[28.07 Quintessa & Anthony] But too great weight and largeness of his head

Jakby ująć całą jej relację… Nie, może nie brnijmy w aż tak poważne tony.
Gdybyśmy mieli określić reakcję Tessy na wiadomość od Anthony'ego po tylu miesiącach ciszy, to jak zręcznie ująć to w słowa? Nieukrywana radość? Albo bardziej lekka konsternacja? Chyba bardziej chodziło o ulgę.
Zwyczajnie martwiła się o tego idiotę, bo to, w jakich stosunkach rozstali się przy ostatniej rozmowie nie zapowiadało ani trochę na dobrą kontynuację. Czy, może bardziej, jakąkolwiek. Kobieta obawiała się — ale tylko odrobinę! — że wraz z trzaśnięciem drzwiami jej antykwariatu zamkną się również wszystkie drogi, mogące prowadzić do dalszych spotkań.
Nie chodziło o benefity, płynące z tego, że wraz z czarodziejem często samotnie wybierali się na przeróżne licytacje. Jak to on sam ujął — rozdziobywali pozostałości po zmarłym niby sępy; jak kruki i wrony, kłócące się o znalezioną na chodniku błyskotkę. Tylko tutaj ów artefakt należało wyrwać czysto metaforycznie, zarzucić idealnie dobranym spojrzeniem i odpowiednią kwotą. Było coś iście ujmującego w podnoszeniu tabliczki z wybranym numerem do góry i piorunowaniu wzrokiem przeciwnika po drugiej stronie sali. Byli idealnym zespołem.
Jednak nie cierpiała momentów, kiedy Woodrow, w przypływach oświecenia swoim wybitnym dowcipem, nazywał Anthony’ego jej kochasiem, albo, co gorsza, gachem. Miała wtedy ochotę wymyć mu gębę szarym mydłem i przejechać parę razy pumeksem. Strefa fizyczna była, owszem, bo często trzymała go pod rękę albo przejeżdżała palcami po twarzy, starając się doszukać w jego oczach wszystkich drzazg, tkwiących mu w sercu. To jej wystarczyło.
— Uważaj, bo jeszcze zmobilizujesz mnie do wrócenia do latania na miotle — stwierdziła, przewracając oczami. Jakoś jej to nie przekonywało, to całe prężenie się na macie w różne strony przy wschodzie lub zachodzie słońca. Wolała już spacery. Tam to nikt jej nie oceniał, można było nawdychać się świeżego powietrza, powiedzieć komuś: Dzień dobry i czasami nawet pogłaskać jakiegoś psa.
Dopiła prędko kawę, a potem na deser przepłukała całość ostatnią praliną z talerzyka. Kiedy czekolada skutecznie osłodziła gorzkawy posmak napoju, wyciągnęła z torebki lusterko i szminkę, aby poprawić lekko rozmazany makijaż. Słuchała go cały czas, oczywiście. Zmrużyła zatem lekko oczy, spoglądając na niego znad krawędzi zwierciadełka.
— Oczywiście, mój drogi, nie możemy się przecież spóźnić! Jeszcze nie pozwolą nam wejść, a tego byśmy zwyczajnie nie… Nie chcieli.
Urwała pod koniec.
— Miły. — Trzasnęła rozkładanym lusterkiem. — Nie chcę być wścibska, ale znając mnie doskonale wiesz, że jednak chcę. Wszystko dobrze? Możemy zostać na jeszcze jedną kawę. Na jeszcze jedną pralinkę.