10.01.2023, 04:09 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 10.01.2023, 04:14 przez Daisy Lockhart.)
Daisy rzadko zastanawiała się nad motywacją, która nią kierowała. Zazwyczaj była z góry przekonana, że postępuje właściwie i postępowanie właściwie w takiej samej mierze odnosiło się do przypadkowego zachowania się honorowo i uczynnie, wrobienia Darcy’ego w wakacyjną pracę w księgarni ojca jak do wściekłego zepchnięcia ze schodów nielubianej koleżanki (co prawda nigdy jeszcze nie zepchnęła nikogo ze schodów, ale gdyby do tego doszło, w chwili afektu, nie miałaby ku temu większych obiekcji).
Tu pewnie wystarczyło posłuchać tego, co mówiła. Tak. Chciała zobaczyć dziewczynę, którą upokorzono na balu u Longbottomów. Czy dlatego, że czuła się od niej w jakimkolwiek względzie lepszą? Nie. Być może nawet poczuła z nią pewną osobliwą więź, bo chociaż Daisy nie miała żadnego kompleksu niższości wobec bogatszych od siebie, łatwiej było jej sympatyzować z właścicielką piekarni, która wszystko zawdzięczała pracy własnych rąk niż z bogatym, czystokrwistym dziedzicem fortuny. Czy wiedziała, że Nora może źle zareagować na jej widok? Tak. Chociaż lubowała się w życiu w świecie własnych fantazji, na tyle twardo stąpała po ziemi by dodawać dwa do dwóch. A tu łatwo było dojść do wniosku, że widok dziennikarki może nie przypaść do gustu pannie Figg. Sądziła jednak, że jej słowa i czyny wystarczą, by kobietę udobruchać.
Wciąż ciągnęło ją do stanięcia przed nią twarzą w twarz. I kiedy zobaczyła dwa zdjęcia. Dwie kompletnie różne fotografie. Jedną, na której Nora wyglądała ślicznie, jeszcze zachwycona balem i towarzystwem oraz drugą, na której była już zapłakana i przestraszona; coś drgnęło w mało skorym do drgnięć sercu dziennikarki.
Bo chyba właśnie o to chodziło. O to drgnięcie, które obudziło w Daisy irytację na kogoś, kto zepsuł właścicielce piekarni tamten wieczór. Oczywiście, dziennikarka nie miała pojęcia ani kto zepsuł, ani nawet, że nie o jedną zamianę w bobra chodziło. Ale dogłębne studiowanie cudzych problemów nigdy nie leżało w naturze Daisy a Nory nie znała w ogóle, póki nie spotkała jej na balu u Longbottomów.
Wzięła do rąk pudełko z pączkami, ale nie zabrała reszty. Teraz już chyba właśnie przez ton głosu i wydźwięk słów, które wypowiedziała jej rozmówczyni. Zamrugała, spoglądając na Norę – ale tym razem jakoś tak inaczej. Wzrok Daisy przestał być rozmarzony a stał się matowy i obojętny. Nagle dotarło do niej, że właściwie nie miała ani komu współczuć, ani z kim sympatyzować. To była jedna z takich chwil, w których jej własne wyobrażenia ścierały się z rzeczywistością i przegrywały w tym starciu.
Dopisała sobie w głowie obraz Nory jako tej, która była przypadkową (a może i nie) ofiarą na balu u Longbottomów. Dodała do tego, że była łatwą ofiarą, bo pozbawioną koneksji, rodzinnych wpływów i pieniędzy. Teraz zaś zobaczyła w jasnowłosej kobiecie nie tylko nie ofiarę, ale też kogoś, kto w pełni zasłużył na to, co go spotkało.
- Myślałam, że potrzebujesz wsparcia, że przyda ci się ktoś, kto będzie po twojej stronie. Kogoś, kto nie należy do tamtej kliki, będzie więc miał trzeźwiejsze spojrzenie na całe zajście. Chciałam, żebyś zobaczyła, że ten bal wcale nie był aż taką katastrofą dla ciebie, że nikt nie wywlecze w gazecie ani tego, że byłaś pijana, ani że zostałaś zamieniona w bobra – wyrzuciła z siebie, już nawet nie kryjąc urazy czającej się w jej głosie. – Że ktoś za darmo i bez ukrytych motywacji, stanie po twojej stronie. Ktoś postronny – ostatnie dwa słowa podkreśliła mocniej. – Ale się pomyliłam. Ty nie potrzebujesz wsparcia. Próbujesz się przede mną wywyższać, chociaż nie dałam ci żadnego powodu byś to robiła. Odwrotnie. Przyszłam tu. Oddałam ci dowód twojego upokorzenia i zapewniłam, że nie napiszę o nim w gazecie – podkreśliła. – A wiesz, czemu to robisz? Bo tak naprawdę niewiele się różnisz od tego, kto cię przeklął na balu. Nie masz tylko jego wpływów i pieniędzy, próbujesz się więc wyżyć na kimś, kto w twoim mniemaniu jest niżej od ciebie. A ja… ja przyszłam tu, bo po prostu nie pomyślałam, że jesteś taka strasznie głupia - zakończyła, odwracając się i kierując pośpiesznie do wyjścia.
Nie obejrzała się już za siebie, gdy wychodziła z klubokawiarni. Więcej też w klubokawiarni się nie pojawiła. Ani w „Proroku Codziennym”, ani w „Czarownicy” nie było wzmianki o zamianie w bobra.
Tu pewnie wystarczyło posłuchać tego, co mówiła. Tak. Chciała zobaczyć dziewczynę, którą upokorzono na balu u Longbottomów. Czy dlatego, że czuła się od niej w jakimkolwiek względzie lepszą? Nie. Być może nawet poczuła z nią pewną osobliwą więź, bo chociaż Daisy nie miała żadnego kompleksu niższości wobec bogatszych od siebie, łatwiej było jej sympatyzować z właścicielką piekarni, która wszystko zawdzięczała pracy własnych rąk niż z bogatym, czystokrwistym dziedzicem fortuny. Czy wiedziała, że Nora może źle zareagować na jej widok? Tak. Chociaż lubowała się w życiu w świecie własnych fantazji, na tyle twardo stąpała po ziemi by dodawać dwa do dwóch. A tu łatwo było dojść do wniosku, że widok dziennikarki może nie przypaść do gustu pannie Figg. Sądziła jednak, że jej słowa i czyny wystarczą, by kobietę udobruchać.
Wciąż ciągnęło ją do stanięcia przed nią twarzą w twarz. I kiedy zobaczyła dwa zdjęcia. Dwie kompletnie różne fotografie. Jedną, na której Nora wyglądała ślicznie, jeszcze zachwycona balem i towarzystwem oraz drugą, na której była już zapłakana i przestraszona; coś drgnęło w mało skorym do drgnięć sercu dziennikarki.
Bo chyba właśnie o to chodziło. O to drgnięcie, które obudziło w Daisy irytację na kogoś, kto zepsuł właścicielce piekarni tamten wieczór. Oczywiście, dziennikarka nie miała pojęcia ani kto zepsuł, ani nawet, że nie o jedną zamianę w bobra chodziło. Ale dogłębne studiowanie cudzych problemów nigdy nie leżało w naturze Daisy a Nory nie znała w ogóle, póki nie spotkała jej na balu u Longbottomów.
Wzięła do rąk pudełko z pączkami, ale nie zabrała reszty. Teraz już chyba właśnie przez ton głosu i wydźwięk słów, które wypowiedziała jej rozmówczyni. Zamrugała, spoglądając na Norę – ale tym razem jakoś tak inaczej. Wzrok Daisy przestał być rozmarzony a stał się matowy i obojętny. Nagle dotarło do niej, że właściwie nie miała ani komu współczuć, ani z kim sympatyzować. To była jedna z takich chwil, w których jej własne wyobrażenia ścierały się z rzeczywistością i przegrywały w tym starciu.
Dopisała sobie w głowie obraz Nory jako tej, która była przypadkową (a może i nie) ofiarą na balu u Longbottomów. Dodała do tego, że była łatwą ofiarą, bo pozbawioną koneksji, rodzinnych wpływów i pieniędzy. Teraz zaś zobaczyła w jasnowłosej kobiecie nie tylko nie ofiarę, ale też kogoś, kto w pełni zasłużył na to, co go spotkało.
- Myślałam, że potrzebujesz wsparcia, że przyda ci się ktoś, kto będzie po twojej stronie. Kogoś, kto nie należy do tamtej kliki, będzie więc miał trzeźwiejsze spojrzenie na całe zajście. Chciałam, żebyś zobaczyła, że ten bal wcale nie był aż taką katastrofą dla ciebie, że nikt nie wywlecze w gazecie ani tego, że byłaś pijana, ani że zostałaś zamieniona w bobra – wyrzuciła z siebie, już nawet nie kryjąc urazy czającej się w jej głosie. – Że ktoś za darmo i bez ukrytych motywacji, stanie po twojej stronie. Ktoś postronny – ostatnie dwa słowa podkreśliła mocniej. – Ale się pomyliłam. Ty nie potrzebujesz wsparcia. Próbujesz się przede mną wywyższać, chociaż nie dałam ci żadnego powodu byś to robiła. Odwrotnie. Przyszłam tu. Oddałam ci dowód twojego upokorzenia i zapewniłam, że nie napiszę o nim w gazecie – podkreśliła. – A wiesz, czemu to robisz? Bo tak naprawdę niewiele się różnisz od tego, kto cię przeklął na balu. Nie masz tylko jego wpływów i pieniędzy, próbujesz się więc wyżyć na kimś, kto w twoim mniemaniu jest niżej od ciebie. A ja… ja przyszłam tu, bo po prostu nie pomyślałam, że jesteś taka strasznie głupia - zakończyła, odwracając się i kierując pośpiesznie do wyjścia.
Nie obejrzała się już za siebie, gdy wychodziła z klubokawiarni. Więcej też w klubokawiarni się nie pojawiła. Ani w „Proroku Codziennym”, ani w „Czarownicy” nie było wzmianki o zamianie w bobra.
Łącznie słów ok. 2130