq nawet nie patrzył w jego kierunku, pozwalając sobie na zastanowienie w tym jak bardzo blada musi być teraz jego twarz i jak nie widać tego w oświetleniu, które miało swoje źródło za ich plecami. – Dobrze, że jeszcze nie dorzuciłeś do tego podręcznego zestawu smyczy i kagańca – wycedził, wyraźnie urażony, słysząc w bardzo ostrożnie przez towarzysza dobranych słowach, dużo więcej przygany niż realnie znajdowało się w tym komunikacie. – Jeszcze rozumiem, jakbyś mi to mówił, gdy to wszystko się zaczęło, ale teraz? To jest trzydziestoletni mężczyzna o ugruntowanej pozycji zawodowej i społecznej, a nie podlotek na stażu! Nie wierzę, że nie jest w stanie odróżnić rzeczywistości od fantazji. – Odłożył kieliszek na stolik, może ze zbyt głośnym stukotem, szczęśliwie kryształ przyjął impakt uderzenia z godnością.

Anthony tymczasem opadł na rozkładany ogrodowy fotel ujmując nasadę nosa w dwa palce, besztając się w myślach za to, że w ogóle temat podjął. Ufał Morpheusowi i cenił sobie nade wszystko jego osąd, ale ich doświadczenia z Erikiem były tak diametralnie różne...
– I na bogów, różnica wieku nie jest między nami taka duża, żebym nagle był stawiany w roli jakiegoś tatuśka, który go niańczy, wyciera nos i pokazuje paluszkiem co ma zrobić – sarkał nadal, niepomny na to, jak przy swojej opiekuńczej naturze bywał i nadopiekuńczy.

– A co do ciężaru dziedziczenia, to już bez przesady. Na pewno ma już opracowany plan, są na to... są eliksiry, które do czasu poczęcia przejmują ciężar ograniczeń fizjologii. Odliczam właściwie dni, jak ogłosi swoje zaręczyny, pytanie tylko, którą ze swoich przyjaciółeczek wybrał do tej roli. Osobiście obstawiam pannę Yaxley. W końcu, mimo dość prymitywnego zajęcia, posiada czystokrwisty rodowód, jako argument ostateczny. No i znają się od dziecka i mają... mają wiele wspólnego. – Chciał brzmieć lekceważąco, ale głos mu uwiązł w gardle, bo co innego było być częścią układu w którym jest się czyjąś przykrywką, co innego liczyć na łaskę tej drugiej osoby, że nie będzie, prawdopodobnie, oby, miał wielkie na dzieje w długim terminie, robić problemów. Czy tak właśnie czuła się Lisa te tysiące lat temu, kiedy razem z Edith szukały rozwiązania dla swojego zmartwienia? Ale też w tamtym momencie Anthony nie był dziedzicem. Nikt nie wymagał od niego potomstwa, a teraz jego pępowina była na tyle skutecznie przecięta, że nikt nie śmiałby tego od niego wymagać. Z oczywistych względów był również zazdrosny. I sfrustrowany jak nigdy, że świat wyglądał tak jak wyglądał.

– Tak czy inaczej, nie o to chciałem pytać. Jak mówiłem, chciałem zabrać dwóch przedstawicieli Brygady Uderzeniowej i zastanawiałem się czy w ogóle proponować ten wyjazd Erikowi. To miało być moje pytanie – burknął rozdrażniony, splatając przed sobą na krzyż ramiona w obronnym geście, bardzo mocno powstrzymując się, żeby nie wrócić do nowego terrorystycznego hobby Morpheusa, jako tematu zastępczego do swoich problemów w związku. W relacji. W nieoznaczonym układzie, w jakim znajdował się teraz z bratankiem Longbottoma.