[8.08.1972] Sun hell | Victoria & Sauriel

Na nieszczęście jemu to do głowy przyszło i przychodziło. Czasem w większym, czasem mniejszym natężeniu - ten poziom był chwiejny. Nie wymagaliśmy jednak budowania wieży w Pizie, kiedy nie potrafiliśmy nawet postawić fundamentów. Zero złych intencji, to tylko ten zjebany humor i czasami potrzeba pierdolenia wszystkiego, co ślina na język przyniesie.

Pozwalał się badać grzecznie, chociaż niekoniecznie chętnie. Nienawidził bycia świnką doświadczalną, ale tutaj było inaczej. To dla niego to robiła, dla niego poświęcała wątpliwie długi czas życia, jaki jej pozostał. Miała być wieczna, on nie przyjmował ewentualności śmierci do swojej percepcji, ona też nie powinna. Nie chciał o tym słuchać, ale to nie znaczyło, że temat umarł. Pewnie jej nawet dałby się pokroić. Pewni dałby się pokroić nawet Cynthii - jeśli wystarczająco dużo by mu zapłaciła i jeśli by nie bolało. Wcale nie miał na niego ochot w nadmiarze, wystarczyło, że był wypadkową jego życia mającą codzienny wpływ na jego rzeczywistość.

- Mogę zostać, mleko jak mleko. - Uśmiechnąłby się paskudnie, gdyby czuł się o ciut lepiej. A tak pozostał tylko grymas sarkazmu, który mieszał się z niezadowoleniem swojego stanu. Niektórzy nazwaliby to prościej: z bólem. - Uczulenie? Serio? - Zadał to pytanie z powątpienie i niedowierzając, że w ogóle padło, ale w zasadzie to mógł mieć uczulenia za życia i mogły sobie przejść na całe to wampirze gówno... kto wie, co wtedy się działo? Czy może nie objawiało się tak, jak teraz? A może nabawił się czegoś po przemianie? Jak... uczulenia na światło. Takie bardzo silne uczulenie na światło. - O żadnym mi nie wiadomo. - Dlatego odpowiedział zaraz, żeby nie zostawiać ją ze swoim niedowierzaniem. Konsultując się ze sobą samym w sprawie tego, że zadane pytanie wcale nie było głupie. - Buli w chuj. Jakby mi bebechy rozpierdalało od wewnątrz. - Zgoda, przerysowywał sytuację, ale zwalmy to na "to takie typowo męskie". Katarek i już umieramy. Mimo to podniósł się ze stęknięciem i spojrzał na ten wodospad. Je chłód teraz wydawał się bardzo kuszący. Obietnica, że wsadzisz pod niego łeb i zrobi się lepiej było bezsensowne - jego ciało w końcu nie funkcjonowało tak, jak ludzkie. To zaś, co się działo, nie było nawet naturalne.

- Albo wjebie się do tej wody, nie spłonę tak czy siak. - Nerwowym ruchem zaczesał włosy do tyłu, ale podszedł do krańca cienia. Jego ruch nie był wolny, niezdecydowany. Był ruchem irytacji. Frustracji z przekonaniem, że pewnie to i tak po chuja wszystko, bo nie zadziała, a jego skóra zajmie się ogniem. Więc wystawił - nie tylko palce, ale całą dłoń. W tym impulsie napiął mięśnie, bo każda komórka ciała mówiła o konieczności cofnięcia się, kiedy poczuł ciepło na skórze. Instynkt - z instynktem zazwyczaj ciężko walczyć. Tylko że on nie zapłonął. Mrugnął i ze zdziwieniem obrócił dłoń na słońcu. Nie płonęła. Podniósł oczy, ale te chyba go nie oszukiwały - błękit informował o tym, że słońce miało się śpiewająco i dobrze mu tu było, na tym firmamencie. Nie zniknęło, nikt go nie zabrał i nie podstawił wielkiej żarówki. Zrobił duży krok i wyszedł na światło dnia. Aż dreszcz go przeszedł od tego ciepła. Przyjemny, rozlewający się po skórze, walczący z tym napęczniałym wnętrzem, rozpychającymi się żyłami, które nie prowadziły już żadnych płynów. Stał w słońcu i nie płonął.