[sierpień 1972] Co spotkało Basila H.?

Uśmiechnął się tylko niemrawo, gdy zrozumiał, że absolutnie nie zrozumiał żartu. Zmieszał się i nieco zawstydził, co zresztą dało się wyczytać z jego twarzy, która była teraz niczym otwarta księga. Już wcześniej zdarzały mu się tego typu towarzyskie wpadki, za każdym razem było mu cholernie głupio. Nie lubił wychodzić przed ludźmi na idiotę, a w niektórych sytuacjach przychodziło mu to aż zbyt łatwo. Na szczęście byli w sytuacji, w której raczej nie mieli roztrząsać tego tematu dalej. Na jakiejś imprezie zapadłaby teraz pewnie niezręczna cisza, ale tutaj mogli po prostu wrócić do przeszukiwania mieszkania. W końcu nie mogli tutaj tkwić w nieskończoność. Już teraz ryzykowali tym, że właścicielka przypadkiem ich nakryje, nie chciał stąd wychodzić nad ranem, gdy już wzejdzie słońce.
Uśmiechnął się tylko niemrawo, gdy zrozumiał, że absolutnie nie zrozumiał żartu. Zmieszał się i nieco zawstydził, co zresztą dało się wyczytać z jego twarzy, która była teraz niczym otwarta księga. Już wcześniej zdarzały mu się tego typu towarzyskie wpadki, za każdym razem było mu cholernie głupio. Nie lubił wychodzić przed ludźmi na idiotę, a w niektórych sytuacjach przychodziło mu to aż zbyt łatwo. Na szczęście byli w sytuacji, w której raczej nie mieli roztrząsać tego tematu dalej. Na jakiejś imprezie zapadłaby teraz pewnie niezręczna cisza, ale tutaj mogli po prostu wrócić do przeszukiwania mieszkania. W końcu nie mogli tutaj tkwić w nieskończoność. Już teraz ryzykowali tym, że właścicielka przypadkiem ich nakryje, nie chciał stąd wychodzić nad ranem, gdy już wzejdzie słońce.
— Z pewnością masz rację. Wybacz, za bardzo udziela mi się ta aura strachu i braku zaufania w Ministerstwie — westchnął, kręcąc przy tym lekko głową. Jasne, warto było zachować ostrożność, ale popadanie w paranoję byłoby jeszcze gorsze. Szczególnie teraz, gdy społeczeństwo robiło się coraz bardziej niepewne. Brakowało w tym wszystkim tego, żeby pracownicy ministerstwa zaczęli się bezpodstawnie oskarżać o najgorsze.
Wdech i wydech. Spokój. Należy zachować spokój.
— Hm, w sumie to fakt. Możemy się podać za znajomych. Zasadniczo nie byłoby to dalekie od prawdy — rzucił, zastanawiając się głośno nad propozycją rzuconą przez Brennę. Jasne, spytanie ich i imiona mogłoby ciągnąć za sobą jakieś ryzyko, ale nie darowałby sobie, gdyby chociaż z nią nie porozmawiali. — Myślę, że i tak warto z nią porozmawiać. Może poda nam jakiś szczegół, który innym nie wydał się podejrzany. W końcu wiemy więcej od brygadzistów, którzy tutaj byli — mówił powoli, czując formułujący się w jego głowie plan. Poczuł się nieco lepiej ze świadomością, że ma plan. Czuł się nieco mniej bezradny. — Chcesz to zrobić razem, czy pójdzie jedno z nas? Oczywiście, gdy już tutaj skończymy — dokończył, rozglądając się po pomieszczeniu.
Na pytanie o jego spotkanie z Basilem, tylko pokiwał głową, wsłuchując się w dalsze propozycje. Zaskakująco przyjemnie mu się z nią współpracowało. — Musimy zrobić to dyskretnie. Ktokolwiek pomógł Basilowi zniknąć, na pewno będzie teraz ostrożniejszy — rzucił, zerkając przy tym na znaleziony przez nią kalendarz.