Wiadomości w tym wątku

Alexander Mulciber

Stoję z Agnes ile trzeba, gapię się na różnych ludzi (Eden, Aryaman, Camille) i na gospodynię. Potem umykam (oglądając się przez ramię na Vioricę i Urlett) do JAK SĄDZĘ PUSTEJ ŁAZIENKI (Isaac).

Nietrudno było przeniknąć do myśli Eden, którą znał – będzie niemal dwadzieścia lat, pomyślał Alexander – odkąd byli gówniarzami zaledwie, raz przerzucającymi się obelgami, raz wspólnymi siłami wywołującymi rytualnie potwora Slytherina w łazience Jęczącej Marty.

Przemawiania nie utrudnia bycie niewymownym, a bycie niedojebanym.

Mrugnął, zrywając kontakt wzrokowy.

Pomyśl, że to sen – zdążył jeszcze usłyszeć – jego własne słowa w ustach Eden. Nie wiedział, jak się z tym czuć. Dlaczego to powiedziałaś, Eden?, spytałby, próbując powstrzymać dłonie, które chciały sięgnąć ku szyi – krztusiła się, więc i tak za mało powietrza docierało jej do mózgu – dlaczego to, kurwa, powiedziałaś? – nie, nie mógłby jej dotknąć, zobaczyłaby, jak drżą mu ręce – jakże jej nie cierpiał w tym momencie, jakże nienawidził, że powtórzyła tę dewizę. Jakże był wdzięczny, że to zrobiła, że jest tutaj – ostatni bastion normalności – że przyjęła jego kasandryczne świadectwo, choćby tylko w kpinie, przyznaj, że gdy to mówisz, jest łatwiej, pomyślał. Mógłby ją za to kochać w innym życiu. W tym miał dla niej tylko pogardę przemieszaną z czułością, i westchnienie – krótkie, niemal niezauważalne – westchnienie znużonego psa, który kładzie potulnie łeb na łapach.

Bo on wszystkie swoje sny zostawił w Windermere. Poza jednym – tym po drugiej stronie łóżka. Nie dziw, że nie mógł bez niej spać.

Serce Mulcibera zatrzymało się na jedno uderzenie. Nie. Nie mógł teraz myśleć o Ambrosii. Nie dziś. Nie teraz.

Chłodne srebro włosów Eden koiło zmysły Alexandra podrażnione przez ordynarne złoto oczu stojącego u jej boku Hindusa, który przypatrywał się Mulciberowi z wężową intensywnością – jego spojrzenie mieniło się dziwnie w świetle lamp – nie osądzaj mnie, miał ochotę mu powiedzieć Alexa, jakby ten był jednym z narkotycznych majaków, które mimo heroinowej abstynencji wciąż czasem towarzyszyły mu na jawie, nie wiesz, co robiłem, co przeszedłem, by móc dzisiaj stać przed tą bandą szyderców.

Skupił uwagę na Agnes. Kiedy na nią patrzył, było prościej – nie musiał zbyt wiele myśleć, mógł poddać się nęcącej charyzmie. Ach, musiała być bardzo piękna, kiedy była młodsza, miała w sobie coś wyjątkowego, coś, co budziło w mężczyźnie zwierzęcy apetyt.

– Dziękuję – powtórzył mechanicznie, pozwalając wręczyć sobie kopertę. Nie zajrzał do niej jednak: ujął zamiast tego dłoń Agnes – uniósł ją delikatnie, jak gdyby chciał pocałować kobietę w rękę – ale zamiast musnąć jej dłoń ustami, obrócił ją tak, by widzieć przebiegające po powierzchni skóry linie, nie skrywające żadnych tajemnic dla wprawnego chiromanty. – Bardzo głęboka linia serca – powiedział cicho, przesuwając palcem wzdłuż rozwidlonej kresy. Alexander pozwolił swym słowom zaginąć w szmerze rozmów, podejmowanych powoli przez zgromadzonych na sali gości. Niech gadają, pomyślał obojętnie. – Długa, sięga palca wskazującego. Niepozornie rozdwaja się na końcu. Wiesz, co czujesz. Wiesz, co czują inni. Twoja wiara w ludzi sprawia, że czasem stawiasz ich dobro ponad własną korzyść. Empatia. Silna intuicja. Trochę próżności… Tylko trochę. – Spoglądał w oczy kobiety, pozwalając omotać się jej urokowi – wciąż przecież żywemu, mimo upływu czasu – wciąż nie do końca był pewien, na ile to, co mówi mu intuicja jest prawdą, a na ile kieruje nim dziwnie obezwładniająca potrzeba zadowolenia niewieściego narcyzmu.

Agnes nie była niczemu winna. Dała datek na sprawę, w którą chyba wierzyła, a w którą on nie wierzył wcale. Po prawdzie, Alexander miał to wszystko w dupie.

Fundacja była maskaradą, która miała podreperować ich reputację w oczach opinii publicznej, a choć pomysł wyszedł od Alexandra, zrzucił całą realizację przedsięwzięcia na barki Roberta, od samego początku nie chcąc mieć nic wspólnego z czymś, co miało nosić imię jego przeklętego brata. Nic nie wiedział na temat działalności charytatywnej – nic nie wiedział na temat fundacji, której twarzą teoretycznie pozostawał – ale planował się dowiedzieć: ufundować jakąś głupotę, pozwolić wyryć swoje nazwisko na tabliczce, rozpieprzyć trochę pieniędzy brata spod pieczy Diany na jakiś szczytny cel, żeby ludzie zamknęli mordy, a potem zamknąć to gówno, wyrejestrować się na dobre z tego teatrzyku, uwolnić się spod jarzma oczekiwań. Ale do tego potrzebował pomocy Lorien, która znała się na prawnych zawiłościach, Lorien, której nie mógł nagle znaleźć wzrokiem w tłumie.

Odsunął od siebie tę myśl, na powrót skupiając się na Agnes. Wykrzywił usta w sposób, który mniej przypominał grymas, a bardziej prawdziwy uśmiech. Puścił jej dłoń.
– Wybacz raz jeszcze moją powściągliwość. Miałem ciężki dzień. – Miesiąc, pomyślał znużony, rok. Siedem pieprzonych lat. – Dziękuję za twoją pomoc, Agnes.

Dała mu dziwną motywację. Nie wiedział tylko jeszcze, co z nią zrobić.

percepcja na intencje Agnes

Rzut PO 1d100 - 44
Sukces!

Jeżeli coś łączyło Agnes i Alexandra to świadomość, że nic nie jest w stanie zagrozić ich reputacji, bo oboje dobre imię utracili dawno temu. Nieważne, czy postępowali szlachetnie czy złośliwie, głupio czy mądrze – nikt nie brał ich na poważnie. Nawet oni sami.

Świadomość własnej nieistotności była wyzwalająca.

Umknął, cichy i chmurny, nie zwracając uwagi na przydzielone mu przyzwoitki – jebać cię, Bulstrode, jebać cię kelnerzyno, wyliczał Mulciber, jebać was, wasze jebane matki, jebać was na grobach waszych jebanych babek – szczę na wasze drzewo genealogiczne, na cały wasz jebany rodowód – przeszedł między gośćmi, niemy, obojętny, ignorując ich obecność – dłużej zawiesił tylko wzrok na blondynce, kolejnej Delacour. Och, kiedy patrzył na Camille, czuł się niemal słabo, czuł, jak miękną mu nogi – śmiała się z niego – och, czyżby ją rozbawił? – nie miało to znaczenia, ważne, że lekko załzawione oczy budziły w nim nieprzyzwoite skojarzenia – podobało mu się, że nieco rozmazał się jej makijaż, że teraz mógł lepiej widzieć te wielkie oczy – nie są zielone, pomyślał, zawiedziony, ale wciąż piękne. Ruchy kobiety przypominały dym z podpalonego kadzidła, które odurzało zmysły, mógłby na nią patrzeć godzinami, wdychać zapach jej skóry razem z francuskimi perfumami, którymi niewątpliwie kropiła dekolt.

Francuskimi perfumami z nutą brzoskwini, którymi pachniała Ambros…

Ruszył przed siebie. Zaczęło go mdlić. Chyba znowu miał omamy. Znowu te jebane oczy – złote oczy Urlett, która przez chwilę odprowadzała go spojrzeniem – patrzyła na niego z takim samym, chłodnym zainteresowaniem, z jakim studiowała kiedyś widok smug krwi, które zostawiła na jego prześcieradle, po tym jak brutalnie przygniótł ją swoim ciężarem – myślałam, że jesteś popierdolona, ale ty jesteś po prostu niedojebana, stwierdził wtedy z niejaką czułością, ocierając wierzchem dłoni krew z jej uda, bo sam niedbale wytarł się wcześniej o pościel. Kurwa, jaki był żałosny, teraz pewnie popłakałby się, gdyby go dotknęła, przeklęta pajęczyca, z blond włosami i złotymi oczami, amalgamacja jego wstydliwych żądz.

Uciekał niespiesznym krokiem. Mijał ludzi, ale nie do końca rozpoznawał ich twarze, dopóki nie zobaczył kogoś znajomego. Ach tak, czarnowłosa… Bulstrode poskąpił jej pieniędzy na tyle, że musiała wymieniać kolczyki. Jak ona miała w końcu na imię?

percepcja na myśli Viorici

Rzut PO 1d100 - 65
Sukces!

Czy to ważne, pomyślał, idąc dalej, przed siebie, z czułością obracając w myślach wspomnienie Eryka Rookwooda, jego poczerwieniałej ze złości twarzy, kiedy miotał się niespokojnie w ciasnej łazience, wyrzucając z siebie gorączkowe słowa, pamiętaj o tym, co jest naprawdę ważne, przestrzegał go przyjaciel, być może jedyny przyjaciel, jakiego miał na tym świecie – tak, Eryk był mądry, pomimo, że przemawiał przez niego głód szprycy – a może nie “pomimo”, lecz “dlatego” – kurwa, próbuję, odpowiedział mu w głowie, nachylając się nad kranem, by ochlapać twarz zimną wodą.

Oparł się o umywalkę. Zastanawiał się przez chwilę. Zdecydował, że nie będzie rzygał.

Poszedł w stronę pisuaru.